Кіріспе
Австралия армиясының жоғары лауазымды қолбасшысы генерал-лейтенант сэр Хорас Клемент Хью Робертсон (29 қазан 1894 – 28 сәуір 1960) – Бірінші дүниежүзілік соғыста, Екінші дүниежүзілік соғыста және Корея соғысында қызмет еткен Австралия армиясының жоғары лауазымды офицері. Ол Корольдік әскери колледждің (Duntroon) алғашқы түлектерінің бірі болды және генерал-майор мен генерал-лейтенант шеніне жеткендердің қатарында болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Робертсон Галлиполи жорығында 10-шы жеңіл атқыштар полкімен қызмет етті, соның ішінде Нек шайқасында оның полкінің көп бөлігі жойылды. Кейін Синай және Палестина жорығына қатысып, түрік армиясының генералын тұтқынға алды және "Еңбегі үшін" орденімен марапатталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Робертсон Бардия шайқасында 19-шы жаяу әскер бригадасын басқарды және Бенгазиде Италия теңіз күштерінің капитуляциясын қабылдады. Кейін ол Батыс Австралиядағы 1-ші бронетанкті дивизияға қолбасшылық етті. Соғыстың соңғы апталарында ол Жаңа Британия кампаниясының және Айтапе-Вейвак кампаниясының соңғы кезеңдерінде әскерлерге басшылық етті. Соғыс аяқталысымен ол жапон генерал-лейтенанты Хатадзо Адачидің капитуляциясын қабылдады. Соғыстан кейін ол Жапонияны оккупациялау кезіндегі Британдық одақтас күштеріне және Корея соғысында Кореядағы Британдық одақтас күштеріне басшылық етті. Робертсон Австралияның бронетанкті корпусын құруда маңызды рөл атқарды. Оның Дарвиндегі штаб-пәтері оның құрметіне Робертсон казармасы деп аталды.
Lieutenant General Sir Horace Clement Hugh Robertson, (29 October 1894 – 28 April 1960) was a senior officer in the Australian Army who served in the First World War, the Second World War and the Korean War. He was one of the first graduates of the Royal Military College, Duntroon, to reach the ranks of major general and lieutenant general. During the First World War, Robertson served with the 10th Light Horse in the Gallipoli Campaign, including the disastrous Battle of the Nek, where much of his regiment was wiped out. He later participated in the Sinai and Palestine Campaign, where he captured a Turkish Army general, and was awarded the Distinguished Service Order. During the Second World War, Robertson led the 19th Infantry Brigade at the Battle of Bardia and accepted the surrender of the Italian Navy at Benghazi. Later, he commanded the 1st Armoured Division in Western Australia. In the final weeks of the war he commanded troops in the closing stages of the New Britain Campaign and the Aitape–Wewak campaign. At the end of the war, he accepted the surrender of Japanese Lieutenant General Hatazō Adachi. Following the war, he commanded the British Commonwealth Occupation Force in the Occupation of Japan and the British Commonwealth Forces Korea in the Korean War. Robertson was a key figure in establishing the Australian Armoured Corps. Its headquarters in Darwin is named Robertson Barracks in his honour.
Ерте өмір
Хорас Клемент Хью Робертсон 1894 жылғы 29 қазанда Виктория штатының Уорнмбул қаласында, мемлекеттік мектеп мұғалімі Джон Робертсон мен оның әйелі, туған тегі Грей болған Анн Робертсонның алтыншы баласы болып дүниеге келді. Хорас 1905 жылғы мамыр айынан 1910 жылғы сәуір айына дейін Оутримдегі мемлекеттік мектепте білім алды, содан кейін Гилонг колледжіне түсті. Оқушылары Хорастың шашының түсіне байланысты, ағасы Джонға, немесе "Қара Робиге" қарама-қарсы "Қызыл Роби" деп лақап берді. 1911 жылғы қазанда Робертсон Дунтроундағы Корольдік әскери колледжге емтихан тапсырып, 1912 жылы кадеттердің екінші тобына қабылданды. Оның курсы 1916 жылғы 1 қаңтарда офицерлік шен алуға жоспарланған еді, бірақ 1914 жылғы тамызда Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғандықтан, олар мерзімінен бұрын бітірді. Ол 1914 жылғы 3 қарашада Тұрақты әскери күштерге (PMF) және Австралия императорлық күштеріне (AIF) лейтенант болып тағайындалды.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Генерал-майор Уильям Бриджес Дунтроун кадеттерінің ешқайсысы дайындығын аяқтамағандықтан, оларды бөліп, АИФ-тің әртүрлі бөлімшелеріне полк офицерлері ретінде, штаб офицерлері емес, жіберуге шешім қабылдады. Робертсон 10-шы Жеңіл ат полкіне машиналық офицер болып тағайындалды. Ол 3-ші Жеңіл атты бригаданың жеті мүшесінің бірі болды. 1915 жылдың тамыз айының соңына қарай олардың үшеуі қаза тапты, ал ол келесі күні 60-шы төбедегі шайқаста бөлімшеге жетекшілік етті. 1916 жылдың қаңтарында Мысырға оралғаннан кейін 10-шы Жеңіл ат полкі қайта ұйымдастырылды, ал Робертсон 1916 жылдың мамыр айынан бастап майор шенімен АИФ-тің B эскадрильясының командирі болды. Бұл оның жолындағы соңғы деңгей болды, себебі Дунтроун түлектерін АИФ-те майордан жоғары шенге көтеруге болмады. Бұл АИФ саясатының нәтижесі болды, мақсаты соғыстан кейінгі армияға пайдалы болатын кең тәжірибе беру, сонымен қатар соғыстан кейінгі армияда жеткілікті лауазымдар болмайтын жас офицерлердің көптігіне жол бермеу еді. Оның негізгі шені лейтенант болып сақталды; ол 1920 жылдың 30 қыркүйегіне дейін ПМФ-та капитан шеніне көтерілмеді, ал майор шеніне көтерілу 1932 жылдың 1 шілдесіне дейін болмады. Ол осы шайқастағы ерлігі үшін Distinguished Service Order (DSO) орденімен марапатталды. Оның мақтау қағазында былай делінген: Робертсонның әскері көптеген түрік тұтқындарын, оның ішінде тек австралиялық офицерге ғана қылышын тапсыруға талап еткен инженерлердің жоғары офицерін ұстады. Ол оның Робертсон екенін білгенде көңілі қалды, бірақ оған осылай тапсырды. 1917 жылдың ақпанында Робертсон штаб офицері ретінде Desert Column-ға қосылды. Одан ол Мысырдағы штаб мектебіне жіберілді. Алайда, 7 наурызда атпен жол апатына ұшырап, аяғы сынды, екі ай бойы ауруханада жатты. Ол мамыр айында штаб мектебіне оралды және 17 маусымда бітірді. Содан кейін ол жаңадан құрылған Yeomanry Mounted Division-ға Бас штаб офицері (3-дәрежелі) болып тағайындалды. 1918 жылдың наурыз айында Каирдегі Delta Force штабына тағайындалды. Бұл бөлімше сәуір айында таратылды, ал Робертсон Каирдегі АИФ штабында генерал-адъютанттың орынбасары (DAAG) болды. 1919 жылдың қаңтарында генерал-адъютанттың көмекшісі (AAG) болды. Ол 1919 жылдың шілдесінде Австралияға оралды. Distinguished Service Order орденімен қатар, ол екі рет құрметті мақалаларда есімдері тізілді, сондай-ақ Мысыр сұлтанынан Нил орденінің (4-дәрежелі) иегері атанды.
Robertson's men took many Turkish prisoners, including a senior officer of engineers who insisted that he would only surrender his sword to the Australian officer in charge. He was disappointed to discover that it was Robertson, a youthful major, but handed it over anyway. In February 1917 Robertson was attached to the Desert Column as a staff officer. From there, he was sent to staff school in Egypt. However, on 7 March he suffered a broken leg in a riding accident and was hospitalised for two months. He returned to the staff school in May and finally graduated on 17 June. He was then posted to the newly formed Yeomanry Mounted Division as a General Staff Officer (Grade 3). In March 1918, he was posted to Headquarters Delta Force in Cairo. This was disbanded in April and Robertson became Deputy Assistant Adjutant General (DAAG) at AIF Headquarters in Cairo. In January 1919, he became Assistant Adjutant General (AAG). He returned to Australia in July 1919. In addition to his Distinguished Service Order, he was twice mentioned in despatches, and awarded the Order of the Nile (4th Class) by the Sultan of Egypt.
Соғыс аралығы
Австралияға оралғаннан кейін Робертсон 7-ші жеңіл атқыштар бригадасының бригад майоры болды. 1920 жылдың қыркүйегінде ол 3-ші әскери округ штабына, содан кейін 2-ші атқыштар дивизиясына және 3-ші дивизияға тағайындалды. Кейін Робертсон Ұлыбританияда бірқатар қысқа мерзімді оқу курстарында оқыды. Ол Хиттедегі мушкеттер мектебінде, Нетеравондағы пулемет мектебінде (Уилтшир), Вулвичтегі артиллерия колледжінде, Портон Даундағы газға қарсы қорғаныс мектебінде, Вестерхамдағы зениттік мектепте және Вулвичтегі Корольдік танк корпусы мектебінде білім алды. 1925 жылы Австралияға оралып, 1926 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Рэндвик қаласындағы Шағын қару мектебінің бас оқытушысы болды. 1930 жылы генерал сэр Гарри Шоуэлл зейнеткерлікке шыққаннан кейін Робертсон 7-ші жаяу әскер бригадасына бригад майоры болып тағайындалды. 1931 жылы ол Квинсленд штатындағы 1-ші кавалерия бригадасының бригад майоры болды. 1934 жылдың ақпанында ол 2-ші округтік базада Бас штаб офицері (2-дәрежелі) ретінде Сиднейге оралды. 1934 жылдың маусым айында Ұлы депрессия кезінде үнемдеу мақсатында Сиднейдегі Виктория казармасына көшірілген Корольдік әскери колледждің әскери өнер директоры болып тағайындалды. 1937 жылы ол Канберраға қайтып келді, Робертсон да онымен бірге қайтты. Робертсон 1936 жылдың маусым айында подполковник шеніне ие болды. 1937 жылдың шілдесінде бұл шен толыққанды шенге айналды.
Ливия
1939 жылдың наурыз айында Робертсон Солтүстік территорияны қамтитын 7-ші әскери округтің командирі болып тағайындалды. Бұл оның Бірінші дүниежүзілік соғыстан берігі алғашқы командирлік қызметі болды. 1939 жылдың тамызында ол уақытша полковник шеніне көтерілді, ал қарашада бұл шен толыққанды болды. 1940 жылдың 4 сәуірінде Робертсон өзі ІІ АИФ-ке қосылып, бригадир шеніне ие болды және оған АИФ әскери тізім нөмірі VX20321 берілді. Бардия шайқасы ресми офицерлер мен резервтегілер арасындағы шиеленісті күйзелісті көрсетті. 6-шы дивизияның Бас штаб офицері (1-ші дәреже) Фрэнк Берриман және генерал-квартирмейстердің орынбасары (DA&QMG) Алан Вази Робертсонның жақсы нәтиже көрсетуіне және Штаб корпусы офицерлерінің жақсы командир бола алатынын көрсетуіне мүдделі болды. Егер бұл Стенли Савидж сияқты ескі үлгідегі резервшінің есебінен істелсе, олар одан да ләззаттанатын еді. Олар Робертсонның 19-шы жаяу әскер бригадасын, сол кезде резервте болған, Савидждің 17-шы жаяу әскер бригадасының шабуылы баяулағанда, шайқасқа тартуға тырысты. Бұл шараның кенеттен жасалуы Робертсон мен Савидж арасында наразылық тудырды. Содан кейін 19-шы жаяу әскер бригадасы Тобрукқа шабуыл жасады. Бұл бекініске шабуыл Бардияға жасалған шабуыл сияқты жүргізілді, 16-шы жаяу әскер қорғанысқа бұзып кірді, бірақ бұл жолы 19-шы жаяу әскер бригадасы пайдалану фазасын жүзеге асыруға тиіс болды. Робертсонның жоспарға қосқан үлесі – шабуылды тоқтатпай, үзіліс аяқталмас бұрын пайдалануды жүргізу үшін оның қарқынын арттыру болды. Робертсон бекіністің командирі, генерал-ди-корпус Питасси Маннелланың және кейін итальяндық теңіз күштерінің командирі адмирал Массимилиано Виетинаның капитуляциясын қабылдады. "Күнге күйген қызыл шашты австралиялық бригадирдің" сөздері Ұлыбританияда тақырыпқа айналды, онда жоғары шенді офицерлер сирек БАҚ-қа сұхбат беретін, бірақ бұл Робертсонды оның сыншыларына жағыстырмады, олар оның эгосы бақылаудан шығып кеткенін сезінді. 19-шы жаяу әскер бригадасы 7 ақпанда Бенгазиге кіргеннен кейін Робертсон: «Маған екі мықты кеме және Римге бағыт беріңіздер, сонда біз Цезарьлар залында кешкі ас ішеміз» деді. Осы науқан үшін Робертсон Британ империясы орденінің командирі (CBE) атанды, бірақ сол айда 1917 жылы сынған аяғындағы варикоздық тамырларына байланысты ауруханаға жатты. Ол 19-шы жаяу әскер бригадасының командирі болып Алан Вазимен ауыстырылды. Робертсон жазылғаннан кейін оған Таяу Шығыста АИФ резервінің дайындығын ұйымдастыру міндеті жүктелді. Робертсонның даладағы қызметі мен әскерлерді даярлаудағы мол тәжірибесі оны осы лауазымға лайықты кандидат етті. Оның қызметі үшін Робертсон үшінші рет құрметті мақтау қағазында аталды.
Австралияны қорғау
Жапониямен соғыс басталар кезде, Таяу Шығыста ерекше көзге түскен көптеген жоғары шенді офицерлер Австралияға қайтарылып, жасақтарды басқаруға және маңызды штабтық лауазымдарға тағайындалды. Олардың бірі – Робертсон, ол 1942 жылғы қаңтарда 1-ші кавалерия дивизиясының басшылығына шақырылды. 1942 жылғы наурызда ерекше оқиға болды. Генерал-майорлар Алан Вейзи мен Эдмунд Херринг, сондай-ақ бригадир Клайв Стил, Гордон Беннетт немесе Джон Лаварак бас қолбасшы болып тағайындалуы мүмкін деп опасызданып, армия министрі Франк Фордқа Австралияға басып кіру қаупіне байланысты 50 жастан асқан барлық офицерлерді дереу зейнеткерлікке шығарып, Робертсонды бас қолбасшы етіп тағайындауды ұсынды. «Генералдардың бүлігі» Бламейдің Таяу Шығыстан бас қолбасшы болу үшін оралып келгені туралы жақсы жаңалықпен тоқтатылды. Армияны қайта ұйымдастыру барысында Робертсон 1-ші бронетанктік дивизияның басшысы болып тағайындалды. Бастапқыда 1-ші бронетанктік дивизия Австралияны қорғаудағы жылдам әрекет ететін резервтік күш ретінде маңызды рөл атқарды, бірақ ол толыққанды дайын болмаған және жеткіліксіз жабдықталған еді, бұл Робертсон үшін әскерлерді оқытудағы тағы бір қиындыққа айналды. Австралияға басып кіру қаупі азайғаннан кейін, 1-ші бронетанктік дивизия 1943 жылғы қаңтарда Батыс Австралияға жіберілді, онда ол Беннеттің III корпусының құрамына кірді. Бұл аймақ тынышкеріп, 1-ші бронетанктік дивизия бірте-бірте таратылды. Мемлекеттің бронетанктік соғысқа оқытуға салған шығындарын өтеу үшін Робертсон 25 офицерді Еуропадағы британдық 7-ші бронетанктік дивизияға жіберуді ұйымдастырды. 1-ші бронетанктік дивизия таратылғаннан кейін Робертсон Батыс Австралиядағы 2-ші дивизияның, ал Беннет зейнеткерлікке шыққаннан кейін 1944 жылғы сәуірде III корпустың басшылығын қабылдады. Бұл корпус та 1944 жылғы маусымда таратылды, ал Робертсон Батыс командалығын иеленді. Робертсон мен Беннеттің, Бламейдің екі ықтимал қарсыласының Батыс Австралияға жіберілгені жайлы әңгімелер тарады. Дегенмен, Робертсонның қайтарылып келуі мүмкін екеніне көбірек сенім білдірілді. Бірақ Бламей Робертсонның денсаулығына алаңдады, өйткені ол 1944 жылғы шілдеде ішкі қан кетуден ауруханаға түсіп, сауығу үшін шығыс штаттарына жіберілді. Сол жерде ол Вейзи мен Бригадир Бертран Кумбс, Дунтроунның басшысымен бірге Корольдік әскери колледждің болашақ оқыту және ұйымдастыру мәселелерін зерттеді. Олардың 1945 жылғы қаңтарда Бламейге ұсынған есебінде бірқатар реформалар қажеттігі айтылды, олардың ең маңыздысы – тұрақты офицерлердің штабтық және полктік қызметтерінің кезекпен алмасуы.
Жаңа Гвинея
1945 жылдың сәуірінде Робертсон майданға оралды, Алан Рамзиді 5-ші дивизия командирі лауазымынан ауыстырды, бұл дивизия сол кезде Жаңа Британия науқанының соңғы кезеңдерінде күресіп жатқан болатын. Шілдеде Робертсон 6-шы дивизияның командирі болды және оны Аитапе-Вейвак науқанының соңғы күндерінде жетектеді. 1945 жылдың 13 қыркүйегінде Робертсон генерал-лейтенант Хатадзо Адачи мен оның Жапондық XVIII армиясының капитуляциясын қабылдады. 1945 жылдың желтоқсанында Робертсон Бірінші армияның басшылығын өз қолына алды, генерал-лейтенант шенімен, мұндай құраманы басқарған австралиялықтардың шағын тобының қатарына енді.
Жапонияны басып алу
Робертсон 1946 жылғы наурыз айында Оңтүстік командасын басқару үшін Австралияға оралды. Маусым айында ол Жапонияны оккупациялау кезінде Британдық одақтастық оккупациялық күштерінің (BCOF) қолбасшысы болып генерал-лейтенант Джон Норскотты алмастырды. Норскотт 1946 жылдың қаңтарында армия генералы Дуглас МакАртурмен Норскотт-МакАртур келісімін жасасты, ол BCOF Жапонияның бір бөлігін оккупациялау шарттарын анықтады. Олар BCOF американдық қолбасшылық астында болады және американдық саясатты ұстанады деп келісті. Оккупацияны іс жүзіне асыру қалды. Робертсонның британдық бөлімше командирі генерал-майор Дэвид Теннант Кованмен қарым-қатынасы нашар болды, ол австралиялық офицерге бағынуға наразылық білдірді. Робертсон кейінірек былай деп жазды: «Австралия мен Жаңа Зеландиядан келген британдық және үнді армиясының офицерлері бізге үндістерге қарағандай қарап, бізден ашық бұйрық алудан кез келген нәрсені істеуге дайын екендерін түсінбедім». Британ үкіметінің Жапониядағы басты мүддесі соғысқа дейінгі сауда жеңілдіктерін жаңару және жаңаларын алу болды; олар Кобе портына ерекше қызығушылық танытты. Америкалықтар бұл әрекеттерге кедергі келтірді. Робертсон Ұлыбритания Премьер-Министрінің ресми өкілі генерал-лейтенант сэр Чарльз Гэрднермен бірнеше рет қақтығысты. Гэрднер 1947 жылдың наурызына дейін Робертсоннан жоғары дәрежеде болды, содан кейін Робертсон 1944 жылдың қаңтарынан бастап генерал-лейтенант шеніне көтерілді. Робертсон Гэрднердің жеке мақсаттары үшін BCOF ұшақтарын беру туралы өтініштеріне қарсылық көрсетті.
Корей соғысы
1950 жылдың ортасына қарай БКОФ жұмысын аяқтады. Австралиялықтардан басқа барлық контингенттер кетіп, австралиялықтар да кетуге дайындалды. Робертсон БКОФ қолбасшысы ретіндегі қызметі үшін Корольдің туған күні құрметіне Британ империясы орденінің (әскери бөлімі) (KBE) рыцары аталды. Робертсон Лондонға барып, король Георг VI-дан орден алуға ниеттенген, бірақ 1950 жылдың 25 маусымында Корея соғысы басталуы оның жоспарларын өзгертті. Робертсон Макартурдан BCOF көмегі туралы сұраныстарын Австралия үкіметіне жеткізді, олар мақұлданды. Ол фрегатты және No. 77 эскадрильясын RAAF-қа жөнелтті, бірақ рұқсат болғанымен, 3-ші батальонды, Корольдік Австралия полкін орналастыруға тартынды, себебі ол тәуекелдерді тым жоғары деп есептеді. Робертсон Британдық Командалық Корея күштерін (BCFK) құрды. Британ үкіметі американдықтардың барлық логистикалық қолдауды қамтамасыз ететініне үміттенсе, Робертсон мұның мүмкін емес екенін түсінді. АҚШ армиясы өзін және Корея Республикасы армиясын қолдауға күшін сарп етіп, Британ Командалық жабдықтары көп жағынан ерекшеленді. Британ армиясы өз логистикалық қажеттіліктерін өтеу үшін жедел қимылға көшіп, уақытша шаралар жасап, Робертсон мен Макартурдан қолдау сұрады. Бас штаб бастығы Сидней Роуэлл британдық әріптесі фельдмаршал сэр Уильям Слимге «үлкен шатақтыққа тап болып, тек солдаттар ғана зардап шегеді» деп ескертетін телеграмма жіберді. Слим келісті; Командалық күштерін қолдау үшін Кореяда техникалық қызмет көрсету аймағы құрылды, ол американдық көздерден – бензин, май, майлау материалдары, инженерлік жабдықтар, жараланғандарды эвакуациялау және порт операциялары, ал қалғаны Жапониядағы BCOF-тан ресурстар алды. Британ үкіметі Жапониядағы мүддесін шетелдік офицерге сенгісі келмегендіктен, британдық штаб басшылары МакАртур штабында өкіл ретінде авиация вице-маршалы Сесил Бушьерді тағайындады. Оның тапсырмасында ол Кореядағы BCOF немесе Командалық күштеріне ешқандай жауапкершілік пен билікке ие емес екені анық көрсетілген. Робертсонның наразылығына орай, Бушье көлік немесе ауыр жабдықсыз 27-ші Британ Командалық бригадасын Пусанға жөнелткеннен кейін, өзін тек байланыс офицері ретінде ұстауға тырысты. Генерал Дуглас Макартур қызметтен босатылғаннан кейін Робертсон баспасөз мәслихатын өткізіп, генерал мен оның соғыс жүргізуін қорғады. Бұл британ үкіметінің саясатын сырттай айыптау болды. Ұзақ уақыт өтпей, Имджин өзені шайқасы кезінде Робертсонға американдықтар 1-ші батальонның, Глостершир полкінің жоғалуының салдары туралы кеңес сұрады, ол оларға құтқару операциясы I корпусының қалған бөлігіне қауіп тудырмауына кеңес берді. Корея соғысындағы қызметі үшін ол Американың Еңбегі үшін орденімен және Оңтүстік Кореяның Әскери Еңбегі үшін орденімен марапатталды.
Кейінгі өмірі
Робертсон 1951 жылы қарашада Австралияға қайтарылды және Сер Эдмунд Херрингтің орнына рекрутингтің бас директоры болып тағайындалды. 1953 жылдың қаңтар айында Робертсон тағы да Оңтүстік командасын басқарды. Алайда, бұл оны Роуэллмен ыңғайсыз жақындыққа жеткізді, және екеуі бірнеше ұсақ мәселелер бойынша келіспеушіліктерге ұшырады. Робертсон 1954 жылдың 29 қазанында 60 жасқа толды және келесі күні, Австралия армиясында 43 жыл бойы 3985 күн активті қызмет өткергеннен кейін зейнетке шықты. 1954 жылдан 1960 жылға дейін ол Австралия Корольдік полкінің құрметті полковнигі болды. Зейнеткерлікте Робертсон Метрополитен гольф клубының комитетінде жұмыс істеді және біраз уақыт бойы Корольдік Империя Қоғамының Виктория бөлімшесінің президенті болды. 1960 жылдың 28 сәуірінде ол аортаның жарылуынан зардап шекті және Гейдельбергтегі Репатриациялық бас ауруханасында қайтыс болды. Оның күтпеген өлімі көптеген адамдарды дүрліктірді. Мельбурн қаласындағы Шотланд шіркеуінде толық әскери салтанатпен жерлеу рәсімі өтті. Оның табынында сегіз генерал тұрды: Лесли Бивис, Аллан Боуз, Сирил Клаус, Гектор Эдгар, Рагнар Гарретт, Эдмунд Херринг, Сидней Роуэлл және Колин Симпсон. Фрэнк Кингсли Норрис оның ордендерін алып жүрді, ал 2-ші батальон, Корольдік Австралиялық полкі және 1-ші бронетанкті полкі 1951 жылы Блэймидің жерлеу рәсімінен бері өткен ең ірі әскери жерлеу рәсіміне құрмет сақшыларын қойды. Содан кейін ол 1956 жылы қайтыс болған әйелімен бірге Спрингвейл ботаникалық зиратында жерленді. Кейін Робертсон казармасы оның құрметіне аталды.