Ширли Плаantation – Вирджиниядағы 1614 жылдан бері сақталып келген, Солтүстік Америкадағы ең көне отбасылық шаруашылық. Тарихы, құлдар еңбегі, маңызы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тарихи орын
Historical site
Ширли плантациясы – Вирджиния штатының Чарльз-Сити округіндегі Джеймс өзенінің солтүстік жағалауында орналасқан ендік. Ол Ричмонд пен Уильямсбургтің арасындағы 5-ші мемлекеттік тас жолында жатыр. Бұл Вирджиниядағы ең көне әрекет ететін плантация және Солтүстік Америкадағы ең көне отбасылық кәсіпорны, ол 1614 жылға дейін, ал қызмет 1648 жылдан бастап жүргізілген. Онда бір уақытта 70-90 африкалық құл егістік жұмыстарына, тазалауға, бала күтіміне және тамақ дайындауға жұмсалған. 1969 жылы Ұлттық тізілімге енгізіліп, 1970 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Нью-Гэмпшир штатының Довер қаласындағы Таттл фермасын сатып алу, қайта брендтеу және біріктіруден кейін Ширли плантациясы АҚШ-та үздіксіз жұмыс істейтін ең көне кәсіпорын атағын алды.
Shirley Plantation is an estate on the north bank of the James River in Charles City County, Virginia. It is located on scenic byway State Route 5, between Richmond and Williamsburg. It is the oldest active plantation in Virginia and the oldest family owned business in North America, dating back to 1614, with operations starting in 1648. It used about 70 to 90 African slaves at a time for plowing the fields, cleaning, childcare, and cooking. It was added to the National Register in 1969 and declared a National Historic Landmark in 1970. After the acquisition, rebranding, and merger of Tuttle Farm in Dover, New Hampshire, Shirley Plantation received the title of the oldest business continuously operating in the United States.
Тарих
Ширли плантациясының жерлерін алғаш рет 1613 жылы еуропалықтар мекендеді. Сэр Томас Уэст, 3-ші барон Де Ла Уорр, оны Уэст және Шерли Хандред деп атады, мүмкін, себебі бұл Лорд Делавэрдің әйелі Сессали сэр Томас Шерлидің қызы болғандықтан (сол кезде әртүрлі жазу тәсілдері жиі кездесетін). Бірнеше жылдан кейін Джон Рольф 1616 жылғы мамыр айында сэр Томас Дейл рыцарь қалдырған Вирджиния штатының жағдайы туралы шын мәліметтерді жазды. Ол оны колониядағы алты еуропалық елді мекеннің бірі деп атады және капитан Исаак Мэддесонның 25 жұмысшы мен фермерге басшылық еткенін айтты. Ол 1622 жылғы 22 наурыздағы үндістердің көтерілісінен салыстырмалы түрде зардап шекпестен аман қалды және біраз уақытқа Джеймс өзенінің солтүстік жағындағы ең батыс елді мекенге айналды. Темекі колониялардың ішінде және Англияға жіберілді. 1623 жылғы есепте Батыс және Шерлоу Хандредте 45 ер адам, әйел және бала болса, ал "Аралда" (қазіргі Джеймс өзеніндегі Эппс аралы, сарайдан көрінеді) тағы 24 адам (Франсис Вестті қоса алғанда) болды. Эдвард Хиллдің бастапқы жер учаскесі неке арқылы және жерді біртіндеп сатып алу арқылы кеңейтілді. 1660 жылы Хилл Чарльз Сити округінде, аралды қоса алғанда, жерге иелік құқығын алды. Ол бірнеше жылдан кейін қайтыс болғаннан кейін, жер 1676 жылы Бэкон көтерілісі кезінде иесі болып қалған Эдвард Хилл II-ге өтті. Осы адамдардың бірі Ширлидегі алғашқы сарай – Хилл Хаусты салдырды, ол шамамен 1870 жылы бұзылды. Қазіргі сарай мен шаруашылық ғимараттарының құрылысы шамамен 1723 жылы басталды. "Ұлы үй" деп аталған сарай 1738 жылы аяқталды және Хиллдер салған бастапқы үйге жақын орналасқан, ол "Хилл Хаусы" деп белгілі болды. 1868 жылы иелері Хилл Хаусты бұзу және оның сақталған құрылыс материалдарын Үстіңгі Ширлидегі сарайды салу үшін пайдалану туралы келісімге келді. 1738 жылдан бері Хилл Картер отбасының кем дегенде сегіз буыны осы үйде тұрып келеді. Энн Хилл Картер Ширлиде дүниеге келді, ол 1793 жылғы 18 маусымда Генри "Жылдам атты Гарри" Лимен сарайдың қонақ бөлмесінде үйленді. Кейіннен олар Конфедерация армиясының генерал Роберт Лидің ата-анасы болды. Плантацияда ақшалай дақылдарды өндіру үшін құлдар пайдаланылды, әсіресе 17 ғасырдың ортасынан кейін Англиядан келісімшарт бойынша келген жұмысшылардың саны азайғаннан кейін. Американдық революциядан кейін Вирджиния штатының алғашқы салық санағында, 1787 жылы, Чарльз Хилл Картер Ширли плантациясында 16 жастан асқан 67 құлға және тағы 67 жас құлға ие болды, сонымен қатар 16 жылқы мен 70 ірі қара малға ие болды; және ол сол округтегі Лонг Бридж плантациясында тағы 16 құл ересектерге және 22 құл балаға, сондай-ақ қосымша малға ие болды. 19 ғасырда плантацияда жыл сайын 70-90 құлдан тұратын африкалықтар жұмыс істеуге мәжбүр болды, оларға егін егу, тазалау және тамақ пісіру сияқты жұмыстар жүктелді. 1866 жылы Чарльз Хилл Картердің ұлы және мұрагері Хилл Картер құлдардың еңбегінен айырылғаннан кейін зейнеткерлікке шығып, мүлкін бөлуге мәжбүр болды, мүліктің басым бөлігі (қазіргі Ширли плантациясы) оның ұлы Робертке, ал "Жоғарғы Ширли" бөлігі Уильям Фитцхью Картерге қалдырылды. Қазіргі Үстіңгі Ширли жүзімдіктерге үйі. Үй 1969 жылы Ұлттық тізілімге енгізіліп, 1970 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде танылды. 1979 жылдың ортасында және 1980 жылдың ортасында Уильям және Мэри колледжінің археологтар тобы Хилл Хаусының орнын, 1843 жылы салынған құлдардың тұрғын үйлерін және еуропалық отарлаудан бұрынғы жергілікті елді мекендерді қазды. Үйдің айналасында құл африкалықтардың тұрғын үйі бар екі қабатты асхана, екі қабатты кір жуу бөлмесі, түтін үйі, тұрақ ғимараты, мұз үйі, үлкен қойма және көгершін үйі сияқты бірнеше қосалқы ғимараттар орналасқан.
The lands of Shirley Plantation were first settled by Europeans in 1613 by Sir Thomas West, 3rd Baron De La Warr and were named West and Sherley Hundred, probably because this Lord Delaware's wife Cessalye was the daughter of Sir Thomas Sherley (variant spellings being common at the time). Several years later, John Rolfe wrote A True Relation of the State of Virginia left by Sir Thomas Dale Knight in May last 1616. He named it one of six European settlements in the colony and noted that Captain Isaac Maddeson commanded 25 laborers and farmers It survived the native American uprising of March 22, 1622 relatively unscathed, and became the westernmost settlement on the north side of the James River for a while. The tobacco was shipped within the colonies and to England. A report in 1623 found the West and Sherlow Hundred had 45 men, women, and children, with an additional 24 (including Francis West) at the "Iland" (modern Eppes Island in the James River, visible from the manor house). Edward Hill's original plot was expanded by marriage and gradual land acquisition. In 1660, Hill patented in Charles City County, including the island. When he died several years later, the land passed to Edward Hill II, who continued as owner during Bacon's Rebellion in 1676. One of these men built the Hill House, the first mansion at Shirley, which was torn down c. 1870. The construction of the present mansion and outbuildings began c. 1723. The mansion, called the "Great House", was completed in 1738 and was located close to the original house built by the Hills that became known as the "Hill House". In 1868, owners signed a contract to demolish the Hill House and use its salvaged building materials to construct the mansion at Upper Shirley. At least eight generations of the Hill Carter family have occupied the house since 1738. Anne Hill Carter was born at Shirley, who on June 18, 1793, married Henry "Light Horse Harry" Lee in the mansion's parlor. The couple were later parents of Confederate General Robert E. Lee. The plantation used enslaved people to cultivate cash crops, particularly after the mid 17th century when the flow of indentured servants from England became very few. According to the first Virginia tax census following the American Revolutionary War, in 1787, Charles Hill Carter owned 67 enslaved people above age 16 at Shirley Plantation and another 67 younger enslaved people, along with 16 horses and 70 cattle; and he owned another 16 enslaved adults and 22 enslaved children and additional livestock at his Long Bridge plantation in the same county. In the 19th century, an annual staff of between 70 and 90 enslaved Africans were forced to labor on the plantation, including plowing the fields, cleaning, and cooking. In 1866, Charles Hill Carter's son and heir, Hill Carter, was forced to retire and divide his estate after he lost the free labor of enslaved people, with the bulk of the estate (the current Shirley Plantation) bequeathed to his son, Robert, and the 'Upper Shirley' portion bequeathed to William Fitzhugh Carter. Upper Shirley is now home to Upper Shirley Vineyards. The house was placed on the National Register in 1969 and recognized as a National Historic Landmark in 1970. In mid 1979 and mid 1980, teams of archaeologists from the College of William and Mary excavated the site of Hill house, the slave quarters constructed c. 1843, and indigenous settlements predating European colonization. The house is surrounded by several support buildings, including a two story kitchen with living quarters for the enslaved Africans, a two story laundry with living quarters, a smokehouse, a stable building, an ice house, a large storehouse, and a dovecote.
Сын
1989 жылғы мақалада экскурсия жетекшілерінің мүлікте болған құлдық пен қанаудың тарихи фактілерін талқыламауы сыналыпты. Мақалада иесі Хелл Картер жергілікті мұраның "мақтан тұтуға лайық" екеніне ең көп алаңдағанын, бірақ "ешкімді ренжітпеуге" тырысқанын айтқан. Соның салдарынан келген балалар "Құлдардың тұрған жері қайда? Құлдар немен айналысты?" сияқты қарапайым сұрақтар қоятын болды.
A 1989 article criticized the failure of tour guides to discuss the historical existence of slavery and oppression on the estate. In it, the owner Helle Carter said she was most concerned about the "proud" local heritage while trying not to "step on anybody's toes", leaving visiting children to ask basic questions like "Where are the slave quarters? What did the slaves do?"