Якобус Памелиус: Фламанд теологы және епископ өмірі мен қызметі

Кіріспе

Якоб Памелиус (Jacob van Pamele) (13 мамыр 1536 – 19 қыркүйек 1587) – фламанд дінтанушысы, Сент-Омер епископы.

Өмір

Памелиус Фландрия графтығындағы Брюггеде, Кастр мен Готтемнің иелері Адольф де Жойнни де Памельдің Мадлен Ванден Хидеден туған ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі Брюгге кентінің әкімі, Ұсақ кеңеске өтініштерді қарау шебері, мемлекеттік кеңесші және императорлық жеке кеңесші қызметтерін атқарды. Оның ағасы Виллем ван Памеле Фландрия Кеңесінің және Ұсақ кеңестің президенті болды. Якоб Намур графтығындағы Бонеффе цистерциандық аббаттығында білім алды. Ол Лувен университетінде философияны оқып, 1553 жылғы 27 наурызда магистрлік дәрежесін алды. Келесі тоғыз жыл бойы ол Лювендегі Папа колледжінде теологияны оқыды, Руард Таппер мен Жозе Равештейннің лекцияларын тыңдады. "Беддің кітаптарын жинақтағанда, сондай-ақ көптеген мәтіндерді түзету және жаңарту ісінде Якоб Памелиус едәуір еңбек етті, білімді, осы мәселелерде өте құрметті және жауапкершілігі жоғары адам, оқырмандар оған үлкен қарызды." Памелиус сирек кездесетін мәтіндерді жариялауға өзін арнады, оның ішінде Кристоф Плантен (Антверпен, 1565) басылымындағы Микролог де экклезиастицис обсервациябис – Рим тәртібінің литургиялық түсіндірмесі (бұл еңбек, мүмкін, он екінші ғасырдың басына жатады), сондай-ақ ежелгі библиялық түсіндірмелердің каталогымен бірге жарық көрген Кассиодордың Institutiones divinarum lectionum еңбегі (Антверпен, Плантен, 1566), оны Армағ архиепискобы Ричард Крейгке арнады. Ол әсіресе Киприанның жазбаларымен және литургиялық кітаптармен қызығушылық танытты. 1568 жылдан 1571 жылға дейін ол Брюгге деканатын басқарды, бірақ мүмкіндігінше ертерек отставкаға кетуге рұқсат етілсе ғана осы лауазымды қабылдады. 1570 жылы ол Брюгге епископы Реми Дриестің кітаптарды тексеру комиссиясының мүшесі болып тағайындалды және 1571 жылғы Index expurgatorius басылымын дайындауға көмектесті. 1574 жылғы 4 мамырда ол Георг де Вризенің орнына Санкт-Донациандық шіркеудің школасы болып тағайындалды және 1575 жылы Брюггедегі иезуиттер колледжін құру үшін қаржы жинауға белсенді қатысты. Голландиялық көтеріліс сол кезде жалғасып жатты, ал 1576 жылғы Гент бейбіт келісіміне жауап ретінде Памелиус фламанд епископтарына (әсіресе Ипр епискобы Мартин Ритловий мен Брюгге епискобы Реми Дриес) діни төзімділікке қарсы аргументтер келтіретін хат жазды. Оның өлімінен кейін бұл хат De religionibus diversis non admittendis (Антверпен, Плантен, 1589) деген атпен жарияланды. 1578 жылғы 20 наурызда көтерілісшілер Брюггені басып алды. Оның үш францискандық монахты содомия жасады деген айыппен өлім жазасынан құтқаруға жасаған әрекеттері наразылық тудырды, сондықтан ол Дуайға көшуге мәжбүр болды. Ол Брюггеден 1578 жылғы 8 қазанда, доминикандықтар, августиндіктер мен кармелиттер қуылған күні кеткен болуы мүмкін. 1580 жылы Сент-Омер шіркеуі оған пребендтік берді, ал 1581 жылы оны Фландрияның архидиаконы етіп тағайындады. Осы кезеңде ол 1584 жылы Парижде жарық көрген Тертуллианның ұзақ жылдар бойы дайындалған басылымын аяқтады. Ол Валония Фландриясындағы католик босқындарына жомарттығымен танымал болды, олар кальвинистердің бақылауындағы Төмен елдердің бөліктерінен, сондай-ақ Англия мен Ирландиядан келді. Камбрей архиепискобы Луи де Берлеймон 1586 жылғы 2 қазанда Монста провинциялық кеңес шақырғанда, Памелиус теологиялық кеңесші ретінде Сент-Омер епискобы Жан Сикспен бірге болуы керек еді. Епископ Сикс Лилльде ауырып, сапарын жалғастыра алмады. Епископтың хатшысы Франсискус Лукас Бругенсис оның төсегінде қалды, ал Памелиус епископтың өкілі ретінде жалғыз сапарлады. Жан Сикс 1586 жылғы 11 қазанда қайтыс болды, ал Филип II Памелиусті оның орнына епископ етіп тағайындады. Памелиус Монста, Эно графтығында, бекіту бұйрықтарын алмай тұрып қайтыс болды. Ол Монстағы Сент-Вальтруда шіркеуінде жерленді. 1588 жылғы 20 қаңтарда Сент-Омерде еске алу рәсімі өтті, онда Гийом Таэльбум сөз сөйледі.

Pamelius was born at Bruges, in the County of Flanders, the son of Adolphe de Joigny de Pamele, lord of Castre and Gotthem, by Madeleine Vanden Heede. His father served in turn as alderman of Bruges, master of requests to the Privy Council, councillor of state, and imperial privy councillor. His elder brother, Willem van Pamele, would become president of the Council of Flanders and president of the Privy Council. Jacobus was educated at the Cistercian Abbey of Boneffe in the County of Namur. He studied philosophy at Louvain University, and graduated magister artium on 27 March 1553. For the next nine years he was a student of theology in Pope's College, Leuven, following the lectures of Ruard Tapper and Josse Ravestein. "For as in the bringing together of the books of Bede, so also in the emendation and restoration of many readings, Jacobus Pamelius laid out no small effort, an erudite man, one very respected in these matters, and diligent, and one to whom the readers owe a great deal." Pamelius devoted himself to the publication of rare texts, continuing with the Micrologus de ecclesiasticis observationibus (Antwerp, Christophe Plantin, 1565), a liturgical commentary of the Roman Ordo which dates probably from the beginning of the twelfth century, and an edition of Cassiodorus's Institutiones divinarum lectionum published jointly with a catalogue of ancient biblical commentaries (Antwerp, Plantin, 1566), which he dedicated to Richard Creagh, Archbishop of Armagh. He was particularly interested in the writings of Cyprian and in liturgical books. From 1568 to 1571 he held the deanery of Bruges, which he had accepted only on condition that he should be allowed to resign at the earliest opportunity. In 1570 he was appointed a member of the commission for the examination of books by Remi Drieux, Bishop of Bruges, and he aided in the publication of the Index expurgatorius of 1571. On 4 May 1574, he replaced George de Vrieze as scholaster of the chapter of St Donatian, and he was an active fundraiser for the establishment of a Jesuit college at Bruges in 1575. The Dutch Revolt was by then in progress, and in response to the 1576 Pacification of Ghent, Pamelius penned a memo for the Flemish bishops (in particular Martin Rythovius, bishop of Ypres, and Remi Drieux, bishop of Bruges) providing arguments against religious toleration. After his death this was printed under the title De religionibus diversis non admittendis (Antwerp, Plantin, 1589). On 20 March 1578, rebel forces took control of Bruges. His efforts to save three Franciscan friars accused of sodomy from the death penalty attracted hostility, and he was obliged to withdraw to Douai. He probably left Bruges on 8 October 1578, the day that the Dominicans, Augustinian Hermits, and Carmelites were expelled. The chapter of Saint Omer granted him a prebend in 1580, and in 1581 appointed him Archdeacon of Flanders. It was during this period that he put the finishing touches to his long gestated edition of Tertullian, which was published in Paris in 1584. He continued to develop a reputation for generosity to Catholic refugees in Walloon Flanders, both from parts of the Low Countries under Calvinist control, and from England and Ireland. When Louis de Berlaymont, Archbishop of Cambrai, summoned a provincial council to meet in Mons on 2 October 1586, Pamelius was to accompany Jean Six, bishop of Saint Omer, as a theological adviser. Bishop Six fell ill at Lille and was unable to continue the journey. The bishop's secretary, Franciscus Lucas Brugensis, remained at his sick bed and Pamelius went on alone, as the bishop's delegate. Jean Six died on 11 October 1586, and Philip II named Pamelius as his successor as bishop. Pamelius died at Mons, in the County of Hainaut, before receiving his bulls of confirmation. He was buried in Saint Waltrude Collegiate Church in Mons. A service of commemoration was held in Saint Omer on 20 January 1588, with Guillaume Taelboom delivering the eulogy.