Жозе Мария Велаз: Кедей балаларға білім беруші және "Иман мен қуаныш" қозғалысының негізін қалаушы.
José María Vélaz
Жозе Мария Велаз – Венесуэлада кедей балаларға білім беру үшін "Иман мен қуаныш" қозғалысын құрған чилилік рухани және педагог. Латын Америкасындағы білім берудегі маңызды тұлға.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хосе Мария Велаз (4 желтоқсан 1910 жыл - 18 шілде 1985 жыл) - Чилиде туған иезуит діни қызметкері және педагог. Ол 1955 жылы Венесуэланың Каракас қаласында құрылған Fe y Alegría ("Иман және қуаныш") серіктестігінің негізін қалаушы ретінде танымал. Бұл серіктестік иезуит діни қызметкерлері, университет студенттері және отбасыларды біріктіріп, қауымдастықты жұмылдыруға және кедей және маргиналданған отбасылардың балаларына сапалы білім беруге бағытталған. Велаздың қызметі Латын Америкасында иезуит білімінің орта және жоғарғы таптың жастарын дамытудан, мүсінкиліктерге білім беруді кеңейтуге қарай бұрылысындағы маңызды әлеуметтік қозғалыс ретінде қарастырылады.
José María Vélaz (December 4, 1910 – July 18, 1985) was a Chilean born Jesuit priest and educator. He is known for founding Fe y Alegría (Faith and Joy), a partnership between Jesuit priests, university students and families that began in 1955 in Caracas, Venezuela, and sought community mobilization and the provision of high quality education for children from impoverished and marginalized communities. Vélaz's work is regarded as a social movement that was pivotal in Jesuit education's shift from the development of middle and upper class youth to the popularization of education for the underprivileged in Latin America.
Ерте өмір және білім
Хосе Мария Велаз 1910 жылдың 4 желтоқсанында Чилидің Ранкагуа қаласында испандық христиан отбасында дүниеге келді. Бала кезінде Велаздың әжесі оған Ла Виргенге деген ерте махаббатты сіңірді. Ол Игнасио де Лойола сияқты әулиелердің тарихтарын оқып өсті және оқыған және өзі құраған оқиғалардың батыры ретінде өзін елестетуді ұнататын. Велаз бастауыш мектепті О'Хиггинс институтында оқыды. Ол 10 жасқа толғанда – әкесінің кенеттен қайтысынан кейін бес жыл өткен соң – Велаздың анасы оны және оның үш кіші бауырларын жақсы білім алу үшін Испанияға теңіз арқылы алып кетті. Оның отбасы Лойолаға қоныстанды, ал қайтадан тұрмысқа шықпаған анасы Велазды және оның бауырларын иезуит мектебіне жіберді. Бала кезінде Велаз интернатта оқыды және Туделадағы Ксавье колледжінде орта мектепті бітірді. Кейіннен ол Сарагоса университетінде заңгерлік мамандығын оқуға түсті.
José María Vélaz was born December 4, 1910, in Rancagua, Chile, into a Spanish Christian family. When he was a child, Vélaz's grandmother instilled in him an early love of La Virgen. He grew up learning the stories of saints such as Ignacio de Loyola and enjoyed reading and imagining himself as a hero of the stories he read and created. Vélaz attended primary school at O'Higgins Institute and when he was 10 years old—five years after the sudden death of his father—Vélaz's mother took him and his three younger siblings on a boat to live in Spain in the hope that they would receive a better education. His family settled in Loyola and his mother, who never remarried, sent Vélaz and his siblings to Jesuit school. As a child, Vélaz interned and attended secondary school at Xavier College, Tudela. He later began law studies at the University of Zaragoza.
Иезуит
1928 жылы Велаз университеттік оқуын тастап, Иса қоғамына қосылды. 1934 жылы ол және басқа иезуит бауырлары Испания Республикасы тарапынан жер аударылды, сондықтан ол Испаниядан Бельгияға кетіп, Ловендегі католик университетінде грек, латын және кастиль тіліндегі әдебиеттерді оқыды. Ухуда (Қытай) қызмет етуге бұйрық күтіп тұрған кезде, 1936 жылы Велаз Венесуэлаға тағайындалды. Азаматтық соғыс басталғандықтан ол кетіп бара жатқанда отбасымен қоштаса алмады. Сол кезде діни тұлғаларға виза алу қиын болғандықтан, Велаз Венесуэлаға мата және шарап сатушы кейпінде кірді. Ол келген кезде депортацияға ұшырау қаупіне қарамастан, 1939 жылға дейін Сан-Игнасио-де-Каракас мектебінде мұғалім болып жұмыс істеді және Center Excursionista Loyola (Loyla Hiking Center) орталығын құрды. 1939 жылы Велаз Испанияға оралып, 1945 жылға дейін Оньяда теологияны оқыды. Велаз діни қызметін Венесуэланың кедей және маргиналданған халқын білім беру арқылы қолдаудан бастады, бұл топтардың жеке дамуына және қоғамдық өмірге қатысуына көмектеседі деп сенді. 1946 жылдан 1948 жылға дейін ол Сан-Игнасио-де-Каракас мектебінің рухани жетекшісі болды. 1948 жылдан 1954 жылға дейін Сан-Хосе-де-Мерида мектебінің ректоры қызметін атқарды. Ол қызмет еткен кезеңде Велаз San Javier del Valle, 800 гектар жерді сатып алды, ол толыққанды орман шаруашылығын дамытуға арналған еді. 1950 жылдың желтоқсанында ұшақ апатында қаза тапқан 27 студенттің құрметіне Сан-Хавьер-дель-Валле-Гранде рухани жаттығулар үйін, сондай-ақ Сан-Хосе-де-Мерида мектебіне тәуелді Анд аймағындағы мектептер желісін құрды. Бұрынғы студенттерінен Баринастан Сан-Кристобальға дейінгі жол ашу жобасы жүргізіліп жатқанын білгеннен кейін, Велаз ректорлық қызметін аяқтағаннан кейін Баринас жазығындағы мектептер желісі үшін жоспар жасады. Алайда, бұл жоспар Иса қоғамынан мақұлдау алмады, ол Велазға 1954 жылы Каракастағы Андрес Белло католик университетінде руханилық директоры және гуманитарлық ғылымдар профессоры болып қызмет етуді бұйырды.
In 1928, Vélaz left his university studies to join the Society of Jesus. In 1934, he and other Jesuit brothers were exiled by the Spanish Republic, so he left Spain for Belgium and studied Greek, Latin and Castilian literature at the Catholic University of Louvain. While awaiting his order to minister in Wuhu, China, Vélaz was instead assigned to go to Venezuela in 1936. He was unable to say goodbye to his family before his departure because a civil war had broken out. Because it was difficult for religious figures to obtain visas at the time, Vélaz entered Venezuela disguised as a cloth and wine merchant. Risking deportation upon his arrival, he served as a teacher at San Ignacio de Caracas School until 1939 and founded the Center Excursionista Loyola (Loyla Hiking Center). In 1939, Vélaz was able to return to Spain to study theology in Oña until 1945. Vélaz began his priesthood with a focus on supporting the impoverished and marginalized people of Venezuela through education, which he believed would facilitate personal development and social engagement for the groups. From 1946 to 1948, he served as spiritual father of San Ignacio de Caracas School. From 1948 to 1954, he was rector of San José de Mérida School. During his tenure, Vélaz purchased San Javier del Valle, 800 hectares of land meant for comprehensive forestry development. He founded the House of Spiritual Exercises of San Javier del Valle Grande in honor of the 27 former students who died in a plane crash in December 1950, as well as a school network in the Andes region that depended on San José de Mérida School. Upon learning from his former students that a project was underway to open the road from Barinas to San Cristóbal, Vélaz designed a plan for a school network in the Barinas plains after completing his rectorate. However, the plan was not approved by the Society of Jesus, which ordered Vélaz to serve as director of spirituality and professor of humanities at Andrés Bello Catholic University in Caracas in 1954.
Қуаныш пен қуаныш
Университет еріктілерінің қолдауымен Велаз 1955 жылы Венесуэланың Каракас қаласында Fe y Alegría ұйымын құрды. Бұл ұйым аймақта тұратын кедей және маргиналданған топтардың балаларына тегін мемлекеттік білім беруді қамтамасыз ету мақсатымен құрылған. Жергілікті тұрғындар Абрахам мен Патрисия Рейес Веластың жобасы туралы естігеннен кейін, олар оған өз үйлерін сыйға тартты, ол осы бастаманың алғашқы мектебіне айналды. 1960 жылы Велаз Андрес Белло католик университетіндегі міндеттемесінен бас тартып, Fe y Alegría-ға толыққанды берілді.
With the support of volunteers from the university, Vélaz founded Fe y Alegría in 1955 in Caracas, Venezuela, to provide free public education to children from impoverished and marginalized groups living in the area. After local residents Abraham and Patricia Reyes heard about Vélaz's cause, they donated their home to him and it became the initiative's first school. In 1960, Vélaz forwent his commitment at Andrés Bello Catholic University to fully commit to Fe y Alegría.
Өлім және мұра
1974 жылы Вэлаз Техас штатының Хьюстон қаласында жүрек операциясынан өтті. Келесі жылы ол Меридадағы Эль-Валлеге зейнетке шықты, ал оның інісі Хосе Мануэль "Fe y Alegría" ұйымының басқарушысы болды. Өмірінің соңына дейін Вэлаз бірнеше жобамен айналысты, оның ішінде "Fe y Alegría" ұйымын Африкаға тарату және Гран-Сабананың жергілікті тұрғындары үшін мектептер желісін құру. Сонымен қатар, ол Венесуэланың Сан-Игнасио-дель-Маспаро қаласындағы ауыл шаруашылығы мектептері желісін дамытуға көмектесті, ол 1985 жылдың 18 шілдесінде жүрек талмасынан қайтыс болды.
In 1974, Vélaz underwent heart surgery in Houston, Texas. The following year, he retired to El Valle, Mérida, and his brother José Manuel took over as manager of Fe y Alegría. Before his death, Vélaz was working on several projects, including
the expansion of Fe y Alegría into Africa and the start of a school network for the native people of Gran Sabana. He was also supporting the development of a chain of agricultural schools based in San Ignacio del Masparro, Venezuela, where he died of a heart attack on July 18, 1985.
Құрмет пен марапаттар
1980 жылы Андрес Белло католик университеті Вэлазды көрнекті педагог қызметі үшін білім беру саласындағы құрметті доктор дәрежесімен марапаттады.
In 1980, Andrés Bello Catholic University awarded Vélaz an honorary Doctorate in Education for his work as a distinguished educator.