Ирландиялық гольфші, Кристи О'Коннордың өмірі мен мансабы
Christy O'Connor Jnr
Ирландиялық гольфшы, Джон О'Коннор (1948-2016) туралы ақпарат. Өмірбаяны, туған жері (Галуэй қаласы, Ирландия) және отбасы туралы мәліметтер. Гольф тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық кәсіби гольфші (1948–2016)
Irish professional golfer (1948–2016)
Ерте өмір
О'Коннор 1948 жылы Ирландияның Нокнакаррасында дүниеге келген. Нокнакарра – Галвей графтығына қарасты Салтхилл ауылы. Ол Элизабет (құрметті аты Нун) және Джон О'Коннордың ұлы болған. Олар гольф клубының жанында мал және шошқа шаруашылығымен айналысқан. О'Коннор "Юниор" қосымшасымен туылмаған. Оның орнына, ол 1970-ші жылдары кәсіби гольфшы болғаннан кейін, өзінің тағы бір туысы, сонымен қатар танымал кәсіби гольфшы Кристи О'Коннордан ерекшелену үшін атына қосылды. (Ересек Кристи О'Коннордың атына да "Ақсақал" қосымшасы берілді.)
O'Connor was born in Knocknacarra, Ireland in 1948. Knocknacarra is a village in Salthill that is within County Galway. He was the son of Elizabeth (née Noone) and John O'Connor. The family farmed cattle and pigs near a golf club. O'Connor was not born with the "Junior" suffix. Rather, it was added to his name after he turned pro in the 1970s to distinguish him from his uncle Christy O'Connor, also a well known professional golfer. (A "Senior" suffix was added to the elder Christy O'Connor's name too.)
Кәсіби мансап
1967 жылы О’Коннор кәсіби гольфшы болды. Ол Еуропалық турда ойнады. Өзінің орнын табуына бірнеше жыл кетті, бірақ 1975 жылы ол екі турнирде жеңіске жетіп, Жетістік тізімінде 7-орынды иеленді. Оның Карроллдың ирландтық ашық турниріндегі екінші жеңісі ерекше есте қалды. О’Коннор ұлттық ашық турнирде жеңіске жеткен екінші ирланд гольфшысы болды, ал 1940 жылдан бері бұл тұңғыш рет болды. Оның сәтті ойыны сол жылы оған Райдер кубогына алғаш рет қатысуға мүмкіндік берді. 1976 жылы О’Коннор алғаш рет Ашық чемпионатта өнер көрсетті. Ол Севе Балестероспен бірге бірінші раундта 69 (−3) ұпаймен көшбасшылықты бөлісті, бірақ 73 және 75 ұпай жинап, жарыстан шығып қалды. Дегенмен, ол 71 ұпаймен аяқтап, үздік 5-ке кірді. О’Коннор үшінші жыл қатарынан Жетістік тізіміндегі алғашқы 30-ға ілікті. Бұл сәтті ойын О’Коннорға Мастерс турниріне бір рет қатысуға шақыру алды. Осы жетістіктеріне қарамастан, 20 жасында О’Коннор бірден Еуропалық гольф аренасының жұлдызына айналмады. Балестерос, Ник Фальдо және Бернхард Лангер сияқты жас кәсіпқойлар Еуропалық турды дүркілдетіп жатқанда, О’Коннор осы жылдары көлеңкеде қалды. 1977 мен 1981 жылдар арасындағы бес маусым ішінде ол тек төрт рет үздік 10-ға ілікті және Жетістік тізімінде 49-дан жоғары орын алған жоқ. Бұл жеңіс оған 1989 жылғы Райдер кубогы құрамасына мүшелікке ие болуға көмектесті. Соңғы кездегі жақсы ойынына қарамастан, ол БАҚ-та көп сынға ұшырады. Ол құраманың тоғыз автоматты мүшесі емес, капитанның таңдауы болды. Оның әлемдік рейтингі (#71) екі құраманың ішіндегі ең төменгі көрсеткішті құрады. Турнирдің басында О’Коннор осы күдікті растады, екінші күні жалғыз командалық матчта жеңіліске ұшырады. Ол жексенбідегі жеке ойында Фред Каплспен кездесті. Бұл матч О’Коннордың мансабын шешті. Каплс американдық құраманың жас жұлдызы болды, ол бірнеше жылдан кейін әлемдегі бірінші орынға ие болды. Британдық баспасөздің кейбір өкілдері О’Коннорды матчқа қатысқан Еуропаның "әлсіз буыны" деп атады. Бұл жеңіс оған Америкадағы жеңімпаздар ғана қатысатын престижді NEC World Series of Golf турниріне жолдама алды. О’Коннор жеңіске жеткеннен кейін көп ұзамай тұрақты турда бәсекеге қабілетті болмай қалды. 1992 жылғы маусымнан кейін ол Жетістік тізіміндегі 100 үздікке енген жоқ. Дегенмен, ол қарт гольфшылар арасындағы алғашқы екі маусымда өте жақсы ойнады. Мансабының шарықталу кезеңінде АҚШ-та сирек ойнағанына қарамастан, ол 1999 жылы Senior PGA TOUR-ға қосылуға шешім қабылдады. Ол 1999 және 2000 жылдары толық уақыт ойнады, екі турнирде жеңіске жетіп, миллион доллардан астам табыс тапты.
In 1967, O'Connor turned professional. He played on the European Tour. It took him a few years to find his footing but in 1975 he won two tournaments and finished 7th on the Order of Merit. His second victory of the year at the Carroll's Irish Open was particularly memorable. O'Connor became only the second Irishman to win his national open; the first since the 1940s. His good play earned him his first Ryder Cup appearance that year. In 1976, O'Connor would contend at the Open Championship for the first time. He opened with the co lead with Seve Ballesteros, shooting a first round 69 (−3), before falling out of contention with a 73 and 75. He closed, however, with a one under par 71 round to finish in the top 5. O'Connor would finish in the top 30 of the Order of Merit for the third straight year. This good play helped O'Connor earn an invitation to play in the Masters Tournament for the only time as well. Despite all of this success in his late 20s, O'Connor did not immediately progress into one of the stars of the European golfing scene. While young pros like Ballesteros, Nick Faldo, and Bernhard Langer were taking the European Tour by storm O'Connor was in the background during these years. In a five season span, between 1977 and 1981, he recorded only four tops 10s and never finished better than 49th on the Order of Merit. This victory helped him earn membership for the 1989 Ryder Cup team. Despite his recent good play he was criticized by many in the media for being selected. He was not one of the nine automatic picks for the team; he was a captain's pick. He had the worst world ranking (#71) of anyone on either team. Early in the event, O'Connor confirmed these suspicions by losing his only team match on the second day of the event. He wound up facing Fred Couples in Sunday singles play. This match would define O'Connor's career. Couples was a rising star for the American team who, only a few years later, would be ranked #1 in the world. Some members of the British press referred to O'Connor as Europe's "weak link" entering the match. The victory qualified him for the NEC World Series of Golf, a prestigious winners only event in America. O'Connor would no longer remain competitive on the regular tour shortly after his win. He would not finish in the top 100 of the Order of Merit again after the 1992 season. He would, however, play very well for his first two seasons as a senior. Despite rarely playing in the United States during the heart of his career he decided to join the Senior PGA TOUR in 1999. He played full time in 1999 and 2000, winning two events and earning over a million dollars.
Жеке өмір
О'Коннор Эннге үйленген. Оның Найджел, Энн және Даррен деген үш баласы болды. Оның ұлы Даррен 17 жасында автокөлік апатында қаза тапты. О'Коннор Арнайы Олимпиаданы қолдады. О'Коннор сонымен қатар гольф алаңдарын жобалаумен белсенді айналысты, Ирландияда кем дегенде 18, ал шетелде одан да көп алаңдардың жобалануына қатысты. О'Коннор 2016 жылғы 6 қаңтарда Канар аралдарындағы Тенерифеде әйелі Эннмен демалыста болғанда қайтыс болды.
O'Connor was married to Ann. He had three children, Nigel, Ann, and Darren. His son Darren died in a car accident when he was 17 years old. O'Connor was a supporter of the Special Olympics. O'Connor was also active in golf course design, being involved in the design of at least 18 courses in Ireland, and many more abroad. O'Connor died whilst on holiday with his wife Ann on 6 January 2016 in Tenerife, Canary Islands.
No. DateTournamentWinning scoreMargin ofvictoryRunner(s) up124 Mar 1974Zambia Open−10 (72 68 70 72=282)Playoff Mike Ingham, Eddie Polland228 Jan 1990555 Kenya Open−13 (66 67 67 71=271)2 strokes Chris Platts