Қоғамдық өзгерістер үшін жасалған "Тірі Сахна" театры
Living Stage Theatre Company
Living Stage Theatre: 1966 ж. құрылған әлеуметтік өзгерістер театры. Шығармашылық арқылы жеке тұлғаны және қоғамды дамыту, өнерге сенім. Вашингтон, D.C.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Living Stage Theatre Company – 1966 жылы Роберт А. Александр (1929–2008) құрған әлеуметтік өзгерістерге бағытталған театр. Ол 1995 жылға дейін көркемдік жетекші болып қызмет етті. Вашингтон қаласында орналасқан бұл кәсіби импровизациялық театр балаларға, жастарға, мұғалімдерге, ата-аналарға және қоғам мүшелеріне қатысуға мүмкіндік беретін семинарлар ұсынды. Living Stage-тің негізгі философиясы – әр адам суретші болып дүниеге келеді және шығармашылық процесі – өзін-өзі растаудың ең жоғары деңгейі деген сенімге негізделген. Компанияның миссиясы – шығармашылық арқылы жеке тұлғаларды және қоғамды өзгерту. Living Stage қойған жобалар көбінесе нәсіл, экономикалық теңсіздік, АҚШ-тың тым белсенді сыртқы саясатының қауіптері, атом бомбасы, зорлық-зомбылық және бостандық сияқты күрделі және сезімтал тақырыптарды қамтыды. 1971 жылғы «Балтимор оқиғасы» осы қойылымдардың қаншалықты даулы болатынының жарқын мысалы. Пікірлер қаншалықты әртүрлі болса да, Living Stage импровизациялық өнерлерімен әрқашан қызу реакция тудырды. 1980 жылдары Living Stage аудандық бастамаларға, мысалы, Ауданының алкоголь және есірткіге қарсы күрес басқармасына белсенді түрде көмек көрсетуге басталды және қоғамның мұқтаж топтарына театр мен шығармашылықты жеткізу үшін өздерінің Қоғамдық қызметтер жобасын құрды. Living Stage Рейган жылдары теңдік және әлеуметтік әділдік сияқты Жаңа солшыл идеалдарын қолдады, тіпті олардың ұстанымдары «өткенге тән» деген сынға ұшырағанына қарамастан. Living Stage 36 жылдан кейін таратылды және Arena Stage компаниясының бір бөлігі болды.
Living Stage Theatre Company was a theatre for social change founded in 1966 by Robert A. Alexander (1929–2008). He served as the artistic director until 1995. Located in Washington, D. C., this professional improvisational theater offered participatory workshops to children, youth, teachers, parents, and community members. Living Stage’s main philosophy was based in the belief that every one is born an artist and the act of creation is the ultimate act of self affirmation. The company's mission was to transform individuals and communities through creative empowerment. The projects that the Living Stage put on typically dealt with controversial and sensitive topics like race, economic inequality, the dangers of an overzealous American foreign policy, the atom bomb, violence, and freedom. The "Baltimore Incident" of 1971 is an excellent example of how controversial these productions could be. No matter how mixed opinions were, the Living Stage always elicited a reaction with their improvisational performances. During the 1980s the Living Stage began to reach out extensively to local initiatives like The District's Alcohol and Drug Abuse Services Administration and created their own Community Services Project in order to continue to bring theater and creativity to underserved sections of society. The Living Stage championed New Left ideals like equality and social justice throughout the Reagan years, despite some criticisms about their message being "anachronistic". The Living Stage dissolved after 36 years and was a venture of Arena Stage.
Орындау стилі
Living Stage Theatre-дегі қойылымдар өздігінен туындайтын сипатына байланысты импровизацияға негізделген. Әр қойылым өнер туындысы деп есептелді және мазмұны қатысушылар мен көрермендердің көкейкесті мәселелерінен туындады. Әдеттегі қойылым үш негізгі бөлімге бөлінетін. Дегенмен, өнер туындысы импровизациялық болғандықтан, қойылымның құрылымы айтарлықтай өзгеріп кетуі мүмкін.
Performances at Living Stage Theatre were based on improvisation because of its spontaneity. Each performance was considered a work of art and the content arose from the issues and concerns of the participants/audience. A typical performance was broken into three basic sections. Since the artwork was improvisational, however, the structure of the performance could vary greatly.
Жаңғақ
Орындау алдында актерлер музыкалық "джем" немесе қызықты мотив жасады. Олар сол күні қойылымды тамашалауға келген топтың идеяларынан шабыдаланып, музыкалық аспаптар мен дауыстарды қолданып, хор құрды. Көрермендерге ән айтуға, музыкалық аспаптарда ойнауға, билеуге және өздерінің шумақтарын шығаруға ұсынылды.
Before a performance, the actors created a musical "jam" or hook. They created a chorus using musical instruments and voices, based on themes inspired by the group that was attending the performance that day. The audience was asked to sing along, play musical instruments, dance, and create their own verses.
Орындау
Джемнен кейін актерлер сахналаған, өлең, музыка, қимыл-қозғалыс және әннен құралған импровизациялық театрлық қойылым басталды. Көрсетілімнің тақырыбы сол күні жиналған көрермендерге арналған еді. Сахнадағы оқиғалар көрермендердің ұсыныстарымен дамыды. Кейде көрермендер қойылымның соңында бір немесе бірнеше рөлдерді сомдады.
After the jam, an improvised theater piece began, performed by the actors and involving poetry, music, movement and song. The theme of the scene was particular to that day's audience. The action of the scene was driven by input from the audience. Sometimes audience members played one or more of the roles in the ending.
Семинар
Орындаудан кейін көрермендер қозғалыс, кейіпкерлер жасау, сахналар құру, театр ойындары мен еркін ойын кеңістіктері сияқты түрлі көркемдік іс-шараларға қатысты. Конфликттер енгізіліп, топқа оларға қалай ден қою керектігін шешуге шақыру жасалды. Актерлер қарым-қатынас орнатып, қатысушылардың әсерін күшейту үшін маңызды рөлдерді сомдады. Компания мүшесі Дженифер Нельсон – Вашингтон қаласындағы Mosaic Theater Company компаниясының құрылтайшысы және оның тұңғыш резидентуралық режиссері. Компанияның тағы бір мүшесі Сьюзан Франклин Таннер – TheatreWorkers Project (TWP) жобасының негізін қалаушы және көркемдік жетекшісі. Таннер мен оның серіктес суретшілері Лос-Анджелестің оңтүстік-шығысындағы жұмыссыз болат өндірушілермен бірлесіп театр өнерін дамытты.
Following the performance, the audience participated in a range of artistic activities including movement, creation of characters, scenes, theatre games and open play environments. Conflicts were introduced and the group was challenged to make choices about how to respond. The actors contributed by creating relationships and playing integral characters to enhance the participants' experience. Jennifer Nelson, a member of the company, is the co founder of the Mosaic Theater Company of DC and served as its first resident director. Another member of the company, Susan Franklin Tanner, is the founder and artistic director of TheatreWorkers Project (TWP), where Tanner and collaborating artists created theatre with unemployed steelworkers from southeast Los Angeles.