Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Спектрді басқару – радиожиіліктерді тиімді пайдалану және жалпы әлеуметтік пайданы арттыру мақсатында қолданылуын реттеу процесі. Радиоспектр термині әдетте сымсыз байланыс үшін қолданылуы мүмкін 1 Гц-тен 3000 ГГц-ке (3 ТГц) дейінгі толық жиілік диапазонын білдіреді. Ұялы телефондар және басқа да қызметтерге деген сұраныстың артуы спектрді басқару философиясының өзгеруін қажет етті. 3G және 4G мобильді қызметтер сияқты технологиялық инновациялар мен сымсыз интернет қызметтерінің жылдам дамуы сымсыз кеңжолақты байланысқа деген сұранысты күрт арттырды. 1930 жылдардан бері спектр әкімшілік лицензиялау арқылы тағайындалып келді. Технологиялық мүмкіндіктер шектеулі болғандықтан, сигналдардың араласуы спектрді пайдаланудың басты мәселесі саналды. Сондықтан лицензия иелерінің сигналдарын қорғау үшін эксклюзивті лицензиялау жүйесі енгізілді. Бұрынғы, ұқсас қызметтер тобына лицензия берілген дискретті жолақтар тәжірибесінің орнына көптеген елдерде технологиялық инновацияларды жеделдетуге және спектрді пайдалану тиімділігін арттыруға бағытталған «спектр аукционы» моделі енгізілуде. Спектрді тағайындау тәжірибесінде лотереялар, лицензиясыз қол жеткізу және спектрді жекешелендіру сияқты басқа да тәсілдер де қолданылды. Соңғы кезде Америка ортақ спектр саясатына қарай бет бұрды, ал Еуропа авторизацияланған ортақ қол жеткізу (ASA) лицензиялау моделін ұстануда. Президент Обама 2013 жылғы 14 маусымда, Президенттің ғылым және технология жөніндегі кеңесшілер кеңесінің (PCAST) ұсыныстарын қабылдағаннан кейін, ортақ спектрді АҚШ саясатына айналдырды. Бұл кеңес, пайдаланылмаған кезде және артық қауіп тудырмаса, (ашылмаған) федералдық радиоспектрін ортақ пайдалануды ұсынды. Осы нұсқаулыққа сәйкес, 2014 жылдың желтоқсанына қарай FCC теледидар жолағында спектрді бөлісудің (ТВ ақ кеңістігі) шектеулі табысын басқа жолақтарға, әсіресе АҚШ Әскери-теңіз күштерінің 3550–3700 МГц радиолокациялық жолағына үш деңгейлі лицензиялау моделі арқылы (негізгі пайдаланушы, басымдық және жалпы қол жеткізу) кеңейтті.
Spectrum management is the process of regulating the use of radio frequencies to promote efficient use and gain a net social benefit. The term radio spectrum typically refers to the full frequency range from 1 Hz to 3000 GHz (3 THz) that may be used for wireless communication. Increasing demand for services such as mobile telephones and many others has required changes in the philosophy of spectrum management. Demand for wireless broadband has soared due to technological innovation, such as 3G and 4G mobile services, and the rapid expansion of wireless internet services. Since the 1930s, spectrum was assigned through administrative licensing. Limited by technology, signal interference was once considered as a major problem of spectrum use. Therefore, exclusive licensing was established to protect licensees' signals. This former practice of discrete bands licensed to groups of similar services is giving way, in many countries, to a "spectrum auction" model that is intended to speed technological innovation and improve the efficiency of spectrum use. During the experimental process of spectrum assignment, other approaches have also been carried out, namely, lotteries, unlicensed access, and privatization of spectrum. Most recently, America has been moving toward a shared spectrum policy, whereas Europe has been pursuing an authorized shared access (ASA) licensing model. President Obama made shared spectrum the policy of the United States on 14 June 2013, following recommendations from the President's Council of Advisors for Science and Technology (PCAST) which advocated the sharing of (uncleared) federal radio spectrum when unused at a place and time provided it does not pose undue risks. In line with this guidance, as of Dec 2014 the FCC was extending the limited success of television band spectrum sharing (TV white space) into other bands, significantly into the 3550–3700 MHz US Navy radar band via a three tier licensing model (incumbent, priority, and general access).
Үкіметтер мен радиожиілік спектрін басқару
Көптеген елдер радиожиілік спектрін мемлекеттік меншік деп санайды. Радиожиілік спектрі – су, жер, газ және минералдар сияқты ұлттық ресурс. Алайда, олардан өзгеше, радиожиілік қайта пайдаланылады. Спектрді басқарудың мақсаты – радиожиілік спектрінің ластануын азайту және қолданылатын радиожиілік спектрінен максималды пайда алу. Халықаралық телекоммуникация одағының (ITU) конституциясының бірінші тарауы "әр мемлекеттің телекоммуникациясын реттеуге егеменді құқығын" толық мойындайды. Тиімді спектрді басқару үшін ұлттық, аймақтық және жаһандық деңгейде реттеу қажет. Спектрді басқарудың мақсаттары: радиожиілік спектрін ұтымды пайдалану және оңтайландыру; араласудың алдын алу және оларды шешу; қысқа және ұзақ қашықтықтағы жиіліктерді бөлуді жобалау; жаңа сымсыз технологияларды дамытуға көмектесу; көршілес елдермен және басқа да әкімшіліктермен сымсыз байланысты үйлестіру. Радиожиілік спектрінің ұлттық реттеуді қажет ететін элементтері: түрлі радио қызметтері үшін жиіліктерді бөлу, тарату станцияларына лицензиялар мен радиожиіліктерді беру, жабдықтың типін бекіту (Еуропалық Одаққа мүше емес елдер үшін), төлемдерді жинау, Халықаралық жиіліктердің бас тізілімі (MIFR) үшін ITU-ға хабарлау, көрші елдермен келісу (радио толқындары үшін шекара жоқ), аймақтық комиссиялармен (Еуропадағы CEPT, Америкадағы CITEL сияқты) және ITU-мен сыртқы қатынастар.
Most countries consider RF spectrum as an exclusive property of the state. The RF spectrum is a national resource, much like water, land, gas and minerals. Unlike these, however, RF is reusable. The purpose of spectrum management is to mitigate radio spectrum pollution, and maximize the benefit of usable radio spectrum. The first sentence of the International Telecommunication Union (ITU) constitution fully recognises "the sovereign right of each State to regulate its telecommunication". Effective spectrum management requires regulation at national, regional, and global levels. Goals of spectrum management include: rationalize and optimize the use of the RF spectrum; avoid and solve interference; design short and long range frequency allocations; advance the introduction of new wireless technologies; coordinate wireless communications with neighbours and other administrations. Radio spectrum items which need to be nationally regulated: frequency allocation for various radio services, assignment of license and RF to transmitting stations, type approval of equipment (for countries out of the European Union), fee collection, notifying ITU for the Master International Frequency Register (MIFR), coordination with neighbour countries (as there are no borders to the radio waves), external relations toward regional commissions (such as CEPT in Europe, CITEL in America) and toward ITU.
Спектрді пайдалану
Спектрді басқару, спектрді пайдаланудың өсуіне байланысты күрделеніп бара жатқан мәселе болып табылады. Пайдалану түрлеріне мыналар жатады: эфир арқылы хабар тарату (1920 жылы басталған); мемлекеттік және ғылыми зерттеулер (қорғаныс, қоғамдық қауіпсіздік – теңіз, әуе, полиция, ресурстарды басқару, көлік және радиоастрономияны қамтиды); халыққа арналған коммерциялық қызметтер (дауыс, деректер, үй желісі); және өнеркәсіптік, ғылыми және медициналық қызметтер (телемедицина және қашықтан басқару сияқты). 1980 жылдары тек радио және теледидар хабарларын тарату туралы ғана алаңдаушылық болды, бірақ бүгінде ұялы телефондар мен сымсыз компьютерлік желілер маңыздырақ болып келеді, себебі АҚШ-тағы үй шаруашылықтарының 15%-дан азы теледидар сигналын алу үшін эфир арқылы хабар таратуға сенеді. АҚШ спектрін Федералды байланыс комиссиясы (FCC) үкіметтік емес қолдану үшін немесе Ұлттық телекоммуникациялар және ақпарат басқармасы (NTIA) үкіметтік қолдану үшін басқарады. Ортақ қолдану үшін екі мекеме де келісуі керек. Спектр әртүрлі жиілік диапазондарына бөлінеді, олардың әрқайсысы белгілі бір қолдануға арналған. Мысалы, 300 кГц-ден 535 кГц-ға дейінгі жиілік диапазоны авиациялық және теңіз байланысы үшін, ал 520 кГц-ден 1700 кГц-ға дейінгі жиілік диапазоны АМ радиосы үшін резервтелген. Бұл процесс «бөлу» деп аталады. Келесі қадам – нақты пайдаланушыларға немесе пайдаланушылар кластарына жиіліктерді тағайындау. Әрбір жиілік диапазоны қолданудың сипатына және пайдаланушылар санына байланысты нақты тағайындалған. Шындығында, кейбір қолданулар басқаларына қарағанда кеңірек диапазонды қажет етеді (АМ радиосы 10 кГц блоктарын пайдаланады, ал FM радиосы 200 кГц блоктарын пайдаланады). Сонымен қатар, қолданулар арасындағы кедергіні азайту үшін «қорғау жолақтары» қажет.
Spectrum management is a growing problem due to the growing number of spectrum uses. Uses include: over the air broadcasting, (which started in 1920); government and research uses (which include defense, public safety—maritime, air, police—resource management, transport, and radio astronomy); commercial services to the public (including voice, data, home networking); and industrial, scientific and medical services (which include Telemedicine, and remote control). In the 1980s, the only concern was about radio and television broadcasting; but today mobile phones and wireless computer networks are more and more important as fewer than 15% of US households rely on over the air broadcasting to receive their TV signals. The US spectrum is managed either by the Federal Communications Commission (FCC) for non governmental applications or by the National Telecommunications and Information Administration (NTIA) for governmental applications. For shared application, both entities should agree. The spectrum is divided into different frequency bands, each having a specific application. For instance, the frequency band that covers 300 kHz to 535 kHz is reserved for aeronautical and maritime communications and the spectrum from 520 kHz to 1700 kHz for AM radio. This process is called "allocation". The next step is to assign frequencies to specific users or classes of users. Each frequency band has a specific assignment that depends on the nature of the application and the numbers of users. Indeed, some applications require a wider band than others (AM radio uses blocks of 10 kHz where FM radio uses blocks of 200 kHz). In addition, "guard bands" are needed to keep the interference between applications to a minimum.
Статус-кво: командалық және басқару әдісі
Командалық басқару тәсілі қазіргі уақытта әлемдегі көптеген реттеушілер қолданады. Бұл тәсіл реттеушілерді спектрді бөлу және пайдалану туралы шешімдерді қабылдау үшін орталықтандырылған органдар болуға шақырады. АҚШ мысалында, реттеуші (FCC) белгілі бір спектр бөліктерінің қолданылу жағдайларын, сондай-ақ оларға қол жеткізе алатын тараптарды анықтайды. Федералды байланыс комиссиясы (FCC) сонымен қатар қолданылатын физикалық қабат технологияларын реттейді. Бөлу шешімдері көбінесе уақыт және кеңістік бойынша тұрақты болып табылады, яғни олар ұзақ мерзімге (әдетте ондаған жылдар) және кең географиялық аймақтарға (елдің бүкіл аумағына) жарамды. Пайдалану көбінесе эксклюзивті болып белгіленеді; әрбір жолақ бір провайдерге арналған, осылайша кедергісіз байланыс қамтамасыз етіледі. Командалық басқару моделі сымсыз байланыстың бастапқы кезеңдеріне дейін барып жетеді, онда қолданылатын технологиялар қанағаттанарлық сапаға қол жеткізу үшін кедергісіз ортаны қажет еткен. Осылайша, командалық басқару тәсілінің эксклюзивті сипаты – ескірген технологиялардың салдары деп жиі айтылады. Бұл модельдің айқын артықшылығы – қоғамдық мүддеге қызмет ететін қызметтерді сақтау мүмкіндігі. Тиімділік тұрғысынан алғанда, қоғамдық мүддеге арналған бағдарламалар, мысалы, эфирлік теледидар, провайдерлер үшін коммерциялық бағдарламаларға қарағанда аз тартымды болуы мүмкін, бірақ олар қоғам үшін әлі де пайдалы. Сондықтан, мұндай қызметтер реттеушілер лицензиялық келісімдер арқылы көбінесе жасырын түрде сақталады. Тағы бір артықшылығы – осындай орталықтандырылған тәсілдің нәтижесінде туындайтын стандарттау. Мұндай стандарттау желілік индустрияларда маңызды, ал телекоммуникация индустриясы осы саланың классикалық мысалы болып табылады. Бір ғалым жаңа технологиялардың дамуы қоғамға көбірек спектр әкелуге мүмкіндік беретінін, бірақ оның үшін қоғам спектрді пайдаланудың жаңа парадигмасын қабылдауы қажет екенін көрсететін мақала жариялаған.
The Command and Control management approach is the one currently employed by most regulators around the globe. This approach advocates that the regulators be the centralized authorities for spectrum allocation and usage decisions. In the US example, the regulator (FCC) determines the use cases for specified spectrum portions, as well as the parties who will have access to them. The Federal Communications Commission (FCC) also regulates the physical layer technologies to be employed. The allocation decisions are often static in temporal and spatial dimensions, meaning that they are valid for extended periods of time (usually decades) and for large geographical regions (country wide). The usage is often set to be exclusive; each band is dedicated to a single provider, thus maintaining interference free communication. The command and control management model dates back to initial days of wireless communications, when the technologies employed required interference free mediums for achieving acceptable quality. Thus, it is often argued that the exclusive nature of the command and control approach is an artifact of outdated technologies. The apparent advantages of this model is that services related to public interest could be sustained. In terms of profitability, public interest programs, for example, over the air television, may not be as attractive as commercial ones in the provider perspective, but they are nevertheless beneficial for the society. Therefore, these services are often implicitly enforced by the regulator through the license agreements. Another advantage is the standardization that results from such a centralized approach. Such standardization is critical in networked industries, for which the telecommunication industry is a text book example. One scholar has published a paper that shows how the development of new technologies promises to bring considerably more spectrum to the public, but would require that society embrace a new paradigm of spectrum use.
Таратудың баламалы режимдері мен спектр мәселесі
Цифрлық өтуге байланысты радиоспектрді басқару жаңа кезеңге енді. 2009 жылдың 17 ақпанына дейін цифрлық теледидарға толық көшу (2005 жылғы Цифрлық өту және қоғамдық қауіпсіздік заңы) телерадиохабар таратушыларға спектрді тиімді пайдалануға және спектрді бөлісу мүмкіндігі үшін орынды үнемдеуге мүмкіндік берді. Спектрді бөлісу мәселесі қызу талқылауларға түсіп жатыр. Коммерциялық сымсыз байланыстың экспоненциалды өсуі, көбірек трафикқа қолдау көрсету үшін қосымша спектрді қажет етеді. Реттеуші ретінде FCC бұл қажеттіліктерге жауап ретінде көбірек спектрді қолжетімді етті. Екінші нарық құрылуына рұқсат берілді және лицензия иелеріне спектрді пайдалану құқығын үшінші тараптарға уақытша жалға беруге ұсынылады. Лицензияларды беруге мүмкіндік беру – FCC-нің телерадиохабар таратушыларды пайдаланылмаған спектрді бөлісуге ынталандырудың маңызды қадамы. Спектр тапшылығы мәселесіне ұсынылған тағы бір шешім – байланыс жүйелеріне бұрын радарлық қолдану үшін бөлінген спектрді пайдалануға және оны бірлесіп пайдалануға мүмкіндік беру болып табылады. Бұл тәсілге соңғы уақытта бірнеше зерттеу бағдарламалары, соның ішінде DARPA жобалары, радиолокациялық байланыс спектрін бірлесіп бөлудің әртүрлі әдістерін зерттеу арқылы көбірек назар аударылып келеді. Ұялы желілерде спектрді бөлісу сияқты басқа да баламалар қарастырылуда. Спектр тапшылығы жаңа сымсыз қызметтерді іске қосу кезінде туындайтын басты мәселе ретінде көрініс берді. Бұл тапшылықтың әсері ең көбінесе спектр аукциондарында байқалады, онда операторлар белгілі бір жиіліктерге қол жеткізу үшін миллиардтаған доллар инвестициялауға мәжбүр болады. Осы тапшылыққа қарамастан, соңғы спектрді пайдалану өлшемдері көрсеткендей, қолжетімді спектр мүмкіндіктері жеткіліксіз пайдаланылуда, яғни бос жатыр. Бұл жасанды "кіру шектеуіне" негізделген тапшылық көбінесе басқару және бақылау режимінің қатаң және өзгермейтін сипатынан туындайды деп есептеледі. Мүдделі тараптар басқару режимін жақсартуды, спектрге қол жеткізуге қойылған шектеулерді жеңілдету арқылы қарастыруды бастады. Екі басым модель – «спектрлік ортақтық» және «спектрлік меншік құқығы» көзқарастары.
With the digital transition, spectrum management entered a new age. Full conversion to digital TV by 17 February 2009 (Digital Transition and Public Safety Act of 2005) allows broadcasters to use spectrum more efficiently and save space for the possibility of sharing spectrum. Spectrum sharing is the subject of heated discussion. Exponential growth of commercial wireless calls for additional spectrum to accommodate more traffic. As a regulator, the FCC responded to these needs by making more spectrum available. A secondary market has been allowed to emerge and licensees are encouraged to lease use of the spectrum to third parties temporarily. Making licenses transferable is an important attempt by the FCC to create incentives for broadcasters to share unused spectrum. Another proposed solution to the spectrum scarcity problem is to enable communications systems to occupy spectrum that was previously allocated for radar use and to cooperatively share spectrum. This approach has received increased attention recently with several research programs, including DARPA projects, investigating several methods of cooperative radar communications spectrum sharing. More alternatives are underway such as spectrum sharing in cellular networks. Spectrum scarcity has emerged as a primary problem encountered when trying to launch new wireless services. The effects of this scarcity are most noticeable in spectrum auctions where the operators often need to invest billions of dollars to secure access to specified bands in the available spectrum. In spite of this scarcity, recent spectrum utilization measurements have shown that the available spectrum opportunities are severely underutilized, i. e. left unused. This artificial "access limitation" based scarcity is often considered to result from the static and rigid nature of the command and control governance regime. Interested parties have started to consider possible improvements in the governance regime by relaxing the constraints on spectrum access. Two prevailing models are the "spectrum commons" and the "spectrum property rights" approaches.
Жалпыға ортақ спектр теориясы
АҚШ заңдарына сәйкес, радиоспектр жеке сектордың немесе үкіметтің меншігі болып саналмайды, тек "үкімет" термині "халық" сөзімен мағынасы бірдей қолданылған жағдайда ғана. "Ортақ мүлік" терминінің бастапқы мағынасы – жалпы халықтың ортақ мүлікті пайдалануға шектеулі құқықтары болуы; әр адам өзінің пайдалану құқықтарына мүдделі болған, бірақ ортақ мүлік мүлік емес, ал құқықтар да "мүлік" емес, себебі оларды саудаға салуға болмайды. "Ортақ мүліктің трагедиясы" термині 1968 жылы Гаррет Хардиннің "Science" журналында жарияланған мақаласында кеңінен танымал болды. Ортақ мүліктің трагедиясы жеке мүдделердің қоғамдық резервтерді ("ортақ мүлік") жоюшылық түрде пайдалануы, егер жеке тұлғалар үшін ең тиімді стратегия "жалпы қажеттіліктермен" қайшылыққа түскен жағдайда мүмкін екенін көрсетеді. Мұндай жағдайда, әрбір "жаман ойыншының" үлесі шағын болғанымен, осы әрекеттердің нәтижелері біріктірілгенде ресурс пайдасыздық деңгейіне дейін құлдырауы мүмкін екені айтылады. Осы алаңдаушылық радиоспектрді реттеуге алып келді.
Under US law, the spectrum is not considered to be the property of the private sector nor of the government except insofar as the term "government" is used to be synonymous with "the people". The original use of the term "the commons" was the practice by which the public at large had limited rights to use the commons; each person then had an interest in their own usage rights, but the commons themselves were not property, nor were the rights "property" since they could not be traded. The term "tragedy of the commons" was popularized by Garrett Hardin in a 1968 article which appeared in Science. The tragedy of the commons illustrates the philosophy that destructive use of public reservations ("the commons") by private interests can result when the best strategy for individuals conflicts with the "common good". In such a scenario, it asserts that even though the contribution of each "bad actor" may be minute, when the results of these actions are combined the resource could be degraded to the point of uselessness. This concern has led to the regulation of the spectrum.
Спектрге меншік құқығының моделі
Спектрге меншік құқығы моделі спектр ресурстарын жер сияқты қарастыруды ұсынады, яғни спектр бөліктерінің жеке меншігіне жол беру керек. Осы бөліктерді бөлу нарықтық күштер арқылы іске асырылуы тиіс. Спектр иелері осы бөліктерді екінші деңгейдегі нарықтарда саудалауға құқылы. Сонымен қатар, спектр иелері өз жолақтарын кез келген технологияны пайдалана отырып, қалағандай қолдана алады (қызмет және технология бейтараптығы). Спектрге меншік құқығы моделі тарату құқықтарының эксклюзивті бөлінуін жақтаса да, ол лицензиялық режиммен бірдей емес. Басты айырмашылық – лицензиялық басқару режимдеріне тән қызметтер мен байланыс технологияларына қойылатын қатаң талаптарға қарағанда, спектрге меншік құқығы көзқарасындағы қызмет және технология бейтараптығы. Спектрдің меншік құқығы туралы алғашқы идеяны 1951 жылы Лео Герцель ұсынды, ол сол кезде заң студенті болып, АҚШ FCC саясатын спектрді басқаруда сынға алды. Нобель сыйлығының лауреаты, экономист Рональд Коуз 1959 жылы спектр құқығын аукционға шығару идеясын қолдады. Коуз бастапқы үлестіру мәселелерге әсер ететінін, бірақ жиіліктегі меншік құқығы оны ең тиімді пайдалануға алып келетінін дәлелдеді. Ол алғаш рет FCC-ге ұсынғанда, одан әзіл айтып отыр ма деп сұрады. Спектрге меншік құқығы моделінің жақтастары мұндай басқару схемасы инновацияны және спектр ресурстарын тиімді пайдалануды ынталандыратынын айтады, себебі спектр иелері өз ресурстарын үнемдеуге ұмтылуы мүмкін. Спектрге меншік құқығы моделі жасанды тапшылыққа және «ұстап тұру» мәселесіне әкелуі мүмкін деген сынға ірікеледі. «Ұстап тұру» мәселесі – спектр ресурстарын біріктірудегі қиындықтармен байланысты (жоғары өткізу қабілеті бар қолданбалар үшін қажет), себебі жеке спектр иелері өз үлесі үшін өте жоғары өтемақы талап ете алады. Спектр – шектеулі тауар болғандықтан, оны мүлдем пайдаланбауға ынта тудырады. Спектр нарығының қатысушылары мен қолданыстағы спектр иелері спектрді алдын ала сатып алып, оны қоймаға қоюы мүмкін, бұл қолданыстағы немесе жаңа бәсекелестердің оны пайдалануына кедерес келтіреді. Қолданыстағы спектр иесінің осы қоймадағы спектрді пайдалану жоспары – оны белгісіз болашақта қолдану үшін сақтау және оны жақын арада пайдаланбау. «Мүлік ретінде спектр» нормативтік-құқықтық режимінде, бұрынғы себеп-салдар саясаты бойынша спектр алған, қазіргі және бабасы бар меншік иелері, бұрынғы нормативтік-құқықтық режимде тегін алған спектрді сату арқылы күтпеген пайда табуы мүмкін. Регламент өзгеретін болса, бастапқы негіздемелер мен қағидалар алынып тасталады. Реттеуді тексеру механизмі жоқ, егер тиімділік қағидалары сақталмаса, қолданыстағы спектр иесінен спектр лицензиясын алып тастап, оны ескі тиімділік қағидалары бойынша жаңа пайдаланушыға қайта беруге немесе спектрді жаңа «мүліктік ретінде спектр» саясатына сәйкес сатуға болады.
The spectrum property rights model advocates that the spectrum resources should be treated like land, i. e. private ownership of spectrum portions should be permitted. The allocation of these portions should be implemented by means of market forces. The spectrum owners should be able to trade these portions in secondary markets. Alternatively, the spectrum owners would be able to use their bands in any way they want through any technology they prefer (service and technology neutrality). Although the spectrum property rights model advocates exclusive allocation of transmission rights, it is not the same as a licensed regime. The main difference is the service and technology neutrality advocated in the spectrum property rights approach, as opposed to strict requirements on services and communications technologies inherent in licensed governance regimes. The basic idea of spectrum property rights was first proposed by Leo Herzel in 1951, who was a law student at the time, preparing a critique of the US FCC policies in spectrum management. Ronald Coase, a Nobel Prize–winning economist, championed the idea of auctioning off spectrum rights as a superior alternative to the status quo in 1959. Coase argued that, though initial distributions may affect matters, property rights in a frequency will lead to the most efficient usage thereof. When he first presented his vision to the FCC, he was asked whether he was making a joke. The supporters of the spectrum property rights model argue that such a management scheme would potentially promote innovation and more efficient use of spectrum resources, as the spectrum owners would potentially want to economize on their resources. The spectrum property rights model is often critiqued for potentially leading to artificial scarcity and the hold up problem. The hold up problem refers to the difficulty in aggregation of the spectrum resources (which would be required for high bandwidth applications), as the individual spectrum owners could ask for very high compensation in return for their contribution. Since spectrum is a scarce finite good, there is a perverse incentive to not use it at all. Participants and existing spectrum owners in the spectrum market can preemptively buy spectrum, then warehouse it to prevent existing or newcomer competitors from utilizing it. The existing spectrum owner's official plans for this warehoused spectrum would be save it for an unknown future use, and therefore not utilize it at all for the foreseeable future. In a partial or incomplete "spectrum as property" regulatory regime, incumbent and grandfathered owners who obtained spectrum under the old cause and merit policy, can obtain windfalls in selling the spectrum they obtained for no cost under the earlier regulatory regime. When a regulatory regime changes to the property model, the original merit and cause guidelines for incumbent and grandfathered users are often removed. No regulatory review mechanism exists to check if the merit guidelines are still being followed, and if not, to then revoke the spectrum license from the incumbent spectrum owner and reissue the spectrum to a new user under old merit guidelines, or sell the spectrum inline with the new "spectrum as property" policy.
Америка Құрама Штаттары
Америка Құрама Штаттарында негізгі жиіліктерді тағайындау өкілеттігі Федералдық үкімет үшін Ұлттық телекоммуникация және ақпарат басқармасы (NTIA) және Федералдық үкіметтік емес ұйымдар үшін Федералдық байланыс комиссиясы (FCC) тарапынан жүзеге асырылады.
In the United States, primary frequency assignment authority is exercised by the National Telecommunications and Information Administration (NTIA) for the Federal Government and by the Federal Communications Commission (FCC) for non Federal Government organizations.