Пакистанның «Бадр-1» сателиті — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

Пакистандық сандық байланыс спутнигі – пакистандық спутник.

Бадр-1 (яғни, Толық Ай А) – 1990 жылы Пакистанның ұлттық ғарыш агенттігі – SUPARCO ұшырған алғашқы жасанды және алғашқы сандық байланыс спутнигі. Бадр-1 – Пакистанның алғашқы отандық әзірленген және өндірілген цифрлық байланыс және тәжірибелік жасанды спутнигі, ол 16 шілде 1990 жылы қытай ракетасымен Жердің төменгі орбитасына жіберілді. Бұл ұшыру Пакистанда жаңа әскери, технологиялық және ғылыми дамуларға жол ашты, сондай-ақ ионосферадағы радиосигналдардың таралуы туралы деректер ұсынды. Төрт жыл өткен соң, 1979 жылдың 13 желтоқсанында Мунир Ахмад Хан бас әскери басқарушы генерал Мұхаммед Зия-ұл-Хакпен кабинеттік деңгейде кездесу өткізіп, SUPARCO-ға атқарушы орган мәртебесін алды. 1981 жылы Салим Мехмуд Мунир Ахмад Ханға Жерді айналатын жасанды спутник жасауды ұсынды, бұл міндетке бұрын Үндістан қол жеткізген еді. Суррей университетімен бірнеше жобаларға қатысқаннан кейін команда 1986 жылы Пакистанға оралды. Спутник пакистандық ғалымдарға телеметрия, бақылау, басқару және деректерді жіберу саласында академиялық, ғылыми және әуесқойлық тәжірибе берді, өйткені спутник 5 апта бойы дерек сақтау және жіберу сынақтарын сәтті аяқтады. Халықаралық жетістіктерге қарамастан, Пакистанның жетістіктері ел ішінде олардың сәтсіздіктерін немесе құпияларын ашпау үшін жасырын сақталды, бұл үгіт-насихат мүмкіндігін төмендетті. Мемлекеттік бақылаудағы Пәкістан телеарнасы алғашқы ұшыру туралы теледидарда хабарлады, бірақ ол жаңалықтарға енбеді, тек аз ғана егжей-тегжейлі ақпарат жарияланды. Бадр-1 ғарыш бағдарламасы туралы әлемдік пікірді өзгертіп, ғарыш бағдарламасы әскери мақсаттарға ғана арналған деген түсінік қалыптасты. Бұл спутник Бадр B спутнигінің негізін құрады және оның туындыларына әкелді. Бадр B спутнигі Бадр-1-ге қарағанда күрделірек болды, онда Жердің суреттерін түсіретін CCD камерасы және жердегі станцияларға спутниктің бағытын өзгертуге мүмкіндік беретін жүйе болды.

Badr 1 (, meaning Full Moon A) was the first artificial and the first digital communications satellite launched by Pakistan's national space authority — the SUPARCO — in 1990. The Badr 1 was Pakistan's first indigenously developed and manufactured digital communications and an experimental artificial satellite which was launched into low Earth orbit by Pakistan on 16 July 1990, through a Chinese carrier rocket. The launch ushered new military, technological, and scientific developments in Pakistan and also provided data on radio signal distribution in the ionosphere. After four years, on 13 December 1979, Munir Ahmad Khan managed a cabinet level meeting with Chief Martial Law Administrator General Muhammad Zia ul Haq and gained SUPARCO's status as an executive authority. In 1981, Salim Mehmud addressed Munir Ahmad Khan proposing the development of an Earth orbiting artificial satellite, the task previously achieved by India. After participating in various projects with University of Surrey, the team returned to Pakistan in 1986. The satellite gave Pakistani scientists an academic, scientific, and an amateur community experience in telemetry, tracking, control and data communications as the satellite successfully completed store and dump message tests for 5 weeks. Despite the international success gained, the Pakistan's accomplishments were kept quiet in the homeland to prevent any exploitation of their failures or loss of secrets, which undermined the propaganda opportunity. The Pakistan Television, a state controlled media authority, announced the first launch in televisions never made a headline, and only fewer details were projected. The Badr 1 crushed the global perception about the space program, and the space program was only dedicated to its military applications. The satellite formed the derivatives and the basis of the Badr B satellite. The Badr B was more sophisticated than Badr 1, with a CCD camera for pictures of Earth and a system that allowed ground stations to change the satellite's direction in space.

Техникалық конфигурация

Құрылымы 26 қырлы полиэдр Термиялық дизайн пассивті Массасы 52 кг Күн панельдері 17 шаршы қырлар Орташа кондицияланған қуаты 12.5 ватт Төмендету байланысы VHF Жоғарылату байланысы UHF Телеметрия арналары 32 Сенсорлар температура, ток, вольтаж Деректерді тарату жылдамдығы 1200, 600, 300, 150 бод DCE жад банкі 8 килобайт Ұшыру күні 16 шілде 1990 Жерге қайту күні 9 желтоқсан 1990