Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Компьютерлік архитектурада ортақ графикалық жад – графикалық чиптің жеке жады болмай, негізгі жүйелік жедел жадты процессор және басқа компоненттермен бөлісіп пайдалануын білдіреді. Бұл тәсіл аналық платаның дизайнын қымбаттатуды және күрделендіруді азайту үшін көптеген интеграцияланған графикалық шешімдерде қолданылады, себебі платаға қосымша жад чиптері қажет болмайды. Әдетте, графика үшін қолданылатын жүйелік жад көлемін таңдауға мүмкіндік беретін механизм (BIOS немесе джампер арқылы) болады. Бұл графикалық жүйенің тек қажетті көлемдегі жедел жадыны ғана пайдалануына және қалғанын қосымша бағдарламалар үшін бос қалдыруына мүмкіндік береді. Мұның бір әсері – жедел жадтың бір бөлігі графика үшін бөлінген кезде, ол басқа мақсаттар үшін қолжетімсіз болады. Мысалы, 64 МБ графикалық жадымен орнатылған 512 МБ жедел жады бар компьютер операциялық жүйе мен пайдаланушыға 448 МБ жедел жады орнатылғандай көрінеді. Бұл дизайнның кемшілігі – төменгі өнімділік, себебі жүйелік жедел жад әдетте арнайы графикалық жедел жадтан баяу жұмыс істейді және жад шинасы жүйемен бөлісілгендіктен, қақтығыстар жиі болады. Егер жүйенің дизайнында жедел жадтың бір бөлігі графикалық жүйеге "алынып қойылатыны" ескерілмесе, ол жүйенің қалған бөлігімен жұмыс істеуде мәселелер тудыруы мүмкін. Осыған ұқсас нәтижелерді SGi компьютерлерінде, әсіресе O2/O2+ модельдерінде қолданылған графикалық жадты күшейту тәсілі де берді. Бұл машиналардағы жад – жүйе мен графикалық жүйе арасында бөлісілетін бір жылдам (1996 жылы 2,1 ГБ/с) көлтем. Бөлісу сұраныс бойынша жүзеге асырылады, соның ішінде негізгі жүйе мен графикалық жүйе арасындағы дерек мекенжайларын қайта бағыттау арқылы байланыс қамтамасыз етіледі. Бұл біріктірілген жад архитектурасы (UMA) деп аталады.
In computer architecture, shared graphics memory refers to a design where the graphics chip does not have its own dedicated memory, and instead shares the main system RAM with the CPU and other components. This design is used with many integrated graphics solutions to reduce the cost and complexity of the motherboard design, as no additional memory chips are required on the board. There is usually some mechanism (via the BIOS or a jumper setting) to select the amount of system memory to use for graphics, which means that the graphics system can be tailored to only use as much RAM as is actually required, leaving the rest free for applications. A side effect of this is that when some RAM is allocated for graphics, it becomes effectively unavailable for anything else, so an example computer with 512 MiB RAM set up with 64 MiB graphics RAM will appear to the operating system and user to only have 448 MiB RAM installed. The disadvantage of this design is lower performance because system RAM usually runs slower than dedicated graphics RAM, and there is more contention as the memory bus has to be shared with the rest of the system. It may also cause performance issues with the rest of the system if it is not designed with the fact in mind that some RAM will be 'taken away' by graphics. A similar approach that gave similar results is the boost up of graphics used in some SGi computers, most notably the O2/O2+. The memory in these machines is simply one fast pool (2.1 GB per second in 1996) shared between system and graphics. Sharing is performed on demand, including pointer redirection communication between main system and graphics subsystem. This is called Unified Memory Architecture (UMA).
Тарих
Көптеген ерте дербес компьютерлер графикалық жабдықтың жадты процессормен бөлісетін ортақ жад дизайнын қолданды. Мұндай жүйелер ақшаны үнемдеді, себебі DRAM-ның бір блогын дисплей және бағдарлама үшін де пайдалануға болады. Мұның мысалдары – Apple II компьютері, Commodore 64, Radio Shack Color Computer, Atari ST және Apple Macintosh. IBM PC осыдан ерекшеленді. Графикалық дисплей ISA ұясына қосылған, өз жадысы бар кеңейту картасы арқылы іске асырылды. SMA-ны қолданған алғашқы IBM PC – 1984 жылы шыққан IBM PCjr болды. Видео жады алғашқы 128 КиБ RAM-мен бөлісілді. Видео жадының нақты көлемін ағымдағы бағдарламаның қажеттіліктеріне сәйкес бағдарламалық жасақтама арқылы қайта конфигурациялауға болады. Алғашқы гибридтік жүйе – Commodore Amiga, ол ортақ жад жүйесі ретінде жұмыс істей алатын, бірақ егер ол қол жетімді болса, атқарылатын кодты ортақ емес "жедел жадқа" жүктеуге мүмкіндік берді.
Most early personal computers used a shared memory design with graphics hardware sharing memory with the CPU. Such designs saved money as a single bank of DRAM could be used for both display and program. Examples of this include the Apple II computer, the Commodore 64, the Radio Shack Color Computer, the Atari ST, and the Apple Macintosh. A notable exception was the IBM PC. Graphics display was facilitated by the use of an expansion card with its own memory plugged into an ISA slot. The first IBM PC to use the SMA was the IBM PCjr, released in 1984. Video memory was shared with the first 128KiB of RAM. The exact size of the video memory could be reconfigured by software to meet the needs of the current program. An early hybrid system was the Commodore Amiga which could run as a shared memory system, but would load executable code preferentially into non shared "fast RAM" if it was available.