Уильям Питт Келлог: Луизиананың саяси тарихындағы тұлға

Кіріспе

Уильям Питт Келлог (8 желтоқсан 1830 – 10 тамыз 1918) – американдық заңгер және Республикалық партия саясаткері, Луизиана штатының 1873–1877 жылдар аралығындағы губернаторы, Қайта құру дәуірінде АҚШ сенаторы болып екі рет қызмет еткен. Ол Қайта құру кезеңінде және одан кейін Луизианадағы ең маңызды саясаткерлердің бірі болды. Демократтар штаттық саясатты қайта бақылауға алған кезде көптеген басқа Республикалық шенеуніктер жеңіліске ұшырағаннан кейін сайланғандығымен ерекшеленді, бірақ ол сол кезде оңтүстіктер "килемшіктер" деп қорлаған солтүстікте туған саясаткерлердің бірі болды. Келлогг АҚШ Өкілдер палатасына сайланған санаулы сенаторлардың бірі ретінде де танымал, онда ол бір мерзім қызмет етті. 2005 жылы Дэвид Виттер сайланғанға дейін ол Луизианадан соңғы Республикалық АҚШ сенаторы болды.

Ерте өмір және білім

Келлог Нью-Йорк шекарасына жақын, Вермонт штатындағы Орвелл қаласында дүниеге келді және балалық шағын сонда өткізді. Жалпы білім беретін мектептерде білім алғаннан кейін, он сегіз жасында Иллинойс штатындағы Пеорияға көшіп келді және бірнеше жыл мектеп мұғалімі болды. Оның бесінші туысы Уильям Келлог сол аймақта тұрып, 1857 жылдан 1863 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасының мүшесі болды. Бұл Келлогтың Луизианадағы 20 жылдық саяси мансабын бастады, ол алғашқы «көшпенділердің» бірі ретінде танымал болды. 1868 жылға дейін ол Сенатқа сайланды. Сол жылы «қайта құрылған» Луизиана федералды одаққа қайта қабылданды. 1872 жылы Келлог республикалық партиядан губернатор болып сайланды және Сенаттан кетіп, қызметке кірісті. Сайлауда демократ Джон МакЭнери Келлогке қарсы шықты. Қазіргі губернатор Генри Клей Уормот, республикашыл болғанымен, президент Улисс С. Грантқа адал болған республикалық партияның фракциясына қарсы болды, ол Келлогты қолдады. Уормот МакЭнериді қолдады. Демократтар сайлау нәтижесіне наразылық білдірді. Екі үміткер де инаугурациялық шаралар өткізіп, жергілікті кандидаттардың тізімдерін бекітіп, саяси билікті жинауға тырысты. Саяси шиеленіс зорлық-зомбылыққа ұласты, соның ішінде 1873 жылдың сәуіріндегі Колфакс қырғыны. Губернатор ретінде Уормот сайлауды басқаратын штаттық есеп беру кеңесін бақылады. Сайлауға шағым түскеннен кейін Уормоттың кеңесі МакЭнериді жеңімпаз деп жариялады. Бәсекелес кеңес Келлогты жеңімпаз деп жариялады, бірақ кеңесте санауға бюллетеньдер немесе нәтижелер болған жоқ. Конфедерацияның бұрынғы соғыс хатшысы Джон Арчибальд Кэмпбелл Келлогқа қатысты дауға қатысты. Ол президент Грантты «Келлогтың билігін басып алуын» тоқтатуға көндіру үшін Вашингтонға барған «Жүздік комитет» мүшесі болды. Грант бастапқыда олармен кездесуден бас тартты, бірақ кейіннен келісімге келді. Кэмпбелл Грантқа жағдайды баяндады, бірақ одан бас тартты. Өкілдер палатасы Келлог режимін «сәтті құдайымнан артық емес» деп жариялады. Сенат Луизиананың 1872 жылғы президенттік сайлауының екі нәтижесін де жоққа шығарды. Сенат комитеті Луизиананың 1872 жылғы сайлауының барлығы әділетсіз болғанын және екі штаттың да үкіметтері заңсыз болғанын хабарлады. Ол жаңа сайлауды федералды бақылаумен өткізуді ұсынды. Президент Грант Сенаттың ұсынысын елемеді және Келлогтың машинасының артында АҚШ армиясының күшін қойды, мүмкін Гранттың жекжаттысы Джеймс Кейси машинаның бір бөлігі болғандықтан. Кейси сонымен қатар Нью-Орлеан кеденінің табысты лауазымын атқарды, оны Грант 1873 жылдың наурыз айында қайта тағайындады. 1875 жылдың қаңтарында тіпті президент Грант Луизиананың 1872 жылғы сайлауы «үлкен алдасу болды және оның нәтижесіне қатысты сенімді мәліметтер жоқ» деп мойындады. 1876 жылы ақпанда Келлог Луизиананың Өкілдер палатасы тарапынан импичмент жасалды. Алайда Сенат оны кінәлі деп таба алмады және ол қызметінде қалды. Тарихшы Уильям Гиллетттің айтуынша, «азаматтық құқықта федералды билікті қолданып, штаттық саясатта федералды күш қолданғандықтан, ол [Грант] сәтті төңкеріс жасады». Уормот сайлауды ұрлаған деген айыппен импичмент жасалды. Қара республикашыл П.Б.С. Пинчбек Грант Келлогты федералдық қорғаумен губернатор етіп тағайындағанға дейін 35 күн губернатор болды. МакЭнери фракциясы Келлогтың әрекеттеріне қарсы тұру үшін Нью-Орлеанда «қалдық заң шығарушы орган» құрды. МакЭнери өзінің жақтастарын Келлогтың алаяқ үкіметіне қарсы қару көтеруге шақырды. 1874 жылы республикашылдарға қарсы Ақ лига Нью-Орлеанға 5000 жарымәскери адамды жіберді, онда Либерти алаңындағы шайқаста олар 3500 адамнан тұратын қалалық полицияны және штаттық милицияны жеңді. Олар бірнеше күнге мемлекеттік кеңселерді басып алды, бірақ күш-жігер ретінде жіберілген федералды әскерлер келгенге дейін кері шегінді. Президент Грант ақыры Келлогтың көмек сұрауына жауап ретінде АҚШ әскерін жіберді. Келлогтың вице-губернаторы – Цезарь Антуан, Нью-Орлеанның афроамерикандық тумасы. Ол губернатордың орынбасары болып сайлануға дейін Шревпорттан сенатор болған. Оңтүстіктегі ақ демократтардың республикалық партияға қарсы күшейген қарсылығына қарамастан, Келлог 1876 жылы АҚШ Сенатына сайланды. Ол 1883 жылға дейін Сенатта қызмет етті. Ол қайта сайлануға түспеді, өйткені оның партиясы Оңтүстікте бәсекеге қабілетті емес еді. Ол 1881 жылдан 1883 жылға дейін Сенаттың Темір жолдар комитетінің төрағасы болды. Келлог 1882 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайланды, бұрынғы демократ Честер Бидвелл Дарралды жеңіп, 1883 жылдан 1885 жылға дейін бір мерзім қызмет етті. Ол 1884 жылы Эдвард Джеймс Гейге қайта сайлануға жеңіліп қалды. Ол Вашингтон, округ Колумбияда тұруын жалғастырды, бірақ саяси өмірден шықты. Ол Вашингтонда қайтыс болды және Вирджиния штатындағы Арлингтон ұлттық зиратқа жерленді. Келлог Луизианадағы және одан кейінгі қайта құру кезеңіндегі ең маңызды саясатшылардың бірі болды. Ол Солтүстіктен келген көптеген республикалық сайланған шенеуніктерге қарағанда билікті ұзақ сақтауға қабілетті болды. Ол Сенаттан шыққаннан кейін бірден Өкілдер палатасына сайланған санаулы сенаторлардың бірі ретінде де танымал. (20 ғасырдың Флорида демократы Клод Пеппер де Сенатта қызмет еткеннен кейін Өкілдер палатасына сайланды, бірақ оның ұзақ Өкілдер палатасындағы мансабы Сенаттағы қызметінен кейін 12 жылдан кейін басталды.)

Kellogg was born in Orwell, Vermont, near the New York border, where he spent his childhood. After completing his education in the common schools, he moved to Peoria, Illinois, at the age of eighteen and was a school teacher for several years. His fifth cousin William Kellogg lived in the area and served as a member of the United States House of Representatives from 1857 to 1863. This launched Kellogg's 20 year political career in Louisiana, notable as he was one of the first perceived carpetbaggers. until 1868, and was then elected to the United States Senate. That year, "reconstructed" Louisiana was readmitted to the federal Union. In 1872, Kellogg ran on the Republican ticket and was elected governor. He resigned from the Senate to take office. In the election, John McEnery, a Democrat, ran against Kellogg. The sitting Governor Henry Clay Warmoth, although a Republican, opposed the Republican Party faction that was loyal to President Ulysses S. Grant, who was supporting Kellogg. Warmoth supported McEnery. The results of the election were disputed by the Democrats. The politics of the state was in turmoil for months, as both candidates held inauguration celebrations, certified their local candidate slates and tried to gather political power. Political tensions broke out into violence, including the Colfax Massacre in April 1873. As Governor, Warmoth controlled the State Returning Board, the institution which administered elections. With the election challenged, Warmoth's board named McEnery the winner. A rival board claimed Kellogg to be the victor, although the board had no ballots or returns to count. Former Confederate Assistant Secretary of War John Archibald Campbell was involved in the controversy surrounding Kellogg. He was a member of the "Committee of One Hundred" that went to Washington to persuade President Grant to end his support of what they called the "Kellogg usurpation". Grant initially refused to meet them but later relented. Campbell stated the case before Grant but was refused. The House of Representatives declared that the Kellogg regime was "not much better than a successful conspiracy." The Senate threw out both returns of Louisiana's 1872 presidential electoral results. A Senate committee reported that the entire Louisiana 1872 election had been unfair and that both state governments were illegal. It recommended that a new election be held under federal supervision. President Grant ignored the Senate committee recommendation and chose to put the force of the U. S. Army behind Kellogg's machine, perhaps because Grant's own brother in law, James Casey, was part of the machine. Casey also held the lucrative post of New Orleans Customs Collector, to which Grant reappointed him in March 1873. In January 1875 even President Grant admitted that Louisiana's 1872 election "was a gigantic fraud, and there are no reliable returns of its result." In February 1876, Kellogg was impeached by the Louisiana House of Representatives. The Senate did not convict him, however, and he remained in office. According to historian William Gillette, "By having invoked federal authority in civil law and having employed federal force in state politics, he [Grant] had mounted a successful coups d'état." Warmoth was impeached for allegedly stealing the election. A black Republican, P. B. S. Pinchback, became governor for 35 days until Grant seated Kellogg as Governor with Federal protection. McEnery's faction established a "rump legislature" in New Orleans to oppose Kellogg's actions. McEnery urged his supporters to take up arms against Kellogg's fraudulent government. In 1874 the anti Republican White League sent 5,000 paramilitary men into New Orleans, wherein the Battle of Liberty Place, they defeated the 3500 man Metropolitan Police and state militia. They took over the state government offices for a few days but retreated before the arrival of federal troops sent as reinforcements. President Grant had finally sent U. S. troops in response to Kellogg's request for help. Kellogg's lieutenant governor was Caesar Antoine, an African American native of New Orleans. He had been a State Senator from Shreveport before running as lieutenant governor. Despite the intense backlash against the Republican Party among white Democrats in the South, Kellogg was elected to the United States Senate in 1876. He served in the Senate until 1883. He did not seek re election, for his party was too weak in the South to be competitive. He was the chairman of the Senate Committee on Railroads from 1881 to 1883. Kellogg was elected to the United States House of Representatives in 1882, defeating the incumbent Democrat Chester Bidwell Darrall and served one term from 1883 to 1885. He was defeated for re election in 1884 by Edward James Gay. He continued to live in Washington, D. C., but retired from political life. He died in Washington and is buried at Arlington National Cemetery in Virginia. Kellogg was one of the most important politicians in Louisiana during and immediately after Reconstruction. He was able to maintain power for much longer than most Republican elected officials who had come to the area from the North. He is also notable as one of few senators to be elected to the House of Representatives immediately after leaving the Senate. (Claude Pepper, a 20th century Florida Democrat, was similarly elected to the House after having served in the Senate but did not begin his long House tenure until 12 years after the end of his Senate service.)