Дестрехан плантациясы – АҚШ Луизианадағы тарихи үй. Француздық стиль, грек элементтері, 19 ғасырдағы қант өндірісі, сенатор Жан Ноэль Дестрехан туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Луизиана штатындағы тарихи үй, АҚШ.
Historic house in Louisiana, United States
Дестрехан плантациясы – француз колониалды стиліндегі, грек қайта өрлеуі архитектуралық элементтерімен толықтырылған антебеллум сарай. Ол оңтүстік-шығыс Луизианада, осы аттас Дестрехан қаласының жанында орналасқан. 19 ғасырда плантация негізінен индиго және кейін қант қамышы өндірісімен айналысты. Үй ең көп танымал екінші иесі Жан Ноэль Дестреханмен байланысты, ол 1812 жылы Луизианадан АҚШ-тың алғашқы сенаторы болып қызмет еткен. Ол Орлеан территориясының штат мәртебесіне ие болуына зор ықпал етті. Бұл үй – өзінің айналасына салынған мұнай өңдеу зауытынан аман қалған плантация үйінің бірегей мысалы. Ол Луизиана тарихындағы маңызды тұлғалар мен оқиғалармен байланысты архитектуралық ерекшелігі және тарихи ескерткіштердің ұлттық тізіліміне енгізілген.
Destrehan Plantation is an antebellum mansion, in the French Colonial style, modified with Greek Revival architectural elements. It is located in southeast Louisiana, near the town of the same name, Destrehan. During the 19th century, the plantation was a major producer of indigo and then sugarcane. The home is most commonly associated with its second owner, Jean Noël Destréhan, who served briefly as the first United States Senator from Louisiana in 1812. He was influential in the transition of the Orleans Territory to statehood. The house is a unique example of a plantation home outliving the oil refinery that had been built around it. It is listed on the National Register of Historic Places for its architectural quality and association with important people and events in Louisiana history.
Роберт Антуан Робин де Логни (1792 ж.)
Луизиана штатындағы ең көне үйлердің бірі – Дестрехан плантациясы 1787 жылы салына бастап, 1790 жылы, испан билігі тұсында аяқталды. Роберт Антуан Робин де Логни батыс үнді немесе креол стиліндегі көтерілген үйді, сондай-ақ оның индиго плантациясын қамтамасыз ету үшін қосымша құрылыстарды салуға мулат ағаш шебері Чарльз Паккемен келісім жасады. Паккеге үй салу үшін алты құл берілді. Жұмыс бітірген соң Чарльз Пакке мынадай сыйақы алды: "бір қара терілі құл", сиыр мен бұзау, 100 бушельден жүгері мен күріш және 100 доллар ақша. Ханвиллдегі Сент-Чарльз округінің сотында сақталған бұл құрылыс келісімшарты Дестрехан плантациясын Миссисипи өзенінің төменгі ағысындағы ең көне құжатталған үй етіп белгілейді.
One of the oldest homes in Louisiana, Destrehan Plantation was constructed beginning in 1787 and completed in 1790, during the period of Spanish rule. Robert Antoine Robin de Logny contracted with Charles Pacquet, a mulatto carpenter, to build a raised house in the West Indies or Creole style, with outbuildings to support his indigo plantation. Pacquet was given the use of six slaves to construct the home. When the work was completed, Charles Pacquet received the following remuneration: "one brute negro," a cow and a calf, 100 bushels each of corn and rice, and $100 in cash. The building contract, still on file at the St. Charles Parish courthouse in Hahnville, makes the Destrehan Plantation house the oldest documented house in the lower Mississippi River Valley.
Жан-Нойль Дестрехан (1754-1823)
Робин де Логни 1792 жылдың желтоқсанында қайтыс болғаннан кейін, плантацияны оның күйеуі Жан Ноэль Дестрехан аукционда сатып алды. Ол 1786 жылы Мари Клод Селесте Элеонора Робин де Логниге (1770–1824) үйленген болатын. Дестрехандардың барлығы 14 баласы болды, сондықтан ұлдары үшін екі жартылай жеке қанат немесе гарцоньерлер салу және жер қабатын жабу қажет болды. 1790 жылдары егін нашар өсіп, индиго шіріп қалғандықтан, Дестрехан қант қамысын өсіре бастады. Оның жекжаттысы Этьен де Боре қантты ұнтақтау әдісін жетілдіріп, оны пайдалы ақшалай дақылға айналдырды. 1803 жылы Дестрехан плантациясы Сент-Чарльз округіндегі қант өндірушілерінің арасында көшбасшы болды. Луизиананы сатып алғаннан кейін, бұрынғы колония АҚШ-тың бір бөлігіне айналғанда, Дестрехан плантациясы 1811 жылғы неміс жағалауы көтерілісіне қатысты. Жан Ноэль Дестрехан сот судьясы Пьер Бауше Сент-Мартиннің шешімімен, айыпталушы көтерілісшілерді тексеруге тағайындалған округ трибуналының бес немесе алты адамының бірі болды. Үш жылдам сот процесі өтті: біреуі Сент-Джон Баптист округінде, біреуі Дестрехан плантациясында (Сент-Чарльз округінде) және үшіншісі Нью-Орлеанда (Орлеанс округінде). Жергілікті сот әлі де дәстүрлі француз жүйесіне негізделген, ол әділ және бейтарап сот процесін немесе сот шешіміне шағымдану мүмкіндігін қамтамасыз етпеді. (Сонымен қатар, судьялар құл иелері болды.) Дестрехан трибуналының нәтижесінде он сегіз көтерілісші дереу жазаланды (хабарлама бойынша, ату арқылы), оның ішінде Жан Ноэльдің үш бұрынғы құлы да болды.
Upon Robin de Logny's death in December 1792, the plantation was purchased at auction by his son in law, Jean Noël Destréhan, who had married Marie Claude Céleste Eléonore Robin de Logny (1770–1824), in 1786. The Destréhans had a total of 14 children, which required the addition of two semi detached wings, or garçonnières, for their sons and the enclosure of the ground floor. In the 1790s due to crop failures and indigo blight, Destréhan began cultivating sugarcane, after his brother in law, Étienne de Boré, perfected the granulation of sugar to make it a profitable cash crop. Destrehan Plantation became the leading sugar producer in St. Charles Parish in 1803. After the Louisiana Purchase, when the former colony had become a U. S. territory, the Destrehan Plantation was involved in a major slave revolt, the 1811 German Coast Uprising. Jean Noël Destrehan was appointed to the parish tribunal by Judge Pierre Bauchet St. Martin, as one of five or six men who were to interrogate the accused rebels. Three swift trials were conducted, one in St. John the Baptist Parish, one at Destrehan Plantation (St. Charles Parish), and the third in New Orleans (Orleans Parish). Local justice was yet based on the traditional French system, which did not provide for a fair and impartial trial or an opportunity for appeal of a court's ruling. (In addition, the judges were slave owners.) The Destrehan tribunal resulted in the immediate execution of eighteen rebels (reportedly by firing squad), including at three of Jean Noël's former slaves.
Стивен Хендерсон (1773-1838)
1823 жылы Жан Ноэль Дестреханның қайтысынан кейін меншік тағы да ауысты. Екі жыл өткен соң, оның күйеу баласы Стивен Хендерсон плантацияны мұрагерлік қордан сатып алды. Хендерсон – Шотландиядан көшіп келген иммигрант, АҚШ-қа мүлде ақшасыз келді, бірақ өте бай кәсіпкер атанды. 1816 жылы ол Мари Элеонора "Зелия" Дестреханға үйленді, ол осы кезде 16 жаста болса, Хендерсон 42 жаста еді. Дестрехан плантациясы Зелияның балалық шағының мекені еді. Зелия 1830 жылы баласыз дүниеден озды, ал қайғыға толы Хендерсон сегіз жылдан кейін қайтыс болды. Хендерсонның өсиеті сол заманда көп дау тудырды, себебі ол барлық құлдарын босатуды және қалағандарға Либерияға жол ақысын төлеп жіберуді талап етті. Ал қалғандары үшін босатылған құлдарға арналған аяқ киім мен киім тігу фабрикасы салынуға тиіс болды. Ол қайтыс болғаннан кейін 25 жыл өткен соң плантация жерінде қала салынып, оған Данблан деген ат қойылды. Оның отбасы өсиетке қарсы шықты; 12 жыл соттасудан және Луизиана Жоғарғы Сотына шағымданудан кейін, өсиет заңдық бұрыстылыққа байланысты күштен шығарылды.
Ownership changed again after Jean Noël Destréhan's death in 1823. Two years later, his son in law Stephen Henderson bought the plantation from the estate. Henderson was an immigrant from Scotland, who had arrived in the United States penniless but became an extremely wealthy entrepreneur. In 1816, he had married Marie Eléonore "Zelia" Destréhan, who was 16 years old at the time of her marriage; Henderson was 42. Destrehan Plantation was Zelia's childhood home. Zelia died in 1830, childless; and a grief stricken Henderson died eight years later. Henderson's will was quite controversial in its time, as it stipulated that all his slaves be freed; and for those that desired, they would be given transport to Liberia. For those who stayed, a factory was to be set up for the freed slaves to manufacture shoes and clothes, and 25 years after his death a city was to be laid out on the grounds of the plantation and named Dunblane. The family contested the will; and after 12 years in litigation and an appeal to the Louisiana Supreme Court, the will was set aside based on a legal technicality.
Пьер Адольф Рост (1797-1868)
Пьер Адольф Рост, 1845 жылдан 1853 жылға дейін Луизиана Жоғарғы сотының судьясы, 1839 жылы Хендерсон мүлкінен плантацияны сатып алды. Ол әйелі Луиза Одиль Дестреханмен бірге сол кезде танымал болған грек тіршілігі стилінде үйді қайта жаңартуға кірісті. Есіктер мен терезелер грек стиліндегі әшекейлермен безенді, қасбеттің ағаш бағаналары сылатылған кірпішпен қапталды, ал артқы галерея кіреберіс вестибюлі жасау үшін жабылды. Сонымен қатар, артқы галереядан алынып тасталған бұрамалы баспалдақтар орталық залға қайта орнатылды; ал сыртқы жағынан штукатурка тасқа ұқсату үшін ойылып жасалды. Америка Азамат соғысы басталғанда Рост Америка Конфедерациялық Штаттарына қызметін ұсынды және Испаниядағы C. S. A. дипломатиялық өкілі болып тағайындалды, онда ол соғыстың көп бөлігінде отбасымен бірге болды. 1865 жылы Азамат соғысы аяқталғаннан кейін плантацияны Бостандық бюросы (Freedmen's Bureau) басып алды және Рост-Хом колониясы құрылды. Жоспарға сәйкес, босатылғандарға жалақы немесе егістіктің бір бөлігі үшін жұмыс істеуден басқа медициналық және білім беру көмегі көрсетілді. Рост-Хом колониясы Луизианада құрылғандардың ішіндегі ең сәттісі болды және Бюроға пайда әкелді. Сондай-ақ 1865 жылы Пьер Рост президент Эндрю Джонсонның кешірімімен Еуропадан оралып, өзінің меншігін қайтаруды талап етті. Колония Ростқа жалға төлеп, тағы бір жыл өмір сүрді, соңғы колонист 1866 жылдың желтоқсанында кетіп қалды. Пьер Рост 1868 жылы қайтыс болды, ал оның әйелі мен ұлы Эмиль Рост Дестрехан плантациясында тұруын жалғастырды. Эмиль Рост 1910 жылы плантацияны Destrehan Planting and Manufacturing Company компаниясына сатты, осымен 123 жылдық отбасылық меншік аяқталды.
Pierre Adolphe Rost, a justice of the Louisiana Supreme Court from 1845 to 1853, purchased the plantation from the Henderson estate in 1839. He and his wife, Louise Odile Destréhan, another daughter of Jean Noël Destréhan, began to remodel the house in the then popular Greek Revival style. Doors and windows were trimmed in Greek Revival details, the wood columns of the façade were encased in plastered brick, and the rear gallery was enclosed to create an entrance foyer. Also, removed from the rear gallery, winding staircases were re installed in the center hall; and on the exterior, the stucco was scored to resemble stone. Upon the advent of the American Civil War, Rost offered his services to the Confederate States of America and was assigned as the C. S. A. 's diplomatic representative in Spain, where he stayed with his family for most of the war. After the Civil War ended in 1865, the plantation was seized by the Freedmen's Bureau, and the Rost Home Colony was established. The plan was for the freedmen to have access to medical and educational aid, in addition to working for wages or for a portion of the harvested crops. The Rost Home Colony was the most successful of those created in Louisiana and provided a profit to the Bureau. Also in 1865, Pierre Rost returned from Europe, with a pardon from President Andrew Johnson, and demanded his property back. The Colony existed for an additional year, paying Rost rent, with the last colonist departing in December 1866. Pierre Rost died in 1868 and his wife and son, Emile Rost, continued to live at Destrehan Plantation. Emile Rost sold the plantation in 1910, to the Destrehan Planting and Manufacturing Company, ending family ownership of the estate after 123 years.
Американдық мұнай компаниясы
1914 жылы Америка мұнай компаниясының алдындағы мекеме – Мексика мұнай компаниясы бұл жерді сатып алып, мұнай өңдеу зауытын салды. Компания үйдің маңындағы қосалқы ғимараттарды бұзып, қызметкерлерге тұрғын үйлер салды. Ал үйдің өзі түрлі мақсаттарда қолданылды, оның ішінде клуб ретінде де пайдаланылды. 1959 жылы American Oil мұнай өңдеу зауытын бұзып, осы жерді тастап кетті; ал келесі 12 жылдың ішінде Дестрехан плантациясы үйі тез құлдырап кетті. Көне аңыз бойынша, қақпай Жан Лафитте осы үйде қорлық сақтапты деген сеніммен, қазына іздеушілер қабырғаларда үлкен тесіктер жасады. Вандалдар ғимараттан итальяндық мәрмәрдан жасалған пештерді, кипарис жақтауларын, испан стиліндегі керамикалық плиткаларды және шыны терезелерді алып кетті. Әйқын болғаны, жергілікті шериф плантацияның 1840 жылдардағы бастапқы темір қақпаларын және Наполеон Бонапарттың отбасыға сыйға бергені айтылатын мәрмәр ваннаны ұрлауға жол бермеді.
In 1914, the Mexican Petroleum Company, a predecessor of the American Oil Company, bought the property and built an oil refinery. The company tore down the ancillary buildings around the manor house and built employee housing. The mansion itself was used in a variety of ways including as a clubhouse. In 1959, American Oil tore down the refinery, abandoning the site; the following 12 years brought rapid decay for Destrehan Plantation house. Due in part to an old legend that the privateer Jean Lafitte had hidden treasure in the house, treasure seekers left gaping holes in the walls. Vandals also stripped the building of its Italian marble mantels, cypress paneling, Spanish style ceramic tiles, and glass window panes. Fortunately, a local sheriff prevented the theft of the plantation's original 1840s iron entrance gates and a marble bathtub, rumored to be a gift from Napoleon Bonaparte to the family.
Өзен жолының тарихи қоғамы
1971 жылы American Oil үйді және жер учаскесін коммерциялық емес ұйым – River Road Historical Society-ге сыйға берді. Мұнай компаниясы 1990 жылы өрт сөндіру жүйесі мен жаңа шатыр орнатуға қаржы бөлді, сондай-ақ қоршаған жердің қосымша учаскесін де сыйға берді.
In 1971, American Oil donated the house and of land to the River Road Historical Society, a nonprofit organization. The oil company continued its support in 1990 by donating monies for the installation of a fire sprinkler system and new roof, as well as gifting an additional of surrounding land.