Фрэнк Уэстон Сэнфорд: Апокалиптикалық сектаның құрылтайшысы және трагедиялы өмірі

Кіріспе

Америкалық діни лидер Фрэнк Уэстон Сэндфорд (2 қазан 1862 – 4 наурыз 1948) – Америка Құрама Штаттарындағы харизматикалық христиан діни лидері, «Патшалық» деп аталатын апокалиптикалық сектаның негізін қалаушы және жетекшісі ретінде танылды. Боудинхемде (Мэн штаты) шаруа отбасында дүниеге келген Сэндфорд, отыз жасында мыңжылдыққа дейінгі өмір, Жоғары өмір қозғалысы, Киелі Рухтың ішкі күші және құдайлық емдеу сияқты ұғымдармен танысты. 1891 жылдың тамызында, жын-перілерді қуып шығарғаннан кейін және «Армагеддон» туралы Құдайдың ескерту даусы естілгенін мәлімдеген соң, ол Мэн штатының Дарем қаласында «Шило» коммунасын құрды. Коммуна мүшелері ораза ұстауға, сағаттап дұға етуге және Сэндфордтың бұйрықтарына толық бағынуға міндеттелді. Коммуна мүшелері оның Киелі кітапқа берген түсіндірмесімен келіспегендіктен, ол өзінің бұйрықтарын тек Құдай мен Иса Мәсіхтің бұйрықтарымен шектелген бұйрық тізбесін енгізді. Соңында ол өзін пайғамбар Илия және Дәуіт патшаның кіріп келгені деп жариялап, «Патшалықты» құрды. Бұрынғы мүшелері мен көптеген көршілері оны сұрақсыз адалдықты талап ететін автократ деп есептеді, Сэндфорд өз ізбасарларын үнемі аштырып, нәтижесінде шешек, дифтерия және басқа жұқпалы аурулардың өлімге әкелетін жарылыстарына себеп болды. 14 жасар Леандер Бартлетттің өлімінен кейін 1904 жылы балаларды өлтіру және қатыгездік жасағаны үшін сотталды, бірақ 1905 жылы Мэн штатының Жоғарғы соты оның айыпталуын жойды. Сэндфорд содан кейін бірнеше миссионерлік сапармен Иерусалимге барды. 1910 жылы ол жетпістен астам ер адам, әйел және баламен бірге «Патшалық» баржасында Африкаға сапар шекті. 1911 жылдың наурыз айында «Патшалық» француздық Батыс Африканың жағалауында қарап, қирады, бұл оқиға Сэндфордты миссиялық станция құруға тырысу үшін Гренландияға сапарға шығарды. Ол жеткіліксіз тамақ пен жабдықпен жүзіп кеткенін білгендіктен, алты экипаж мүшесі скорбутқа шалдығып, Портлендке оралғанда қайтыс болды. Сэндфорд ұсталды және Атлантадағы федералдық түрмеде жеті жылға сотталды. Түрмеде ол өзінің ізбасарларына хаттар жіберіп, оларды коммуна мүшелері арасында таратты. 1918 жылы Сэндфорд жақсы мінез-құлқы үшін босатылып, «Шилоға» оралды, бұрын ұлы Джонды лидер етіп тағайындауға тырысқаннан кейін қызметін қайта бастады. Дегенмен, екі жылдан кейін тағы бір коммуна мүшесінің өлімі оның сектасын күштеп таратуға алып келді, бұл «Шашырау» деп аталды. Коммуна заңмен эвакуацияланғаннан кейін, Сэндфорд Құдайға жақындау үшін Нью-Йорктің Кэтскилл тауларына көшті. 1948 жылдың 4 наурызында Сэндфорд қайтыс болды және оның денесі ізбасарлары тарапынан құпия жерленді. Оның барлық мүлігі бірнеше үй өртінде өртенді. Оның жоқтығы шағын сектаның өсуін тежесе де, ол 1998 жылы «Патшалық христиандық министрлігінің» құрылуымен 21-ші ғасырға дейін сақталды.

American religious leader
Frank Weston Sandford (October 2, 1862 – March 4, 1948) was a charismatic Christian religious leader in the United States who attained notoriety as the founder and leader of an apocalyptic sect known as "The Kingdom". Born in Bowdoinham, Maine, to a farming family, Sandford was exposed to concepts such as premillennialism, the Higher Life movement, the indwelling power of the Holy Spirit, and divine healing in his thirties. In August 1891, after performing an exorcism and claiming to hear the voice of God warn him of "Armageddon", he established a commune called the "Shiloh" in Durham, Maine. Commune members were forced to fast, pray for hours on end and obey Sandford's orders absolutely. After commune members disagreed about his biblical interpretations, he instituted a chain of command in which his orders were limited by only by those of God and Jesus Christ. Eventually he declared himself the incarnation of the prophet Elijah and King David, and established The Kingdom. Considered by former members and many of his neighbors to be an autocrat who insisted on unquestioning loyalty, Sandford regularly starved his followers, which resulted in deadly outbreaks of smallpox, diphtheria, and other infectious diseases. The death of 14 year old Leander Bartlett lead to his conviction for manslaughter and cruelty to children in 1904, though a 1905 ruling by the Maine Supreme Court reversed the convictions. Sandford then sailed to Jerusalem on multiple missionary voyages. In 1910, he traveled aboard the barquentine Kingdom to Africa with more than seventy men, women, and children. In March 1911, Kingdom went aground and was destroyed off the coast of French West Africa, an event that inspired Sandford to sail to Greenland in an attempt create a mission station there. Because he knowingly sailed with insufficient food and supplies, six crew members were stricken with scurvy and died on his return to Portland. Sandford was detained by authorities and sentenced to seven years in the federal penitentiary in Atlanta. While there, he sent letters to his followers that were distributed among members of his commune. In 1918, Sandford was released on good behavior and returned to the "Shiloh", resuming his responsibilities after previously attempting to install his son, John, as leader. Nevertheless, two years later, the death of another commune member led his sect to be forcibly dispersed in "the Scattering". After the commune was evacuated by law, Sandford moved to New York's Catskill Mountains to be closer to God. On March 4, 1948, Sandford died and his body was secretly buried by his followers. All of his belongings burned in various house fires. Although his absence retarded the growth of the small sect, it survived, in attenuated form, into the 21st century with the creation of the Kingdom Christian Ministries in 1998.

Ерте өмір және білім

Фрэнк Сэндфорд Мэн штатының Боудинхэм қаласында фермерлік отбасының оныншы баласы болып дүниеге келді. Сэндфордтың әкесі 14 жасында қайтыс болды, ал 16 жасында ол сыныпта тәртіп орнату үшін дене күшінің қажеттілігі болған дәуірде мектепте сабақ берді. Оқудың екінші жылында Сэндфорд анасының «Еркін Ерік» баптист шіркеуінде өткен жаңғыру жиналысына тартылып, 1880 жылдың 29 ақпанында дінге қайта келді. Ол темекісін тастап, дінге келгенін шіркеуде ғана емес, сонымен қатар әлемдік космополитизмді қалайтын Николс латын мектебінде де жариялады. Жалпы стипендия бойынша Бейтс колледжіне түскен Сэндфорд сынып президенті болып сайланды және бейсбол командасының жаттықтырушысы және ұстауышы болып қызмет етті. 1886 жылы құрметпен бітіріп, дипломдық лекция оқуға таңдалды. Бір жаз Сэндфорд жартылай кәсіби бейсбол командасының капитаны болды және кәсіби скауттармен байланыс жасады. Командаласы Мэн штатының «Ашар күнінде» шіркеуге барғаны үшін оны қысым жасағаннан кейін, Сэндфорд Кобб діни мектебінде оқуға Бейтске оралды. Семинариядағы формализм мен діни модернизмнің қосылғанына наразы болған Сэндфорд кейінірек Құдайдың Матай ілтебірінен тікелей сөйлегенін айтты: «Адалдықты аңсағандар бақытты, себебі олар тояды». Өмірінің соңына дейін ол академиялық дінге сенімсіздікпен қарады. Осыдан кейін, 24 жасында Сэндфорд Мэн штатының Топшам қаласындағы «Еркін Ерік» баптист шіркеуінің пасторы болып тағайындалғаннан кейін семинариядан шықты. Ол өте белсенді болды және үш жыл ішінде оның жаңғыру шаралары үш жүз адамның дінге келуіне және жүзден астам крещение рәсіміне әкелді. Пасторлық қызметінен басқа, ол Топшам мектептерінің директоры болды және жергілікті балалар мен қағаз фабрикасының жұмысшылары үшін спорттық бағдарламаларды ұйымдастырды.

Ертедегі саяхаттары

1887 жылдан бастап Сэндфордтың діни көзқарастары күрт өзгерді. Шілдеде ол Массачусетс штатының Нортфилд қаласындағы Нортфилд Маунт Хермон мектебінде Дуайт Л. Мудидің «Колледждер колледжіне» қатысты, бұл Студенттік Миссионерлік Қозғалыстың екінші жылдық жиыны болды. Колледж студенттері шетелдік миссионерлік қызметке деген қызығушылықты жаңартқан, мүмкіндігі зор американдықтардың өкілдігін жасады. Муди Сэндфордқа үш маңызды діни ұғымды ұсынды: жеке қасиеттілік, сеніммен өмір сүру және еркін уағыздау. Содан кейін Сэндфорд Ханна Уайтл Смиттың «Бақытты өмірдің христиандық құпиясы» (1875) кітабын оқыды. Смит «жоғары өмір» христиандығының жақтасы болды, бірақ Сэндфордты ең қызықтырған нәрсе – оның «әрекетке, сеніммен әрекет ететін, іс арқылы бағынуға» баса назар аударуы болды. Сол күздің соңында Сэндфорд діни конференцияға қатысты, онда Рев. А.Б. Симпсон болды, ол Мэн штатына Христиандық және Миссионерлік Альянсты ұйымдастыру үшін келген еді. Симпсонның қызметі миссионерлік және терең рухани қасиеттіліктен ғана емес, сонымен қатар сеніммен емдеуге де баса назар аударды. Осы конференцияда Сэндфорд бай мақта брокерінің қызы Хелен Киннимен танысты, ол шетелдік миссионер болу үшін өнердегі мансабынан бас тарған еді. Келесі жылы, 1888 жылдың жазында Сэндфорд Ниагара Библиялық конференциясына қатысты, онда Иса Мәсіхтің мыңжылдыққа дейінгі қайта оралуының жақын екендігіне назар аударылды. 19 ғасырдың соңындағы евангелизмнің осы алуан түрлі, бірақ байланысты ағымдары Сэндфорд үшін Сомерсворттағы (Нью-Гэмпшир) бай Еркек Баптист шіркеуінің пасторы болғанда бірікті. Эмоционалды депрессиядан кейін – мүмкін, нервтік құлаудан кейін – ол шіркеуінен уақытша босатылды, өйткені конфессия оны және тағы бір жас пасторды әлемді аралауға шақырды. Сэндфорд Жапония, Қытай, Үндістан және Осман империясын аралады. Қытайда ол Хадсон Тейлордың Қытай ішкі миссиясын зерттеді, онда ол «барлығы қолдау үшін Құдайға сенеді және олардың ресурстарын тең бөліседі» екенін таңғажайып түрде атап өтті – бұл оның Шиллойы үшін үлгі болды. Қасиетті жерді аралап, ол оны жақсы білуге өмір бойы құштарлық танытты, бірақ Яффадан шыққан кемесі суға батқанда өліп қалды.

Beginning in 1887, Sandford's religious views changed dramatically. In July, he attended Dwight L. Moody’s "College of Colleges" at Northfield Mount Hermon School in Northfield, Massachusetts, the second annual meeting of the Student Volunteer Movement. The college men who attended represented a revival of interest in foreign missions among more privileged Americans. Moody himself provided Sandford with three key religious concepts: personal holiness, living by faith, and informal preaching. Shortly thereafter, Sandford read Hannah Whitall Smith's The Christian's Secret of a Happy Life (1875). Smith was an exponent of "higher life" Christianity; but what most attracted Sandford was her "emphasis on action, on a life that acts on faith, that obeys by doing." Later that fall, Sandford was present for a religious conference that featured the Rev. A. B. Simpson, who had come to Maine specifically to organize the Christian and Missionary Alliance. Simpson's ministry emphasized not only missions and deeper life holiness but also faith healing. It was at this conference that Sandford met Helen Kinney, the daughter of a wealthy cotton broker, who had surrendered a career in art to become a foreign missionary. The following year, in the summer of 1888, Sandford attended the Niagara Bible Conference, which emphasized the imminent, premillennial return of Jesus Christ. These diverse, yet related, strands of late 19th century evangelicalism came together for Sandford after he accepted the pastorate of a more affluent Free Will Baptist church in Somersworth, New Hampshire. Following a period of emotional depression—perhaps a nervous breakdown—he was temporarily released by his church after the denomination invited him and another young minister to travel around the world. Sandford visited Japan, China, India, and the Ottoman Empire. In China he toured the China Inland Mission of Hudson Taylor, where he noted with admiration that "all depend upon God for support and divide their supplies equally"—a model for his own Shiloh. Visiting the Holy Land, he developed a lifelong passion for more knowledge about it, but he nearly died when his steamer sank off Jaffa.

Шилоға дейінгі іс-шаралар

Сандфорд АҚШ-қа оралғаннан кейін, пасторлық қызмет оған бұрынғыдай қызықты көрінбеді, ал қауымының көзқарастары шектеулі болды. 1891 жылдың тамызында Сэндфорд екі ерекше оқиғаға тап болды: ол әуелде тартынса да, (дегенмен, өзінің мойндауынша) бір досынан шайтанды сәттілікпен шығарды; ал ертесі күні ағаштардың арасынан ғана естіген бір сөз – "Армагеддон" болды. Одан көп ұзамай Сэндфорд Жапонияда миссионер болып кездескен Кинниге үйленуге көндірді. Ол пасторлықтан кетіп, көзге көрінетін қолдаусыз жақсы жаңалықты уағыздауды ұсынғанда, ол: "Бұл керемет болар еді деп ойлаймын" деді. 1893 жылдың 1 қаңтарында Сэндфорд шіркеуіне Құдай өзіне "Бару керек" дегенді айтқанын жеткізді. Ол пасторлық қызметтен бас тартып, экономикалық дағдарыс пен депрессияның кезінде бар жиған ақшасын қайырымдылыққа жұмсады. Сэндфорд пен оның әйелі Мэн штатының ауылдық аймақтарында жиналыстар өткізе бастады – бастапқыда онда дерлік ешқандай қауым да, қаржылық қолдау да болған жоқ. Бірақ, ақырында Мэннің жағалау төбелеріндегі адамдар арасында біршама сәттілікке қол жеткізді, және Сандфорд ақша сұрамаса да, тіпті жинау табағын айналдырмаса да, көптеген үлестер түсті. 1894 жылдың күзіне қарай Сэндфорд енді өзінің іс-әрекеттері үшін жауапты емес екеніне, тек Киелі Рухтың итермелеуіне жауап беруі керек екеніне сене бастады. Осылайша ол еркін ерік баптистерінен бас тартып, "Әлемдік елшілік науқанының апостолдық қағидаларынан шыққан от тілдері" атты ай сайын жарияланатын журналды шығара бастады, онда өзінің миссионерлік қызметіне қосылуға басқа да жұмыскерлерді шақырып, жарнамалады. Бір жыл өткен соң, адал жастардың шағын, бірақ берілген тобымен Сэндфорд мектеп ашылғанын жариялады, ол көп ұзамай "Киелі Рух және Біздердің Киелі кітабымыз мектебі" деп аталды. Мектепте оқу ақысы болған жоқ, ешқандай курстар ұсынылмады, Сандфордтан басқа мұғалімдер де, Киелі кітаптан басқа оқулықтар да болған жоқ.

Шило

1896 жылы Сэндфорд Құдай оған Дарем қаласына жақын жердегі құмды төбеде Киелі кітап мектебінің үйін салуды бұйырған деп сенді. Оның қалтасында үш цент қана болса да, Құдай оған ақша сұрамай-ақ ғимарат салуға қажетті құралдар бере алатынына сенімді болды. Сэндфорд ақырында қажеттіліктердің тізімін өзінің "От тілдерінде" жариялауды қабылдайтынын шешсе де, қолдаушылардың ақша мен ерікті еңбекті қамтамасыз ету жолы керемет болды. Сэндфорд мектептің негізгі ғимаратына "Шило" (Киелі кітаптағы бір орынның атымен) деп атауды жоспарлаған, бірақ "Шило" атауы "Киелі Рух және біз" дегенге қарағанда әуездірек болды және осылайша оның қозғалысының ресми емес атауына айналды. Шилоның өркендеген кезінде алты жүзден астам тұрғыны "табиғаттан тыс өмір сүруге" тырысты. Олардың ешқайсысы жалақы алмай жұмыс істемеді, барлығы да материалдық қажеттіліктерін Құдайдың қамтамасыз етуіне сенді. Сэндфорд айтқандай, Шилода өмір сүру "әрқашан 'Киелі Рухтың соңғы нұсқауына' дайын болуды білдірді. Бұл ешқандай қалыпты жағдайға түсіп қалмауды білдіреді. Бұл кез келген жұмысты, әсіресе, ең нашар білетін жұмысты жасауға дайын болуды білдіреді. Бұл кестедегі соңғы минуттағы өзгерістерге ашық болуды білдіреді". Күн тәртібіне таңертеңгісін бір-екі сағат жеке дұға, таңертеңгі тамақ және ас үй жұмыстары, сағат 9:00-де дұға, түске дейін сабақтар, ал түскі ас жеке үй шаруашылығы немесе кеңсе міндеттерінен бұрын кірді. Кез келген уақытта арнайы дұға сұрауымен кесте бұзылуы мүмкін еді; "Құдайдың ісін адамның кестесіне сығып салуға болмайды, және тәртіп туралы қатал талаптар орынсыз".

Теологиялық даму

Яһуди мерекелерін тойлау және сенбі күні демалыс сақтаудан басқа, Сэндфордтың ділтаным осы кездегі бағыттық евангелизмнен көп айырмашылығы жоқ еді. Дегенмен, ол бейсенбі күні Иса айқышқа қадалған күн деп сенгендіктен, ол және оның ізбасарлары сол күні алты сағат бойы (сағат 9:00-ден 15:00-ге дейін) дұға жасады. 1896 жылдың жазында Сэндфорд Аян кітабында еске алынған, Мәсіхтің екінші келуінен бұрын пайда болатын екі куәгер туралы айтты және оның мектебі олармен бірге "қажет болса, өлмеге дайын" екенін жариялады. Сэндфордтың ұлы Джон Шилоның арналуынан кейін жақын уақытта дүниеге келгенде, ол (Жақыннан шомылдырушы Жохан сияқты) баланың "анасының құрсағында жатқанда-ақ Киелі Рухпен толысқан" деді.

Британдық ізраилдік

1898 жылға қарай Сэндфорд Бостон мен Лондондағы Жоғары Өмір христиандарынан қосымша рухани және материалдық қолдау тапты, сондай-ақ Құдайдың енді Осман империясы бақылауындағы Палестинада бекініс құруын қалағанын түсінді. Иерусалимге алғаш рет келгенде, ол он жоғалған тайпаның Англия мен АҚШ екенін жариялаған мақала жазды. Олар б.з.д. 721 жылы Ассириялықтармен тұтқынға алынған ежелгі еврейлердің тікелей ұрпақтары еді. Британдық Израильшілдік – ағылшын тілінде сөйлейтін әлемде кең таралған англосаксондық басымдық туралы идеялардың діни түрі болды, және осы ілім Киелі кітапты одан да маңыздырақ етті, себебі оның болжамдары Шило халқына және оның құрамындағы елге қатысты сияқты көрінді.

Құдайдың сауықтыру

ХХ ғасырдың басында құдайлық емделу Сэндфордтың ілімінің маңызды бөлігіне айналды. Бастапқыда күмәнмен қараған ол, 1887 жылы А. Б. Симпсон осы тақырыпта сөйлеген жиынға қатысқаннан кейін «Киелі кітаптың осы бөлігін уағыздауға» бел буды. 1897 жылы Сэндфорд замандас сенім арқылы емдеуші Джон Александр Доуидің кереметтеріне куә болып, оны мақтады. Көп ұзамай «От тілдері» пневмония, қатерлі ісік, дифтерия, катара, «ауыр бас ауруы», білек буынының шығуы, сусырау, тиф, психикалық ауру, сүйек сынуы және «толыққанды әлсіздік» сияқты аурулардан айығулар туралы хабарлады. Шилода үш жасар қыздың, медициналық мамандар толық соқыр деп жариялаған қыздың көзі дұға оқылғаннан кейін қайта ашылды. Бірақ ең таңғажайып жағдай – Олив Миллстің «тірілуі» болды, ол ауыр сырқатқа шалдыққан, мүмкін ми қабығының қабынуымен ауырған. Миллс қайтыс болды деп есептелгенде, Сэндфорд оны тыныс-демі мен пульсі жоқ күйде тапты. Үмітсіздікке ұшыраған ол: «Олив Миллс! Қайтып кел! Назареттік Исаның атымен саған бұйырамын: тұр!» деп айғайлады. Мінеки, Миллс дереу көзін ашты және бірнеше сағаттан кейін төсегінен тұрып, киінді. Сэндфорд Яков хаты христиандарды ауырғанда шіркеу ескілерін дұға етуге және қол қоюға шақыратынын сенді, және ол дәрігерлерден ем іздеген христиандарды сынады. Ол аурудың себебі Құдайдың тәртібі немесе Шайтанның шабуылы болуы мүмкін деп ойлады; бірақ демонды қуу үшін «құдіретті дұға» қажет болды, бұл жаттығу ұзаққа созылған ынта мен айқайлауды қамтыды, сондықтан бір күмәнданушы «бірден жүз адам сөйлеп жатқандай» естіп, қорқып қалды, бұл әйелдің дауысымен аяқталды. 1899 жылы Сэндфорд аурухананы жедел құрылыс арқылы аяқтау туралы құдайлық хабар алды – бұл Шилода жиі қолданылатын тәсіл, бірақ бұл ауруханада дәрігерлерге тек диагноз қою және кеңес беруге рұқсат берілді. Ешқандай дәрі-дәрмек ұсынылмады. Шилодағы осы ерте оқиғаларға А. Дж. Томлинсон, Құдай шіркеуінің негізін қалаушы, және Шығармашылық қозғалысының негізін қалаушылардың бірі Чарльз Фокс Пархам әсер етті.

By the early 20th century, the doctrine of divine healing had become an important part of Sandford's teaching. Initially skeptical, he resolved to “preach that part of the Bible” after attending an 1887 meeting where A. B. Simpson had spoken on the subject. In 1897, Sandford had witnessed and praised the miracles of contemporary faith healer John Alexander Dowie. Soon Tongues of Fire reported healings of pneumonia, cancer, diphtheria, catarrh, "sick headache," sprained wrist, dropsy, typhoid, mental derangement, broken bones, and "utter exhaustion." A local three year old girl who had been pronounced permanently blind by medical authorities suddenly regained her sight after prayer was offered for her at Shiloh. But the most spectacular case was the "resurrection" of Olive Mills, who had been seriously ill, perhaps with spinal meningitis. Told Mills was dead, Sandford found her without breath or pulse. In desperation he shouted, "Olive Mills! Come back! In the name of Jesus of Nazareth, come back!" Almost immediately, Mills opened her eyes, and within a few hours she was out of bed and dressed. Sandford believed the Epistle of James compelled Christians who were sick to call church elders for prayer and the laying on of hands, and he criticised Christians who sought treatment from physicians. He believed that illness might be the result of either discipline from God or an attack of Satan; but casting out demons required “prevailing prayer,” an exercise that included such protracted fervency and shouting that one skeptic became apprehensive as what sounded “like a hundred people talking at once” concluded with a woman’s screams piercing the din. In 1899, Sandford received a divine message to complete a hospital in a hasty building drive—a technique frequently employed at Shiloh—but it was a hospital in which doctors were permitted only for diagnoses and consultations. No medicines of any kind were provided. Among those influenced by these early developments at Shiloh were A. J. Tomlinson, founder of the Church of God; and Charles Fox Parham, one of the founders of the Pentecostal movement.

Құдай үшін әрекет ету

Ғасыр соңына қарай Сэндфорд "Құдайдың еркін орындайтын пассивті агент ретінде, ол толық және нақты бағынуды талап ете алады" дегенге көз жеткізді. Хисс жазғандай, күмәнданғандар үшін "Сэндфордтың тілі дінге қарсы сөздерге толы болды, өйткені ол өзінің дұғаларын Құдайдың іс-әрекеттері деп сипаттап, өзін құдайға тән күштерге ие деп санады". Әрине, Сэндфорд қарсылыққа тап болды. Ұзақ уақыт бойы ізбасары болған адам "Санфордтық ілімнің ашылуы" деген мақала жариялады, ал Шилоға мүліктерін беруді қалаған мүшелердің туыстары оларды ақылдан адасқан деп жариялауға тырысты. Дарем қаласы Шилоның тұрғын үй бөліктерінен салық жинаудан пайда тапты, бірақ Шило тұрғындарының бірыңғай дауыс беруі қалалық кеңеске, мектеп тақтасына немесе қала басшылары кеңесіне басымдық жасай алады деп қорқып, банкрот болған жағдайда олардың мүшелері қалалық қайырымдылыққа тәуелді болуы мүмкін деп алаңдады. Сандфордтың өзінің ізбасарларының арасынан да қауіпті жағдайлар туды. Қозғалыс Киелі Рухтың басшылығымен жүретінін мәлімдеді, бірақ мүшелер Киелі Рухтың қайда жетекшілік ететіні туралы келіспеген кезде қақтығыс пайда болды. 1900 жылдың қыркүйек айында Сэндфорд енді биліктің ресми тізбегі болатынын жариялады: Құдай Әке, Құдай Ұлы, Құдай таңдаған пайғамбар, пайғамбарға бағынышты дін қызметкерлері, қалғандары дін қызметкерлеріне, әйелдер мен балалар күйеулері мен әкелеріне бағынышты. Одан кейін ол мүшелерді тазартуды ұйымдастырды, ол "тек мойындауды ғана емес, күндіз-түні бір-бірін ашық және тынымсыз сынауды қамтыды. Адамның осы сынақтан өту үшін, ренішсіз, қорғанышсыз, өкінішпен және ынтымақтасу рухымен, оны қабылдау қабілеті – бірінші қадам болды". Содан кейін адамдар бірінен соң бірі Сандфордтың алдына "Құдайдың жеті көзімен" соңғы тексеруге әкелінді. Сэндфорд өзінің діни жүйесінде үш деңгейлі мүшелікті дамытты: "100 еселік жауынгер" болуға дайын тұрғандар 60 және 30 еселік мүшелермен қолдалады, олар өз үйлерінде тұрып, жұмысын жалғастырады. 1901 жылы өткенмен толыққанды үзіліс жасау үшін ол жабық қауымдастықты құрып, Шилоның барлық жергілікті мүшелерін жақын жердегі Андроскоггин өзенінде қайтадан шомылдырды.

By the end of the century, Sandford became convinced "that as the passive agent of God's will, he could require exact and total obedience." Furthermore, as Hiss has written, to skeptics "Sandford's language vibrated with blasphemy, for in describing his own prayers as God's actions, he seemed to regard himself as having divine powers." Inevitably, Sandford encountered opposition. A brief follower published an exposé, Sanfordism Exposed, and relatives of converts who wished to deed their property to Shiloh tried to have them declared insane. Although the town of Durham benefited from levying taxes on the residential portions of Shiloh, they also feared that block voting by Shiloh residents might dominate the town meeting, the school board, or the board of selectmen or that, in the event of bankruptcy, its members might become dependent on town charity. More serious threats arose from among Sandford's own followers. The movement claimed to follow the leading of the Holy Spirit, but conflict developed when members disagreed about where the Holy Spirit was leading. In September 1900, Sandford announced that there would henceforth be an official chain of authority: God the Father, God the Son, the prophet whom God had chosen, ordained ministers subordinate to the prophet, everyone else subordinate to the ministers, with women and children also subordinate to their husbands and fathers. He then instituted an organized purge of members that "incorporated not just confession, but long day and night sessions of open and unrelenting criticism of each other. One's capacity to accept that scouring in a contrite and cooperative spirit, without resentment or defensiveness, was the first step in passing the grade." One by one, individuals were then brought before Sandford himself for final scrutiny by "the seven eyes of God." Sandford also developed a three tiered membership in his religious system: those willing to be "100 fold warriors" would be supported by 60 and 30 fold members who would live in their own homes and continue to work. In 1901, to make a clean break with the past, he instituted closed communion and rebaptized all local members of Shiloh in the nearby Androscoggin River.

Ілияс пен Дәуіт

Көп ұзамай Сэндфорд Құдай өзіне "көктегендей" үш сөз айтқандығын жариялады: "Илияс келді!" Сэндфорд енді Илияс ретінде, "бұл Құдай адамы туралы" сын айтқан "әрбір жалған қалам" редакторларына Құдайдың жазасын түсірді. Әдеттегідей, Сэндфорд эсхатологиялық мағынаға да сілтеме жасады: ол Илияс сияқты, Аян кітабының 11-тарауындағы екі куәгердің бірі болады деп сенді, ол Мәсіхтің патшалығы орнағанша Иерусалимде шейіт болып, қайта тіріледі. "Илияс" туралы жарияланым баспасөз тарапынан қатты сыналды және Муди мен Симпсонның жақтастарымен барлық байланысты үзуге себеп болды. 1902 жылы, Иерусалимге тағы бір сапар жасағаннан кейін, Сэндфорд Құдайдан хабар алып, өзінің біраз жағынан Киелі кітаптағы Дәуіт екенін түсінді. Ол өзінің суретін "Дәуіт қойларын қорғайды" деген сөздермен шеңберлеп, бірден өзінің қозғалысын "Патшалық" деп атады.

Адам өлтіру туралы сот

Сэндфорд Мейнге оралып, өзінің қауымын рухани құлдырау деп санайтын, көптеген мүшелері талма, қызылша және басқа да аурулардан зардап шегіп жатқанда тапты. Әріптестер бір-бірінің өмірін күнәлерге қарай тереңінен зерттеуге шақырылды, ал ата-аналар балаларын үнемі қамшымен ұрып, Сэндфорд бұл әрекетті "оларды Мәсіхке жеткізетін мектеп мұғалімі" ретінде қолдағандай болды. 1903 жылдың қаңтар айында Сэндфорд "Ниневия оразасын" енгізді, онда нәрестелерге, жануарларға және ауруларға дейін отыз алты сағат бойы тамақ пен су ішуге тыйым салынды. Осы кезеңде Шилодан қашып кетуді жоспарлағаны үшін ең ауыр күнәсін мойындаған он төрт жасар Леандер Бартлетт дифтериядан қайтыс болды. Сэндфордтың алты жасар ұлы Джон оған бағынбағандықтан, Сэндфорд оны қамшымен ұрылғанын қалағанын жариялағанша тамақ пен сусыз ораза ұстауға бұйырды. Сектадан шығып кеткен белгілі бір адам, Натан Харриман, Джонға жасалған қатыгездікті жариялады және Сэндфордтың Шило халқына қатысты билігі гипноздың бір түрі екенін мәлімдеді, онда Құдайдың талаптары "Сэндфордтың талаптарымен толық сәйкес келді".

Көптеген жергілікті тұрғындар Сэндфордқа күмәнмен қарады, ал газеттер "Шилоға қарсы ұзаққа созылған науқандар" жүргізді. Бір редактор коммунаны "қарғысқа лайық мекеме, жер бетіндегі тозақ және Мэн тарихының әдемі беттеріне келтірілген ең жаман дақ" деп айыптады. 1904 жылдың қаңтар айында Сэндфорд Андроскоггин округінде балаларға қатыгездік жасау және адам өлтіру айыптарымен айыпталды - баласына қатысты қатыгездік және Бартлетт өліміне қатысқандығы үшін. Қазылар Сэндфордты қатыгездік жасады деп таныды, бірақ адам өлтіру айыптары бойынша келісімге не келе алмады. Апелляциялық сот қатыгездікке қатысты үкімді күшінде қалдырды, ал қайта қарау кезінде Сэндфорд адам өлтіргені үшін кінәлі деп танылды. 1905 жылы Мэн Жоғарғы соты қасақана кісі өлтіру туралы үкімді жойды, өйткені сот төрешісі қазылар алқасының "науқастарды емдеу құралы ретінде дұғаның тиімділігіне" қатысты өз сенімдеріне сүйене отырып шешім қабылдауын талап етті. Тағы бір сот отырысы да нәтижесіз аяқталды. Осы арада Сэндфорд өзінің ізбасарларынан "Адалдық серті" деп аталатын он футтық парқшаға қол қоюын талап етті, онда "АҚШ, Мэн штаты, Шилодағы Ф.У. Сэндфорд" Илия және Дәуіт екені және "Мен оған сенемін және оны осындай деп қабылдаймын" деген сөздер бар еді.

Коронетпен айнала жүзу

Адам өлтіру ісі әлі сотта қаралып жатқанда, Сэндфорд 10 000 долларға Coronet атты жарыс яхтасын сатып алды – бұл әсем безендірілген шхуна, Шило қауымының әдеттегі тәсілімен, дұға арқылы жиналған ақшаға, «бұл жағдайда қырық күн мен түн бойы, тамақтану мен ұйықтау үшін кезегімен». Сэндфорд 1905-06 жылдары Иерусалимге екі рет шапшаң сапар жасады, бірақ заңдық мәселелері шешілгеннен кейін, ол және оның таңдалған отыз экипаж мүшесі мен жолаушылары (оның ішінде әйелі мен бес баласы) миссионерлік сапар деп атаған дүниежүзілік саяхатқа шықты. Бұл әдеттен тыс миссионерлік кәсіпорны болды. Ешкім жағаға шығып, Жақсы Жаңалықты уағыздаған жоқ, тіпті діни әдебиет таратуға да тырыспады. Сэндфорд арашалық дұға арқылы «дүниені Мәсіхке бағындыруды» көздеді, елдер мен аралдарды Мәсіхке қарату үшін, олардың жанынан өтетін кезде мыс құбырларын тартар жерге талап етті. Қызығы, Сэндфорд тәжірибелі теңізшілер тобына жануарларды сақтап, оларды басқаратын маманды қосты. Шын мәнінде, қауіпті сәттер болды, мысалы, Coronet Хорон мүйісі маңындағы қатты толқындармен күресіп, кейін күшті дауылдан кейін бас табаны және (бірден емес) мачтаның бір бөлігі Сэндфорд альбатросты атып алғаннан кейін сынып қалды. Тыныш күндері Сэндфорд аң аулауға және кейде көріністер көруге жететін бос уақытқа ие болды.

Кейінгі теңіз сапарлары

Менге қайтып оралғанға дейін Сэндфорд өзінің Иерусалимдегі бекінісінің мүшесі Флоренс Уиттакердің сектадан кетуді қалағанын естіді, оның күйеуі-пастор (жақында Сэндфордпен бірге көп жылдық теңіз саяхатында болған) онымен бірге кетпесе де. Осы кезде Сэндфорд өзінің барлық ізбасарларын Палестинадан қайтаруға шешім қабылдады, ал Уиттакер өзге Шило кемесімен, үш мастты баркентина «Патшалықпен» АҚШ-қа баруға мәжбүр болды. Олар Мэн жағалауына жеткенге дейін оған ең жоғары сыпайылықпен қарады, бірақ Сэндфорд оны күйеуімен «келісімге келгенше» жағаға түсіруден бас тартты. Ақырында Уиттакер сот шешімімен босатылып, балаларының қамқорлығына ие болды. Бұл оқиға газеттерде сенсация тудырды, әсіресе Уиттакер Сэндфордты күштеп ұстау үшін сотқа шақырғанда. Осы уақытта Сэндфорд «Коронет» кемесінде болды, ал билік оған заңды қағаздарды табыстау үшін порттарды қадағалай бастады. Ол оларды таба алмайтынына және Африкада дереу миссионерлік станция, ал Гренландияда тағы бір станция ашу қажеттігіне сендірді. 1910 жылдың желтоқсан айында жетпістен астам ер адам, әйел және бала Африкаға «Патшалық» және «Коронет» кемелерімен аттанды. 1911 жылдың наурыз айында «Патшалық» француздық Батыс Африка жағалауында қарап, қирады. Сэндфорд барлық адамдарды «Коронетке» көшірді, ол енді адамдармен тым толып, азық-түлік пен су жетіспеді. Дегенмен, Сэндфорд «Жалғастыр» деген құдайдан келгендей сезілген нұсқауды естіді, оны Гренландияға қарай жүзуге шақыру деп түсінді. Атлантиканы қайтадан кесіп, солтүстік ағымдарды ұстағаннан кейін, «Коронет» су мен жабдықталуға көптеген мүмкіндіктерді пайдаланбады, Сэндфорд Құдай оған АҚШ немесе Канада порттарына кірмеуге бұйрық бергенін мәлімдеді. Соңында, 1911 жылдың 6 қыркүйегінде Гранд-Банк маңында белгілі бір «тыныш бүлік» болды, және «Коронет» оңтүстікке бұрылды. Өкінішке орай, кеме енді көп жылдамдыққа ие болмады, ал жолаушылар мен экипаж мүмкін болатын аштықтан тек «S. S. Lapland» мұхит кемесінің кездейсоқ пайда болуымен құтылды, ол біршама азық-түлікпен көмектесті, бірақ жеміс-жидек пен көкөніс болған жоқ. Олар не болып жатқанын білмей тұрып, адамдар цинганың құрбаны бола бастады, ал «Коронет» 1911 жылдың 21 қазанында Портлендке жеткеннен кейін бірнеше күн ішінде цинга экипаждың алты мүшесінің өмірін алды. Сэндфордты алдымен Уиттакердің ордері бойынша, содан кейін бірнеше күннен кейін «заңсыз, біліп тұрып және ерікті түрде» кемеге «жеткілікті жабдықсыз теңізде саяхаттауға» рұқсат бергені үшін өлімге жауапты деп ұстады.

Even before returning to Maine, Sandford heard that Florence Whittaker, a member of his outpost in Jerusalem, wanted to abandon the sect whether or not her minister husband (who had just accompanied Sandford on the multi year circumnavigation) would leave with her. At this point, Sandford decided to bring back all his followers from Palestine, and Whittaker reluctantly agreed to accept passage to the U. S. on another Shiloh ship, the three masted barquentine Kingdom. She was treated with utmost courtesy until they reached the Maine coast, at which point Sandford refused to let her land until she was "adjusted" to her husband. Eventually Whittaker was freed by court order and was then given custody of her children. The story made sensational newspaper fare, especially when Whittaker sued Sandford for forcible detention. At the time Sandford was aboard Coronet, and authorities began watching ports to serve him the legal papers. He determined that they would not find him, and that a mission station should be opened immediately in Africa and perhaps another in Greenland. In December 1910, more than seventy men, women, and children headed off to Africa, divided between Kingdom and Coronet. In March 1911, Kingdom went aground and was destroyed off the coast of French West Africa. Sandford took everyone aboard Coronet, which now became fearfully overloaded with people and undersupplied with food and water. Nevertheless, Sandford heard the supernatural direction, "Continue," which he interpreted to mean to sail on to Greenland. After recrossing the Atlantic to catch the northerly currents, Coronet passed up numerous opportunities to take on water and supplies, Sandford announcing that God had ordered him not to put into port in the U. S. or Canada. Finally, on September 6, 1911, there was a "quiet mutiny" of some sort off the Grand Banks, and Coronet was turned south. Unfortunately, the ship now made little headway, and the passengers and crew were saved from possible starvation only by the fortuitous appearance of the ocean liner S. S. Lapland, which provided some food—but ominously, no fruit or vegetables. Almost before they knew what was happening, men began to fall victim to scurvy; and within a few days after Coronet reached Portland on October 21, 1911, scurvy had claimed the lives of six crew members. Sandford was first arrested on Whittaker's warrant and then, a few days later, for being responsible for the deaths—"unlawfully, knowingly, and willingly" allowing a ship to "proceed on a voyage at sea without sufficient provisions."

Сот, айыптау және түрмеге қамау

Сэндфорд сот процесінде заңгердің қызметін пайдаланудан бас тартты, бірақ ол заң кеңесін алды, оны кейін қабылдамады. Сотта ол «Коронет» кемесіндегі ауру мен аштықты Гренландияға қарай жалғастыру туралы оның бұйрығына бағынбағаны үшін Құдайдың жазасы деп мәлімдеді. Қазылар алқасы бір сағат ішінде кінәлі деп таныды. 1911 жылдың 17 желтоқсанында Сэндфорд Атлантадағы (Джорджия штаты) федералды түрмеде он жылдан аспайтын мерзімге сотталды. Сэндфорд түрмеге қамалуды Құдайдың еркі деп қабылдағанымен, бастапқыда түрме тәртібіне бейімделуге қиналды. Бірақ дұрыс тамақтану, ұйқы және міндетті жаттығулар арқасында денсаулығы жақсара бастады. Ол тіпті Шило тұрғындарынан сағат 11:30-да және 16:00-де кез келген жұмысты тоқтатып, онымен бірге жаттығу жасауды талап етті. Сэндфорд қақпа күзетшісі болып тағайындалды және түрме аумағында уақыт өткізуге рұқсат беретін арнайы қағаз алды. Ол сондай-ақ тұтқындарға оқу-жазуды үйретуге ерікті болып көмектесті, әсіресе апта сайынғы Библия сабағын өткізуді ұнатты, ол бір студентпен басталды және жүзден астам адамға дейін өсті. Ақырында Шилоға Сэндфордқа арфа жіберуге рұқсат берілді, ол онымен жаттығу ғана емес, түрмеде кем дегенде екі концерт берді. Сэндфорд топты басқару жауапкершілігін бөлісу үшін жеті дін қызметкерін тағайындады, бірақ оның хаттары «алтын қалта» сияқты құнды саналды. Олардың көптегені, тіпті отбасына жазған жеке хаттары да басылып, таратылды. Тұтқындарға айына екі хат жіберуге рұқсат болғандықтан, секта мүшесінің бірі Атлантаға көшіп, апталық сапарлар кезінде оның диктанттарын жазып алды.

Діннің құлдырауы

Сэндфорд түрмеде отырған кезінде өзінің жасөспірім ұлы Джонды «Империяның» жаңа басшысы ретінде ілгерілетуге тырысты, сондай-ақ ол «Алтын керней» атты жаңа мерзімді басылымды редакциялауда белгілі бір табысқа қол жеткізді. Бірақ 1915 жылы Джон «Игланың көзі» деп аталған, Шило тұрғындарының рухани жағдайын тексеруге арналған инквизициялық кеңестің басшысы болып тағайындалғанда, Сэндфорд өзі экспериментті тоқтатты, өйткені оның ұлы наразылық тудырды және, жалпы алғанда, бұл міндетке мінездік тұрғыдан қолайлы емес екенін көрсетті. Одан кейін көп ұзамай Сэндфордтың қыздарының бірі, Маргарита, қауымнан қашып кетті, бұл оның «балаларын бағындыруға» қабілетті лидерлер болуы керек деген талабына байланысты оның беделіне ауыр соққы болды. Жақсы мінез-құлқы үшін үш жылға шартты түрде босатылған Сэндфорд 1918 жылдың қыркүйегінде түрмеден шықты. Шилоға қайтып келгенде, оған мол тамақ берілді, бірақ көптеген тұрғындар жақында ауыр науқасқа шалдыққан және дерлік барлығы аштықтан зардап шекті. Сэндфордтың оралуы жаңа үлес қосулар мен жаңа емделулерге, тіпті күніне екі рет тамақтануға жеткілікті тағамға әкелді. Дегенмен, ол келгеннен кейін үш күн өткен соң, Сэндфордтың тағы бір қызы қашып кетті, ал бірнеше айдан кейін ол Мэн штатын тастап, сектаның Бостон штаб-пәтеріне кетіп қалды. Сонымен қатар, 1911 жылы Сэндфорд түрмеге қамалғаннан бері секта ешқандай миссионерлік жұмыс жүргізбеді. Шило қауымының соңы 1920 жылы Шило тұрғыны Эльма Хейстингстің қайтыс болуынан және оның туыстарының әкесі балаларын күтпегендіктен қамқорлыққа алу үшін сотқа жүгінуінен кейін күрт келді. Мэн штатының балаларды қорғау қоғамы Шилодағы тұрмыс жағдайларын зерттегеннен кейін барлық кәмелетке толмағандарды қауымнан шығаруға шақырды. 1920 жылдың наурыз айында Сэндфорд «Жұмыс істеңдер» деген хабарлама жіберді. Ешкім бұл директиваның бірнеше күн ішінде Шило қауымын толығымен жоятынын күтпеді. Екі айдан кейін дұға ғибадаттары тоқтатылды, Библия мектебі жабылды және Шило халқы 370-тен бірнеше адамға дейін азайды. Нельсон жазғандай, ер адамдар фабрикаларға кеткеннен кейін бәрі өзгерді. Олар «ешқашан аш болмайтынына», олардың қажеттіліктері басқалар сияқты қанағаттандырылатынына сенгендіктен, «қалуға еш себеп болмады. Олар кез келген жерде қарапайым христиандар бола алады».

During his imprisonment, Sandford tried to promote his teenaged son John as the new leader of The Kingdom, and he seems to have had some success at editing a new periodical, The Golden Trumpet. But when, in 1915, John was put in charge of an inquisitorial board called the "Eye of the Needle," intended to probe the souls of Shiloh residents, Sandford himself brought the experiment to a halt when his son incurred resentment and, in any case, proved temperamentally unsuited to the task. Shortly thereafter, Marguerite, one of Sandford's daughters, ran away from the community, a serious blow to his authority because of his insistence that leaders be able to "handle their children." Given three years off for good behavior, Sandford was released from prison in September 1918. When he reappeared at Shiloh, he was served a sumptuous meal, although many residents had recently suffered serious illness and almost all, hunger. Sandford's return sparked new contributions and new healings, even food enough for two meals a day. Nevertheless, three days after his arrival, another of Sandford's daughters ran away, and a few months later he left Maine for the sect's Boston headquarters. Furthermore, the sect had conducted virtually no evangelistic outreach since the beginning of Sandford's imprisonment in 1911. The end of the Shiloh community came suddenly in 1920, after the death of Shiloh resident Elma Hastings and a suit brought by relatives for guardianship of her children on the grounds of non support by their father. The Children's Protective Society of Maine, having investigated living conditions at Shiloh, urged that all minors be removed from the community. In March 1920, Sandford sent the message, "Work." No one anticipated that this directive would effectively end the Shiloh community within days. Two months later the prayer vigils had stopped, the Bible school was closed, and Shiloh's population had dropped from 370 to a handful. As Nelson has written, once the men went off to the mills, everything changed. With "the assurance that they would never be hungry again," that their needs would be met in the same way everyone else's were met, "there was no reason to stay. They could be ordinary Christians anywhere."

Зейнеткерлік

Май айында Шило толық дерлік тасталып қалғаннан кейін, Сэндфорд көктен "қайтыруға" деген нұсқау естіді. Өмірінің қалған бөлігінде ол Кэтскилл тауларындағы Нью-Йорк штатының Хобарт ауылының жанында уединениеде өмір сүрді. Ол дұға етіп, шаруашылықпен айналысты, қой өсірді, астрономияны зерттеді, шағын топтарға сабақ берді және елдің әртүрлі аймақтарында шашырап кеткен ізбасарларын қайта жинады. Адал жандарға кішігірім жақын топ хабар жеткізді. Сэндфорд ізбасарларының садақасымен (оннан бір бөлігімен) күтініп, зейнеткерлігі "қанағаттандырарлық және тыныш" болды, дегенмен оның құжаттары мен кітаптары екі рет үй өртінен жойылды. Сэндфорд бұрынғы сөздерін аздап жұмсартты. 1941 жылғы Жаңа жыл қарсаңында ол Құдайдан "1 қазан 1901 жылдан бері крещение алған әрбір адамның күнәларын кешіру" туралы хабар алды. Бірақ ол өзінің Ілияс екенін ешқашан мойындамады, сондай-ақ, отыз жыл бұрын Коронетте қаза тапқандарға өкініш білдірмеді. Сэндфорд 1948 жылғы 4 наурызда тыныш қайтыс болды. Дегенмен, оның қоштасу рәсімі асығыс және құпия болып өтті. Оның өлімі туралы хабар баспасөзге алты апта бойы жарияланбады. Сэндфорд, әрине, Иерусалимде Ілияс ретінде емес, Кэтскилл ауылының қарапайым тұрғыны ретінде дүниеден озды.

Мұра

Сандфорд қайтыс болғаннан кейін Корольдік Виктор Абрамның, оның жеке хатшысының бейресми басшылығымен жалғасты, бірақ Сандфордтың нағыз мұрагері болған ешкім жоқ. 1977 жылы Абрам қайтыс болған соң, оның күйеу баласы Джозеф Уэйкман басшылыққа келді, бірақ өзін "көп жағдайда күтуші" деп есептеді. Кейіннен ұйым мүшелері Абрамның адамгершілік тазалығын қатаң сақтауды талап ететін ұйымды басқарған кезінде некеден тыс қатынастар жасағанын білді. 1998 жылы Сандфордтың діни ілімдері бойынша пікір таластары салдарынан туындаған бөліністен кейін, оның орнына Kingdom Christian Ministries ұйымы қайта құрылды. Тәуелсіз евангелистік христиан шіркеуі Шило шатыры Мэн штатының Дарем қаласындағы Шило ғимаратының қалған бөлігінде жиналады; ол енді Kingdom Christian Ministries ұйымымен байланысы жоқ. Ғимарат өзінің ерекше сәулеті мен тарихы үшін Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген.