Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
The Bells – американдық рок музыканты Лу Ридтің тоғызыншы жеке студиялық альбомы, 1979 жылдың мамыр айында Arista Records компаниясы шығарған. Ол Батыс Германияның Вильстер қаласындағы Delta студиясында бинауралық дыбыспен жазылған. Альбомның өндірісін Рид жүзеге асырды, ал Майкл Фонфара атқарушы продюсер болды. Альбомдағы тоғыз әннің үшеуі Рид пен Нильс Лофгреннің қысқа ғана уақытқа созылған шығармашылық серіктестігінің нәтижесі. Осы команданың көптеген жұмыстары сол жылы жарық көрген Нильстің «Nils» жеке студиялық альбомында да пайда болды. Лофгрен «Stupid Man» әнінің «Driftin' Man» деген нұсқасын «Break Away Angel» (2001) альбомында шығарды. Лофгрен 70-ші жылдардың соңында Ридпен бірлесіп жазған бес әнін «Blue with Lou» (2019) альбомында қайта жаңғыртты. Джаз-рок және арт-рок жанрындағы альбом, The Bells-те Майкл Фонфара, Эллард "Моуз" Боулз, Дон Черри, Марти Фогель және Майкл Сучорскинің қатысуы бар. Альбом Жаңа Зеландияда 13-орынға, Швецияда 44-орынға, Австралияда 58-орынға және АҚШ-та 130-орынға жетті, сонымен қатар музыка сыншыларынан әртүрлі пікірлер алды.
The Bells is the ninth solo studio album by American rock musician Lou Reed, released in May 1979 by Arista Records. It was recorded in binaural sound at Delta Studios in Wilster, West Germany. Production was handled by Reed with Michael Fonfara serving as executive producer. Three out of nine songs on the album are the product of a short lived writing partnership between Reed and Nils Lofgren. More of the team's work appeared on Nils' solo studio album Nils, released the same year. Lofgren released his version of "Stupid Man" as "Driftin' Man" on Break Away Angel (2001). Lofgren resurrected five songs he wrote with Reed in the late 70s on Blue with Lou (2019). A jazz rock and art rock album, The Bells features contributions from Michael Fonfara, Ellard "Moose" Boles, Don Cherry, Marty Fogel and Michael Suchorsky. The album peaked at No. 13 in New Zealand, No. 44 in Sweden, No. 58 in Australia, and No. 130 in the United States, and received mixed reviews from music critics.
Жазу
Қысқа еуропалық турнеден кейін Рид "The Bells" альбомын батыс Германияның Вильстер қаласындағы Манфред Шункеге тиесілі Delta Studios студиясында трубашы Дон Черри және Everyman Band тобымен бинауралды дыбыспен жазды. 1996 жылы The Guardian газетіне берген сұхбатында Иан Пенменмен әңгімелескен Рид, бинауралды дыбыс экспериментінің өзі үшін сәтті болмағанын айтты, "процесс жұмыс істеді, бірақ ол винилге мүлдем көшпеді. Мен күткен әсерді ғана емес, тіпті жақсы дыбысталатын жазба да шықпады, бұл мені қатты ренжітті."
Following a short European tour, Reed recorded The Bells in binaural sound at Delta Studios, a studio in Wilster, West Germany owned by Manfred Schunke, with trumpeter Don Cherry and the Everyman Band. In a 1996 interview with Ian Penman of The Guardian, Reed noted that the binaural sound experiment was unsuccessful for him, adding that "the process worked but it didn't translate to vinyl AT ALL. Not only didn't I get the effect – which I still think is one of the most amazing things I've ever heard in my life when it's done right – not only didn't it translate but it also didn't record things so they sounded very good either, which was disappointing."
Құрамы
The Bells джаз-рок фьюжн альбомы ретінде сипатталған. Альбомның ерекшелігі – клавиатураға тәуелділігі. Биограф Энтони ДеКуртис “[А]льбомның джаз компоненттері, атмосфералық шулар мен эффекттерге тереңдей түсуі, әсіресе тайтл-тректе, оның қарқынды эксперименталдық ұмтылыстарының бір бөлігі” деп жазды. Ол альбомның коммерциялық материал мен музыка арасында “негізгі ағым қабылдайтын шекарадан асып түсетінін” қосты. “Атмосфералық, монотонды сапаға” ие, The Village Voice сыншысы Роберт Кристагау Ридтің “бұрынғыдан да саркастичный” екенін айтты, бірақ “музыканың джаздық өткелдері мен жылы дәстүрлі рок-н-ролл негізі” Ридке Street Hassle-ге қарағанда “жақсы қалыптасқан” мінез береді деді. Сондай-ақ, жұмыс істемейтін үш-төрт трек ойластырылған эксперименттер немесе қарапайым сәтсіздіктер сияқты көрінеді, тек бір рет қолданылған нәрсе емес. “The Velvet Underground” тобынан бері оны осылай ұнатып көрген емеспін. New Musical Express журналына жазған мақаласында Чарльз Шаар Мюррей альбомның Ридтің “әдеттегі ән айту стилінен бас тартып, көбірек демонстративті, экспрессивті және афроамерикандық ықпалдас стильге” көшкенімен бірден көзге түсетінін айтты. Алайда, ол бұл “Дэвид Боуидің имитациясын жасауға тырысып, сәтсіздікке ұшыраған адамға” ұқсайды деп есептеді. Ол “Disco Mystic” және “Families” әндерін мақтады, бірақ жалпы аспаптық дыбыстың “ауыр, қалың, синтезаторлық, қорытылмаған, кедір-бүдір” екенін, ал вокалдық дыбыстың “қалтыраған, тұрақсыз, беймани” деді. The Los Angeles Times газетінің Дон Сноуден The Bells альбомын “көктемгі, жүрек ауруын тудыратын” деп бағалады. Ол былай деп жазды: “Ол бұрынғы дәстүрлерден айнып, рок-музыкант Нильс Лофгренмен, фри-джаз трубашысы Дон Черримен және әртүрлі топ мүшелерімен бірлесіп жұмыс істеді, бірақ эксперимент сәтті болмады. Музыка өте жалқау және шабыттандырмайды, ал мәтін – Ридтің ең жақсы туындыларының эмоционалдық адалдығын сақтай отырып, жаңа түсініктер бермей, ескі тақырыптарды қайталайды”.
The Bells has been described as a jazz rock fusion album. The album is also characterised by its reliance on keyboards. Biographer Anthony DeCurtis wrote that "[t]he album's jazz components, and its descent into atmospheric noises and effects, especially on the title track, are part of its intense experimental impulses." He added that the album moves between more commercial material and music that "[pushes] well beyond the boundaries of mainstream acceptability." Containing an "atmospheric, droning quality", The Village Voice critic Robert Christgau said that Reed "is as sarcastic as ever", but added that "the music's jazzy edge and warmly traditional rock and roll base" afford Reed a more "well rounded" character than on Street Hassle, adding: "The jokes seem generous, the bitterness empathetic, the pain outfront, the tenderness more than a fleeting mood. And the cuts that don't work there are at least three or four seem like thoughtful experiments, or simple failures, rather than throwaways. I haven't found him so likable since The Velvet Underground." In his review for New Musical Express, Charles Shaar Murray believed that the album is instantly notable for Reed having eschewed his typical singing voice for "a more demonstrative, expressive and black influenced style." However, he believed this resembled "someone attempting an impression of David Bowie and failing." He praised "Disco Mystic" and "Families" but believed the overall instrumental sound to be "heavy, turgid, synth laden, indigestible, lumpy" and the vocal sound "quavery, unstable, unsteady, insubstantial". Don Snowden of The Los Angeles Times dismissed The Bells as "a dismal, turgid effort." He wrote: "He's broken with past tradition by collaborating with rocker Nils Lofgren, free jazz trumpeter Don Cherry and various band members on the material, but the experiment doesn't work. The music is positively lethargic and uninspired and the lyrics – while retaining the unflinching emotional honesty of Reed's best work – merely revisit old turf without providing new insights."
Ретроспективті бағалау
1992 жылғы қайта шығарылуын қарап, Select журналының редакторы Дейв Моррисон Ридтің 1970-жылдардың ортасы мен соңында "өзінің ең жақсы деңгейінде болмағанын" айтты, сондай-ақ "The Bells оның музыкасының құлдырап кеткенін көрсетті. Бұл жартылай жасалған әндерде тіпті өзін-өзі пародизациялауға қол жеткізілмеген, оларды көңілсіз адамдар орындады, ал Лу өте шабытсыз естіледі." Chicago Tribune газетінің сыншысы Грег Кот альбомды Рид үшін "жаздырақ, жылырақ саяхат" деп сипаттады. The Rolling Stone Album Guide журналында Халл бұл жазбаны Ридтің мансабындағы "тағы бір өзгешелік" деп атады: "жаз трубашысы Дон Черримен бірге жазылған, ол тым тығыз, бірақ нағыз джаз емес музыканы ұсынады." Rolling Stone журналының тағы бір авторы Уилл Гермес The Bells альбомын Ридтің ең есте қаларлық альбомдарының бірі деп санады, бірақ тайтл тректі "өмірінен қол үзген адамға арналған тоғыз минуттық рухани джаз жоқтау" деп атады, сол кезде Рид осындай жағдайда болған шығар.
Reviewing the 1992 reissue, Dave Morrison of Select commented that Reed was "not at his best" in the mid late 1970s, adding that "The Bells saw his music disappearing down the pan. Even self parody is barely achieved in these half assed songs played by a bunch of dullards, with Lou sounding painfully uninspired." In a positive assessment, the Chicago Tribune reviewer Greg Kot described the album as "[a] jazzier, warmer detour" for Reed. In The Rolling Stone Album Guide, Hull deemed the record to be "another twist" in Reed's career: "cut with jazz trumpeter Don Cherry, it offered exceptionally dense but not really jazzy music." Fellow Rolling Stone contributor Will Hermes deemed The Bells to be among Reed's less memorable albums but highlighted the title track as a "nine minute spiritual jazz elegy for a man standing on a ledge, which at the time Reed surely was."
Ридтің пікірі
Рид кейінірек альбомға деген әуестігін білдірді; 1996 жылы Mojo журналымен берген сұхбатында Барни Хоскинс оның ең бағаланбаған альбомы қандай деген сұрағына Рид: "The Bells. Маған ол альбом қатты ұнайды. Менің ойымша, одан екі дана сатылды, және, мүмкін, екеуі де менікі". Сол сияқты, 2004 жылы Uncut журналымен берген сұхбатында Джон Уайльдтың "қайта қарауға дайын альбомдары" туралы сұрағына Рид The Bells альбомын "маған өте жақын, сүйікті альбомдарымның бірі" деп атады. Менің ойымша, бұл керемет дыбысталатын альбом. Мен неғұрлым үлкен боламын, соғұрлым оның маңызы арта түседі. Сіз айтқандай, оны қайта бағалауға болады ма, жоқ па, ол бөлек мәселе. Ол шыққанда ешкімге ұнаған жоқ, содан бері ешкім пікірін өзгерткен жоқ. Дегенмен, мен оны жақсы көремін.
Reed showed a fondness for the album in later times; in a 1996 Mojo interview, when asked by Barney Hoskyns what his most underrated album, Reed replied: "The Bells. I really like that album. I think it sold two copies, and probably both to me." Similarly, in a 2004 Uncut interview, when asked by Jon Wilde which of his albums "are ripe for critical rehabilitation", Reed singled out The Bells for being "one of my favourites. I think that's a great sounding album. The older I get, the more meaningful it becomes to me. Whether, as you say, it's ripe for reappraisal, is another matter. No one liked it when it came out and nobody seems to have changed their mind about it since. I love it, though."