Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сан-Франциско шығанағының оңтүстігін қамтитын аймақ кодтары, Калифорния штаты
Area codes that serve the southern San Francisco Bay Area, California
408 және 669 аймақ кодтары – Солтүстік Америка нөмірлеу жоспарында (NANP) Калифорния штатындағы телефон аймақ кодтары. Бұл нөмірлеу жоспарының аймағына Санта-Клара округінің көп бөлігі және Солтүстік Санта-Крус округі кіреді, сондай-ақ Гилрой, Морган Хилл, Саратога, Лос-Гатос, Монте-Серено, Милпитас, Саннивейл, Санта-Клара, Купертино, Кэмпбелл және Сан-Хосе қалалары да кіреді. 408 аймақ коді 1959 жылы 415 аймақ кодінен бөлінді. 1998 жылы 831 аймақ кодын құру мақсатында нөмірлеу жоспарының аумағы географиялық жағынан қысқартылды. 2012 жылы 669 аймақ коді осы нөмірлеу жоспарының аумағы үшін қосымша аймақ коді ретінде бекітілді.
Area codes 408 and 669 are telephone area codes in the North American Numbering Plan (NANP) in the U. S. state of California. The numbering plan area comprises most of Santa Clara County and Northern Santa Cruz County, and includes Gilroy, Morgan Hill, Saratoga, Los Gatos, Monte Sereno, Milpitas, Sunnyvale, Santa Clara, Cupertino, Campbell, and San Jose. Area code 408 was split from area code 415 in 1959. The numbering plan area was reduced in geographic extent in 1998 for the creation of area code 831. In 2012, area code 669 was assigned as a second area code for same numbering plan area by overlay.
Лос-Гатос
Лос-Гатос – Санта-Клара округіндегі Белл жүйесімен қызмет көрсетілмеген үш қаланың бірі. Гилрой мен Морган-Хиллге де тәуелсіз телефон компаниялары қызмет көрсеткен. Тарихшы Уиллис И. Пектің айтуынша, Лос-Гатос телефон компаниясы қалада телефон қызметін ұсынған алғашқы компания болған. Кейін Батыс Калифорния телефон компаниясы Лос-Гатос, Новато, Морган-Хилл және Кенвуд қалаларына қызмет көрсеткен. 1970 жылдары бұл коммуналдық қызметті General Telephone and Electronics сатып алды, ол өзінің атын GTE деп өзгертті және 2000 жылы Bell Atlantic компаниясымен бірігіп Verizon Communications құрды. Verizon осы аймақтарды 2016 жылдың 1 сәуіріне дейін қызмет көрсетті, содан кейін Frontier Communications қызметті сатып алды. Лос-Гатосты үш орталық кеңсе қызмет көрсеткен. Тарихи тұрғыдан алғанда, олар алты кеңсе (356), төрт кеңсе (354) және тау кеңсесі (353) деп аталған. Бұл атаулардың алғашқы екеуі қала қолмен қызмет көрсетуден дискреттік (қоңыраулы) қызмет көрсетуге ауысқан кезде тарихи алмасу атауына (ELgato) қосымша цифр қосылғаннан пайда болды. Телефон нөмірлерінің префиксі ELgato 6 және ELgato 4 болған (ELx xxxx ретінде терілген). 1975 жылы 358 қосымша орталық кеңсе префиксі ретінде қосылды. Тау кеңсесі Саммит-роуд қауымдастығына және Санта-Крус тауларының батысындағы аудандарға қызмет көрсеткен. Бұл кеңседен қызмет көрсету коды немесе префиксі ELgato 3 (353) болғанымен, ол Үшінші кеңсе деп аталмаған. 1970 және 1980 жылдардың басында аймаққа Automatic Electric қадамдық (SXS) электромеханикалық коммутациялық жабдықтары қызмет көрсеткен. Бұл кеңсеге күтім жасау қиын болды, әсіресе ол ауылдық жерде орналасқандықтан. Пайдаланушылар қоңырау шалу кезінде шуды байқады және кейбір қоңырауларында қоңырау шалу дыбысын естіді. Таулы аймақтағы сыртқы желілер ұзақ тізбектер және қызылша орманының жоғары ылғалдылығы сияқты қиын экологиялық факторларға ұшырады. Қазіргі уақытта бұл аймаққа Саммит-роудтағы орталық кеңсеге Лос-Гатос бульвары бойынша қосылған қашықтықтан басқарылатын жабдықтар арқылы қызмет көрсетіледі. 1980 жылдардың соңында және ұялы және PCS ұялы телефон қызметінің пайда болуына дейін GTE Лос-Гатоста VHF (152 МГц) және UHF (454 МГц) жиіліктерінде жетілдірілген ұялы телефон қызметін (IMTS) ұсынды. Бұл қызмет толық дуплекс диал қызметін қамтыды. Арналардың саны шектеулі болғандықтан қоңырау ұзақтығына қатаң шектеулер қойылды. 1970 жылдардың соңында күндізгі уақытта үш минуттан артық сөйлесу үшін ұзақ сөйлесуден аулақ болу үшін минутына 1 доллардан астам ақы төленді. VHF жабдықтары NAD27 координаттарындағы More Avenue-де Санта-Клара аңғарының су ауданындағы Ринконада су тазарту станциясының жанында орналасқан. IMTS жүйесі General Electric ұялы радио дауыс беру жабдықтарын қамтыды. (Бұл жердегі ұялы радио жүйелерінде қолданылатын әртүрлілік біріктірудің бір түрі). Кем дегенде бір IMTS арнасының қабылдағышы Калифорнияның 17-ші мемлекеттік трассасының жанындағы Монтевина жолындағы электр тірегінде орналасқан. Бұл IMTS жүйелері Бей аймағындағы абоненттерге ұялы байланыс жүйелері қолжетімді болғаннан кейін таратылды.
Los Gatos is one of three cities in Santa Clara County that were not served by the Bell System. Gilroy and Morgan Hill were also served by independent telephone companies. According to historian Willys I. Peck, the Los Gatos Telephone Company was the first company to offer telephone service in town. Later, the Western California Telephone Company provided service to Los Gatos and to Novato, Morgan Hill, and Kenwood. In the 1970s, the utility was acquired by General Telephone and Electronics, which changed its name to GTE, and merged with Bell Atlantic in 2000 to become Verizon Communications. Verizon served these areas until April 1, 2016, when Frontier Communications acquired the service. Los Gatos was served by three central offices. Historically, these were called the Six Office (356), the Four Office (354), and the Mountain Office (353). The first two of these designations come from the addition of an extra digit when to the historic exchange name (ELgato) when the town converted from manual to dial service. Telephone numbers had the prefix ELgato 6 and ELgato 4, respectively (dialed as ELx xxxx.) By 1975, 358 had been added as an additional central office prefix. The Mountain Office served the Summit Road community and areas of the Santa Cruz Mountains west of town. Although the office code or prefix for service from this switch was ELgato 3 (353), it was not referred to as the Three Office. During the 1970s and early 1980s, the area was served by Automatic Electric step by step (SXS) electromechanical switching equipment. The step office was a maintenance headache; it being in a rural area made the problem more difficult. Users noticed crosstalk, and dial pulsing was audible during at least some of their calls. The outside plant in the mountain area was subject to a variety of tough environmental factors, including long loop lengths and the high humidity of the redwood forest. The area is now served by remote equipment on Summit Road connected to the central office on Los Gatos Boulevard. Before the late 1980s and the arrival of cellular and PCS mobile phone service, GTE offered Improved Mobile Telephone Service (IMTS) on VHF (152 MHz) and UHF (454 MHz) frequencies in Los Gatos. The service included full duplex dial service. Tight restrictions were imposed on call durations because there were only a few channels available. In the late 1970s, daytime calls longer than three minutes were billed at over $1 per minute to discourage the long winded. The VHF equipment was located near the Santa Clara Valley Water District's Rinconada Water Treatment Plant on More Avenue at NAD27 coordinates The IMTS system included General Electric mobile radio voting equipment. (Voting is a form of diversity combining used in mobile radio systems on land.) One receiver for at least one of the voted IMTS channels was located in a pole mount cabinet on a utility pole along Montevina Road off California State Route 17. These IMTS systems were dismantled after cellular systems became available to subscribers in the Bay Area.
Қолмен қызмет көрсету
1949 жылға дейін Сан-Хоседегі телефон қызметі қолмен жүзеге асырылды. Абонент түтікшені көтеріп, оператордың «Номеріңіз қандай?» деп сұрауын күтетін. Көптеген телефон нөмірлері Баллард немесе Колумбиядан басталатын. Мейфэр нөмірлері қаланың шығыс бөлігіне арналған. Қала басшысының телефон нөмірі Баллард 1 болса, көптеген нөмірлер төрт саннан және бір әріптен тұратын (мысалы: Баллард 2345 W). Телефон нөмірлеріне J, M, R немесе W әріптерінің бірі қосылып, төрт абоненттік желіге қосылған станцияларды белгілеу үшін пайдаланылған.
Before 1949, San Jose telephone service was manual. A subscriber would lift the receiver and wait for the operator to inquire, "Number Please?" Most telephone numbers started with Ballard or Columbia. Mayfair numbers served the east side. The City manager's telephone number was Ballard 1 while most numbers had four digits and a letter, (for example: Ballard 2345 W). One of four letters was appended to telephone numbers: J, M, R, or W to designate each station connected to the four party line.
Диалографтық қызмет және нөмірлеу жоспары
1949 жылы дискілі байланысқа ауысқаннан кейін Сан-Хосе телефон нөмірлері ALpine, ANdrews, BAldwin, CLayburn және CYpress сияқты атаулармен басталатын. Солтүстік Америкалық нөмірлеу жоспары 1950 жылдары дамыған сайын, бұл нөмірлер бүгінгі 25x, 26x, 22x, 258 және 29x нөмірлеріне айналды. 1970 жылдардың соңына дейін 415 және 408 аймақтық кодтары арасында орталық кеңсе кодтарының қорғалуы сақталды, сондықтан телефон нөмірлері қайталанбады және абоненттер аймақтық кодты теріп шалусыз жеті таңбалы Сан-Франциско немесе Беркли нөмірлерін тере алатын. Халық санының өсуі, факс машиналарын және пейджерлердің пайда болуы осы жүйенің сыйымдылығынан асып түсетін нөмірлерге деген сұранысты тудырды. PCS және ұялы телефон нөмірлеріне қосымша талаптар 831/408, 650/415 және бұрынғы 510/415 аймақтық кодтарын бөлуге себеп болды. Алдыңғы қоңырау шалу жоспарының бір бөлігі 1960 жылдары енгізілген радиостанциялар конкурстары үшін жаппай қоңырау шалу префиксі болды, себебі кейбір конкурстар Сан-Франциско аймағының телефон станцияларына қабылдамас жүктеме түсірді. 1980 жылға дейін Сан-Франциско аймағындағы радиостанциялар конкурстары үшін 575 нөмірлері қолданылды. Ол кездегі электромеханикалық коммутациялық жабдықтар 575 нөмірлеріне үлкен көлемде қоңырау шалуды қабылдау үшін жасалған. Көптеген қоңыраулар коммутациялық жабдықты жүктемелеп, қоңырау сигналының баяу естілуіне және алыс қашықтықтанғы байланыс желілерінің бұзылуына әкелуі мүмкін еді. 1949 жылдан 1980 жылға дейін Сан-Хосеге келіп түсетін қоңырауларды электромеханикалық коммутациялық жабдықтардың әртүрлі жиынтығы қабылдады. Шамамен сегіз Western Electric Crossbar коммутаторы болды, олардың кем дегенде біреуі №1, ал көбісі №5 болды. Басты телефон станциясының екі қабатын алып жатқан Western Electric 4A Crossbar коммутаторы да болды. 1980 жылдардың ортасында 4A Crossbar коммутаторы бір қабаттың бір бөлігін алып, қоңырау шалу қуатын төрт есеге арттырған цифрлық коммутатормен ауыстырылды. 408 аймақтық коды – АҚШ-та ұзақ қашықтыққа қоңырау шалу үшін «1» нөмірін теру талабын енгізген соңғы аймақтық код.
After the conversion to dial service in 1949, San Jose telephone numbers started with names including ALpine , ANdrews , BAldwin , CLayburn , and CYpress As the North American Numbering Plan evolved in the 1950s, these became today's 25x , 26x , 22x , 258 , and 29x numbers, respectively. Until the late 1970s, central office code protection was maintained between area codes 415 and 408, so that Telephone numbers were not duplicated across, and subscribers could dial seven digit San Francisco or Berkeley numbers without dialing an area code. Population growth, facsimile machines, and pagers caused demands for numbers to outrun the capacity of this arrangement. The additional demands for PCS and cellular phone numbers helped necessitate the 831/408 area code split, the 650/415 split, and the earlier 510/415 split. Part of the previous dialing plan included a mass calling prefix for radio station contests, introduced in the 1960s because some contests put unacceptable loads on the Bay Area's telephone switches. Until the 1980s, radio station call in contests throughout the Bay Area used 575 numbers. Electromechanical switching equipment of the day had been engineered to accommodate large call volumes to 575 numbers. Large numbers of calls would otherwise have overloaded switching equipment causing slow dial tone and blocked long distance circuits. A patchwork quilt of electromechanical switching equipment handled San Jose calls between 1949 and the 1980s. There were about eight Western Electric Crossbar switches, at least one Number 1 and mostly Number 5. There was a Western Electric 4A Crossbar that took up two floors of the Main telephone exchange. In the mid 1980s, the 4A crossbar was replaced with a digital switch which took up part of a single floor and quadrupled calling capacity. The 408 area code was the last area code in the United States to institute the requirement of dialing "1" before making a long distance call.
Ұялы байланыс қызметі
Ұялы телефондар пайда болғанға дейін, IMTS (Improved Mobile Telephone Service) қызметі ұсынылды. 1983 жылға қарай үш VHF және екі UHF арнасы қолжетімді болды. Абоненттерде көлікке орнатылған VHF немесе UHF телефоны болды, нәтижесінде олар бүкіл Сан-Хосе аймағында тек екі немесе үш арнаны ғана пайдалана алды. VHF арнасында Сан-Хосе жүйесі үшін ең жоғары сыйымдылық бір уақытта үш қоңырауды құрады. Роуминг мүмкіндігі болды, бірақ қазіргі PCS және ұялы телефондарда қолданылатын тіркеу жүйесі болған жоқ.
Before the existence of cell phones, Improved Mobile Telephone Service (IMTS) was offered. As of 1983, three VHF and two UHF channels were available. Subscribers had either a VHF or UHF vehicle mounted phone, consequently they could access only two or three channels over the entire San Jose area. On VHF, the maximum system capacity for the San Jose system was three simultaneous calls. There was a roaming feature, but no registration scheme like the ones used by modern PCS and cell phones.