1862 ж. АҚШ Азамат соғысы: Сент-Чарльз шайқасы, Арканзас штаты. Одақтың әскерлерін қайта жарақтандыруға Конфедерация кедергі келтірді, өзенді жабық қылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1862 жылы АҚШ Азамат соғысының шайқасы
1862 battle of the American Civil War
Сент-Чарльз шайқасы 1862 жылдың 17 маусымында Арканзас штатының Сент-Чарльз қаласында АҚШ Азамат соғысы кезінде болды. 1862 жылдың басында генерал-майор Сэмюэл Р. Кертистің басқаруымен Одақ әскерлері Арканзас штатының Литтл-Рок қаласына қарсы жорыққа шықты, бірақ жеткіліксіз жабдықтау салдарынан Бейтсвилл аймағында тоқтап қалды. Одақ басшылығы Кертистің әскерлерін жабдықтау үшін Мемфис, Теннессиден Уайт-Ривер өзенімен теңіз күштерін жіберуге шешім қабылдады. Арканзастағы Конфедерация қолбасшысы генерал-майор Томас Хиндман Одақтың жорығын тоқтату үшін Сент-Чарльз маңында бекіністер салдырды. Екі артиллериялық позиция салынды, сондай-ақ CSS Maurepas қоса алғанда үш кеме өзенді бөгеу үшін суға батырылды. 17 маусымда Одақ кемелері Конфедерацияның бекіністеріне қарсы шабуылға шықты. 46-Индиана жұмыскерлік полкі құрлықтағы бекіністерге шабуыл жасау үшін жағаға түсірілді, ал екі темір және екі ағаштан жасалған кеме өзеннен фортқа шабуыл жасады. Шайқас кезінде Конфедерацияның нығайтылған оғы USS Mound City темір кемесіне тиіп, кеменің бір бу барабанын тесіп жіберді. Соғыстың ең қасіретті оқиғасы деп есептелетін оқиғада, кеменің ішіне қайнаған бу толды, нәтижесінде кемеде болған 175 шамасындағы адамның 25-інен басқасының барлығы қаза тапты немесе жараланды. 46-Индиана полкі Конфедерацияның құрлықтағы қорғанысын жеңіп алды және позиция басып алынды. Жабдықтау миссиясы Кертистің орнына толық жете алмады және су деңгейінің төмендеуіне байланысты өзен бойымен кері шегінді. Содан кейін Кертистің әскері жабдықтау желісінен үзіліп, Арканзас штатының Хелена қаласына қарай жорық жасады. Шайқас алаңының бір бөлігі Ұлттық тарихи орындар тізіліміне Сент-Чарльз шайқасы орны ретінде енгізілген.
The Battle of St. Charles was fought on June 17, 1862, at St. Charles, Arkansas, during the American Civil War. Earlier in 1862, a Union Army force commanded by Major General Samuel R. Curtis moved against Little Rock, Arkansas, but became bogged down in the Batesville area due to lack of supplies. The Union leadership decided to send a naval force from Memphis, Tennessee, up the White River to resupply Curtis's men. Major General Thomas C. Hindman, the Confederate commander in Arkansas, had fortifications constructed near St. Charles to stop the Union movement. Two artillery positions were built, and three ships, including CSS Maurepas, were scuttled to obstruct the river. The Union ships advanced against the Confederate positions on June 17. The 46th Indiana Infantry Regiment was sent ashore to attack the fortifications on land, while two ironclads and two timberclads attacked the fort from the river. During the fighting, a Confederate solid shot struck the ironclad USS Mound City, puncturing one of the ship's steam drums. In what has been referred to as the deadliest shot of the war, scalding steam filled the ship, killing or wounding all but about 25 of the roughly 175 men on the vessel. The 46th Indiana overran the Confederate defenses on land and the position was taken. The supply mission was unable to make it all the way to Curtis's position, and withdrew back down the river due to low water levels. Thereafter, Curtis's army cut loose from their supply line and marched to Helena, Arkansas. A portion of the battlefield is listed on the National Register of Historic Places as the St. Charles Battle Site.
Арканзастағы алғашқы қызметім
1860 жылы Авраам Линкольн АҚШ президенті болып сайланғаннан кейін, оңтүстік штаттарының бірнешеуі одақтан бөлінуді қарастырды. 1861 жылдың 18 ақпанында Арканзас штатында сепаратистер көпшілікті құрып, сепаратизм туралы дауыс беру үшін конвенция шақыру мақсатында штаттық сайлау өтті. Құлдық мәселесі аса маңызды деп есептелді. 4 наурызда (Линкольнның инаугурациясы өткен күні) конвенция жиналды, бірақ 21 наурызда ешқандай қорытындыға келмей таратылды. 1861 жылы Миссуридегі әскери қимылдардан кейін, Конфедерация армиясының генерал-майоры Эрл Ван Дорн 1862 жылдың наурыз айының басында Миссури штатының күзетші генерал-майоры Стерлинг Прайс және Конфедерацияның бригадир-генералы Бен МакКаллохтың басқаруындағы күштерден Батыс армиясын құрды. Ван Дорн әскерін генерал-майор Сэмюэл Р. Кертистің одақ әскеріне қарай солтүстікке жылжытты, бірақ 7 және 8 наурыздағы Пи-Ридж шайқасында жеңілді. Жеңіліске ұшырағаннан кейін Ван Дорн әскерін Миссисипи өзенінің шығыс жағына көшірді, бұл көшіру сәуір айының соңында аяқталды. Осы процесте Ван Дорн Арканзасты әскери күштерінен және жабдықтарынан айырды, соның салдарынан Конфедерацияның Транс-Миссисипи департаментін әлсіретті. Кертис шайқастан кейін Миссуриге қайтып келді, бірақ кейін оңтүстікке бет бұрмас бұрын әскерін шығысқа, Батыс жазықтарына көшті. Олар 29 сәуірде Арканзасқа қайта кіріп, Бейтсвиллге қарай жол тартты. 2 мамырда одақ әскері Бейтсвиллге жетті. Бригадир генерал Фредерик Стил басқаратын жеке колонна 4 мамырда Бейтсвиллдің жанында және Уайт өзенінің бойында орналасқан Джексонпортқа жетті. Кертис Стилдің әскерін өз құрамына қосып, Литтл-Рок қаласына қарай жылжуды бастады. Бұл жылжу Арканзас штатының Конфедерация үкіметін Хот-Спрингске көшуге мәжбүр етті, ал Кертистің әскері Бейтсвиллдің жанында Уайт өзенінен өтті. 19 мамырда одақтың шағын күші Little Red River өзенінде азық-түлік іздеуге өтті, бірақ Сирсидің жанында Конфедерацияның атты әскері шабуыл жасады; одақтың бірнеше сарбаздары, соның ішінде жараланғандар, берілуге тырысқанда өлтірілді. Кертиске ертесі күні оның жабдықталған желісінің үзілуге жақын екені хабарланды, ол жаңа жабдықталған желісіз одан әрі ілгерілеу мүмкін емес екенін шешті. 27 мамырда Little Red River өзенінен жасалған шағын шабуыл сәтті аяқталды, бірақ жабдықтардың жетіспеуі Кертисті Little Red және Уайт өзендерінен кері шегінуге мәжбүр етті, содан кейін ол 4 маусымда Сент-Луиске (Миссури штаты) одақтың жетекшілеріне күш-жігер алмаса, кері шегінуді жалғастыруға тура келетіні туралы хабарлама жіберді. Хабарлама генерал-майор Генри В. Галлекке жіберілді, ол содан кейін флаг-офицер Чарльз Х. Дэвиске Кертисті жабдықтап, Ақ өзеннен Джексонпортқа флотилия жіберуді бұйырды, өйткені Арканзастың сол аймағындағы жолдар құрлықпен жабдықтау үшін тым нашар болды. Галлек сонымен қатар АҚШ-тың соғыс министрі Эдвин М. Стентонмен байланысқа түсті, ол өз кезегінде Әскери-теңіз министрі Гидеон Уэллске хабарлады, ол Дэвиске телеграмма жіберіп, Кертисті құтқару үшін Ақ өзенге көтерілуге бұйырды. Дэвис 12 маусымда Уэллстің телеграммасын алып, дереу қозғалысқа дайындық жұмыстарын бастады. Ол "Рам флотилиясының" командирі полковник Чарльз Р. Элеттен "Рам" кемелерінің бір бөлігін Дэвистің Батыс флотилиясының кемелерімен бірге қызмет етуге жіберуді сұрады, бірақ Элет "Рам" флотилиясы мен Батыс флотилиясының кемелері бөлек басқарылатын жағдайда ғана келіседі, бірақ Дэвис бұдан бас тартты. Бір аптадан аз уақыт бұрын, 6 маусымда, Эллеттің әкесі Чарльз Эллет-младший және Дэвистің флотилиясы Мемфистің бірінші шайқасында Конфедерацияның теңіз күштерін жеңіп, Мемфис қаласын басып алды. Миссисипи өзеніндегі Конфедерацияның ең солтүстік бекінісі қазір Миссисипи штатының Виксбург қаласында орналасқан, өйткені жыл басында Колумбус (Кентукки штаты) және Он нөмірлі аралдағы позициялар алынды. Миссисипи су алабының жоғарғы бөлігінде Конфедерацияның бірнеше канонерлік қайықтары қалды, олар көбінесе жасырынып жүрді.
After the election of Abraham Lincoln as President of the United States in 1860, several southern states considered seceding from the union. The southern state of Arkansas held a statewide election on February 18, 1861, to create a convention to vote on secession, with anti secessionist delegates initially holding the majority. Slavery was considered to be a key issue. After convening on March 4 (the same day that Lincoln was inaugurated), the convention adjourned on March 21 without reaching a conclusion. After significant military activity in Missouri throughout 1861, Major General Earl Van Dorn of the Confederate States Army formed the Army of the West in early March 1862 from forces commanded by Missouri State Guard Major General Sterling Price and Confederate Brigadier General Ben McCulloch. Van Dorn moved his army north towards the Union army of Major General Samuel R. Curtis, but was defeated at the Battle of Pea Ridge on March 7 and 8. After the defeat, Van Dorn moved his troops east of the Mississippi River, with the movement completed by late April. During the process, Van Dorn essentially stripped Arkansas of its military strength and supplies, and weakened the Confederate Trans Mississippi Department. Curtis fell back into Missouri after the battle, but then moved his army east to West Plains before turning south. They re entered Arkansas on April 29 and headed for Batesville. By May 2, the Union soldiers had reached Batesville. A separate column commanded by Brigadier General Frederick Steele reached Jacksonport, which was near Batesville and on the White River, on May 4. Curtis absorbed Steele's men into his force and began to move on the state capital at Little Rock. The movement caused the Confederate government of Arkansas to retire to Hot Springs, and Curtis's men crossed the White River near Batesville. On May 19, a small Union force crossed the Little Red River to forage, but was attacked by Confederate cavalry near Searcy; some of the Union soldiers, including wounded men, were murdered while attempting to surrender. Curtis was informed the next day that his line of supply was at the breaking point, and he decided that further advance without a new supply line was untenable. A small offensive across the Little Red on May 27 was successful, but lack of supplies forced Curtis to withdraw back across both the Little Red and the White, and he sent a message to the Union leadership in St. Louis, Missouri, on June 4, that he would need to continue his retreat if not reinforced. The message was forwarded to Major General Henry W. Halleck, who then directed Flag Officer Charles H. Davis to send a flotilla up the White River to Jacksonport to resupply Curtis, as the roads in that region of Arkansas were too poor for easy resupply by land. Halleck also communicated with United States Secretary of War Edwin M. Stanton, who in turn passed the communication to Secretary of the Navy Gideon Welles, who sent a telegram to Davis ordering him to move up the White to relieve Curtis. Davis received Welles's telegram on June 12 and began making immediate preparations for the movement. He asked Colonel Charles R. Ellet, commander of the Ram Fleet, to send some of the ram ships to serve with the vessels of Davis's Western Flotilla, but Ellet would agree to this only under the condition that the Ram Fleet and Western Flotilla vessels would be separate commands, which Davis refused. Less than a week before, on June 6, the Ram Fleet, under Ellet's father Charles Ellet Jr., and Davis's flotilla, had defeated a Confederate naval fleet at the First Battle of Memphis and taken the city of Memphis, Tennessee. The furthest north Confederate stronghold on the Mississippi River was now Vicksburg, Mississippi, as positions upriver at Columbus, Kentucky, and Island Number Ten had been taken earlier in the year. Few Confederate gunboats remained on the upper portion of the Mississippi watershed, and they were generally in hiding.
Килти ақ жолақты көтереді
13 маусымда Дэвис жасағы Мемфистен кетіп қалды. Оның құрамына "Мунд-Сити" және "Сент-Луис" темір кемелері, "Лексингтон" ағаш кемесі және "Спитфайр" буксирі кірді. Кемелерді Август Килти қолбасшысы басқарды. 14 маусымда "Ақ бұлт" пароходы Мемфиске келді; ол Кертиске жөнелтілетін жабдықты тасымалдау үшін арналған еді. Дэвис конфедерациялықтар Ақ суға батып кеткен ағаш салмен өзенді тосқауылға алғанын естіген, оны жою қажет болды. Өзен жағалауларын конфедерациялық әскерлер басып алады деп күтіп, полковник Грэм Фитч және оның 46-Индиана жаяу әскер полкі жаяу әскерге көмек көрсету үшін "Нью Национал" көлігімен жіберілді. Фичтің жасағында 1000-ға жуық адам болды. 15 маусым күні таңертең "Конестога" ағаш кемесі, "Нью Национал", "Ақ бұлт" және "Якоб Мусселман" пароходы Мемфистен шығып, Килтиге қосылу үшін бет алды. Ал "Спитфайр" тұтқынға алынған конфедерациялық пароходты өзен бойымен төменге сүйреп әкетіп, оның орнына "Спайтфул" буксирі келді. Екі топ 16 маусымда бірікті. Сол күні Килтидің кемелері Сент-Чарльзға жақындады. Кемелер қорғаныс шебіне жетті. Екі барлау тобы жіберілді: біреуі жағалауға, екіншісі "Спайтфулға". Олар екі конфедерациялық батареяны, сондай-ақ жаяу әскер мен теңіз күштерінің басқа да бөлімдерін анықтады, бірақ олардың нақты күшін анықтай алмады. Фитч пен Килти келесі күні таңертең шабуылға өтуге шешім қабылдады.
On June 13, Davis's detachment left Memphis. It was composed of the ironclads USS Mound City and USS St. Louis, the timberclad USS Lexington, and the tugboat USS Spitfire. The ships were under the command of Commander Augustus Kilty. On June 14, the steamboat White Cloud arrived at Memphis; it was to transport the supplies that would go to Curtis. Davis had also heard that the Confederates had blocked the White with a submerged wooden raft, which would have to be removed. Expecting the riverbanks to be occupied by Confederate soldiers, Colonel Graham Fitch and his 46th Indiana Infantry Regiment were sent on the transport New National to provide infantry support. Fitch's force was almost 1,000 men strong. On the morning of June 15, the timberclad USS Conestoga, New National, White Cloud, and the steamboat Jacob Musselman left Memphis to join Kilty. Meanwhile, Spitfire had escorted a captured Confederate steamboat downriver and was replaced by the tugboat USS Spiteful. The two groups of ships united on June 16. On the same day, Kilty's ships approached St. Charles. The vessels made it within of the defenses. Two scouting parties were sent forward: one on shore and one on Spiteful. They detected the two Confederate batteries, as well as further infantry and naval components, but were unable to provide exact strengths. Fitch and Kilty decided to attack the next morning.
Конфедерация дайындықтары
Конфедерация генерал-майоры Томас К. Хиндман Арканзас штатындағы командир ретінде Ван Дорнның орнын басты. Ван Дорнның кетісінен қалған күштерді қайта құруға кіріскен Хиндман, әскери жағдай жариялады, партизандық соғыс жүргізуге рұқсат берді және әскердің негізін қалады. Кертистің экспедициясы қиындыққа тап болғаннан кейін, Хиндман Біріккен Штаттардың теңіз күштерінің Уайт немесе Арканзас өзендерімен жоғалатын күтіп отырды. Өзендерді тоқтату мүмкіндігін зерттеу үшін 3 маусымда барлау экспедициясын жіберді. Арканзас өзенінің су деңгейі төмендеген соң, Конфедерациялықтар Уайт өзеніне назар аударды. Сент-Чарльз маңындағы жер, жартасқа батарея орнатуға және өзенге кедергі қоюға қолайлы орын ретінде таңдалды. Капитан А. М. Уильямс пен 100 әскер батарея салу үшін жіберілді. Бүршіктер өзен төмен ағызылып, өзен төңірегіне кедергі ретінде айдалып, жартастарға батареялар салынды. Ал екі 3 дюймдік Parrott зеңбірегі Литтл-Роктан жіберіліп, шалғайырақ жерге орналастырылды. Пончартрейннің қарулары өзен иілімінің үстіндегі 75 фут (23 метр) биіктіктегі жартасқа орналастырылды. Олардың атыс алаңы өте жақсы болғанымен, ағаштар мен бұталармен жасырылған еді. Бу кемеге толып, көптеген теңізшілер күйіп жарақат алды. Құтқару пункттеріне жақын болмағандардың көпшілігі қаза тапты. Сондай-ақ, Ұлттық тарихи ескерткіштер тізімінде Сент-Чарльз шайқасының монументі бар, ол 1919 жылы орнатылған еске алу тақтасы. Оңтүстіктегі монументтер үшін ерекше жағдай ретінде, ол шайқастың екі тарапын да еске алады.
Confederate Major General Thomas C. Hindman had replaced Van Dorn as commander in Arkansas. Working to build up the remnants left by Van Dorn's departure, Hindman declared martial law, authorized guerrilla warfare, and formed the base of an army. After Curtis's expedition bogged down, Hindman anticipated a Union naval movement up either the White or the Arkansas River. He sent out a surveying expedition on June 3 to investigate the possibility of blocking the rivers. When the level of the Arkansas River fell, the Confederates focused on the White. A site near St. Charles was selected as a favorable location for the emplacement of a battery on the bluffs and an obstruction in the river. Captain A. M. Williams and 100 soldiers were sent to construct the emplacements. Logs were floated downriver and driven into the river bottom as an obstruction, and batteries were constructed on the bluffs. while two 3 inch Parrott rifles were sent from Little Rock and placed in a smaller position away. Pontchartrain's guns were placed on a commanding position on a bluff 75 feet (23 m) above a bend in the river. While they had an excellent field of fire, they were also masked by trees and brush. Steam filled the ship, scalding many of the ship's men. Many of those not near escape points were killed. Also on the NRHP is the St. Charles Battle Monument, a commemorative marker placed in 1919. Unusually for a monument in the South, it commemorates both sides of the battle.