Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Релятивистік жылдамдықтағы классикалық динамика үшін релятивистік механиканы қараңыз. Релятивистік динамика – релятивистік жүйенің қозғалысы мен қасиеттері және жүйеге әсер ететін күштер арасындағы байланысты сипаттау үшін релятивистік және кванттық ұғымдардың үйлесімі. Релятивистік динамиканы басқа физикалық теориялардан ерекшелендіретін нәрсе – кеңістік-уақыт оқиғаларының тарихи эволюциясын бақылау үшін инвариантты скалярлық эволюция параметрін қолдану. Масштабтық инвариантты теорияда бөлшектердің өзара әрекеттесу күші қатысатын бөлшектердің энергиясына тәуелді емес. ХХ ғасырдағы тәжірибелер микроскопиялық және субмикроскопиялық нысандардың жарық жылдамдығында немесе оған жақын жылдамдықпен қозғалатынын көрсетті, бұл кеңістік, уақыт, масса және энергия сияқты негізгі ұғымдар туралы сұрақтар тудырды. Физикалық құбылыстардың теориялық сипаттамасы үшін салыстырмалылық теориясы мен кванттық теориядан алынған ұғымдарды біріктіру қажет болды. Владимир Фок релятивистік кванттық құбылыстарды сипаттау үшін алғашқы эволюциялық параметрлер теориясын ұсынды, бірақ Эрнст Штукельберг енгізген эволюциялық параметрлер теориясы қазіргі жұмыстармен тығыз байланысты. 1940-шы жылдардың соңы мен 1950-шы жылдардың басында Фейнман, Швингер және басқалар кванттық өріс теориясын қалыптастыру үшін эволюциялық параметрлік теорияларды қолданды. Сильван Швебер Фейнманның мұндай теорияны зерттеуінің тарихи баяндамасын жазды. Эволюциялық параметрлік теорияларға қызығушылық 1970 жылдары Хорвиц пен Пирон, Фанчи мен Коллинздің еңбектерімен қайта жанданды.
For classical dynamics at relativistic speeds, see relativistic mechanics. Relativistic dynamics refers to a combination of relativistic and quantum concepts to describe the relationships between the motion and properties of a relativistic system and the forces acting on the system. What distinguishes relativistic dynamics from other physical theories is the use of an invariant scalar evolution parameter to monitor the historical evolution of space time events. In a scale invariant theory, the strength of particle interactions does not depend on the energy of the particles involved. Twentieth century experiments showed that the physical description of microscopic and submicroscopic objects moving at or near the speed of light raised questions about such fundamental concepts as space, time, mass, and energy. The theoretical description of the physical phenomena required the integration of concepts from relativity and quantum theory. Vladimir Fock was the first to propose an evolution parameter theory for describing relativistic quantum phenomena, but the evolution parameter theory introduced by Ernst Stueckelberg is more closely aligned with recent work. Evolution parameter theories were used by Feynman, Schwinger and others to formulate quantum field theory in the late 1940s and early 1950s. Silvan S. Schweber wrote a nice historical exposition of Feynman's investigation of such a theory. A resurgence of interest in evolution parameter theories began in the 1970s with the work of Horwitz and Piron, and Fanchi and Collins.
Өзгермейтін эволюциялық параметрлер тұжырымдамасы
Кейбір зерттеушілер эволюциялық параметрді математикалық артефакт ретінде қарастырады, ал басқалары осы параметрді физикалық өлшенетін шама ретінде қарастырады. Эволюциялық параметрдің рөлін және стандартты теория мен эволюциялық параметрлер теориясы арасындағы негізгі айырмашылықты түсіну үшін уақыт ұғымын қайта қарау қажет. Уақыт t классикалық Ньютон механикасында монотонды түрде өсетін эволюциялық параметр рөлін атқарды, мысалы, күш заңы F = dP/dt импульсы P бар релятивистік емес классикалық объект үшін. Ньютон үшін уақыт – жүйенің эволюция бағытын параметрлейтін “жебе” болды. Альберт Эйнштейн Ньютонның тұжырымдамасын қабылдамады және t-ні төрт векторлық кеңістіктің төртінші координатасы ретінде анықтады. Эйнштейннің уақытқа деген көзқарасы координаталық уақыт пен координаталық кеңістік арасындағы физикалық теңдестікті талап етеді. Осы тұрғыдан алғанда, уақыт кеңістіктей кері бұрылатын координата болуы керек. Уақыт ішінде кері қарай қозғалатын бөлшектер Файнман диаграммаларында антибөлшектерді көрсету үшін жиі қолданылады, бірақ олардың шынымен уақытта кері қарай қозғалып жатқаны емес, көбінесе жазбаны жеңілдету үшін жасалады. Дегенмен, көптеген адамдар олардың уақытта кері жылжуын ойлайды және оны уақыттың кері қайтымдылығының дәлелі ретінде қабылдайды. ХХ ғасырдың басында релятивистік емес кванттық механиканың дамуы Шредингер теңдеуінде Ньютонның уақыт түсінігін сақтап қалды. Релятивистік емес кванттық механиканың және арнайы салыстырмалылық теориясының байқауларды сәтті сипаттау қабілеті кванттық ұғымдарды релятивистік салаға кеңейтуге күш түрткі болды. Физиктер уақыттың релятивистік кванттық теорияда қандай рөл атқаруы керектігін шешуге мәжбүр болды. Уақыттың рөлі – классикалық теорияның Эйнштейндік және Ньютондық көзқарастары арасындағы маңызды айырмашылық болды. Арнайы салыстырмалылық теориясына сәйкес келетін екі гипотеза мүмкін болды:
Some researchers view the evolution parameter as a mathematical artifact while others view the parameter as a physically measurable quantity. To understand the role of an evolution parameter and the fundamental difference between the standard theory and evolution parameter theories, it is necessary to review the concept of time. Time t played the role of a monotonically increasing evolution parameter in classical Newtonian mechanics, as in the force law F = dP/dt for a non relativistic, classical object with momentum P. To Newton, time was an “arrow” that parameterized the direction of evolution of a system. Albert Einstein rejected the Newtonian concept and identified t as the fourth coordinate of a space time four vector. Einstein's view of time requires a physical equivalence between coordinate time and coordinate space. In this view, time should be a reversible coordinate in the same manner as space. Particles moving backward in time are often used to display antiparticles in Feynman diagrams, but they are not thought of as really moving backward in time usually it is done to simplify notation. However a lot of people think they are really moving backward in time and take it as evidence for time reversibility. The development of non relativistic quantum mechanics in the early twentieth century preserved the Newtonian concept of time in the Schrödinger equation. The ability of non relativistic quantum mechanics and special relativity to successfully describe observations motivated efforts to extend quantum concepts to the relativistic domain. Physicists had to decide what role time should play in relativistic quantum theory. The role of time was a key difference between Einsteinian and Newtonian views of classical theory. Two hypotheses that were consistent with special relativity were possible:
І гипотеза
t = Эйнштейннің уақыты деп есептеңіз және Ньютонның уақытын қабылдамаңыз.
Assume t = Einsteinian time and reject Newtonian time.