Филадельфия науқаны (1777–1778)

Кіріспе

1777–78 жылдар аралығындағы Америка Тәуелсіздік соғысы кезіндегі британдық шабуыл.

Филадельфия науқаны (1777–1778) – Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Филадельфия қаласын, революциялық дәуірдегі астананы бақылауға алу мақсатымен жүргізілген британдық әскери операция. Осы қалада Екінші Континенттік Конгресс жиналып, Континенттік армия құрылды және 1775 жылы Джордж Вашингтон армия қолбасшысы болып тағайындалды. Келесі жылы, 1776 жылдың 4 шілдесінде, тәуелсіздік жариянамасы жасалып, бірауыздан қабылданды, бұл соғыстың ресми түрде басталуын және күшеюін білдірді. Филадельфия науқанында британдық генерал Уильям Хоу Джордж Вашингтон басқаратын Континенттік армияны Солтүстік Джерсиде шайқасқа тартуға тырысты, бірақ сәтті болмады. Содан кейін Хоу армиясын көлікке тиеп, Чесапик шығанағының солтүстік жағасына түсірді, одан Филадельфияға қарай жылдамдады. Вашингтон Хоудың Брэндивайн өзені маңындағы қозғалысына қарсы қорғаныс дайындады, бірақ 1777 жылдың 11 қыркүйегінде Брэндивайн шайқасында қанаттан шабуылға ұшырап, жеңіліске ұшырады. Одан кейін бірнеше шайқастар мен маневрлерден кейін Хоу Филадельфияға кіріп, қаланы басып алды. Вашингтон Хоудың гарнизондарының біріне Germantown қаласынан шабуыл жасады, бірақ қыс мезгілінде Valley Forge-қа шегінді, онда ол және 12 мың әскер соғыстың ең суық қысын, соның ішінде азық-түлік пен киімнің жетіспеушілігін бастан өткерді. Хоудың науқаны әртүрлі пікірлерге бөлінді, өйткені ол Филадельфияны басып алуға жеткенімен, Джон Бургойннің солтүстіктегі бірдей науқанына көмектеспеді, бұл Саратога шайқасында британдықтар үшін апатқа ұшырап, Францияның соғысқа қосылуына әкелді. Филадельфия басылып алынған кезде Хоу отставкаға кетті және оның орнына генерал сэр Генри Клинтон тағайындалды. 1778 жылы Клинтонға Филадельфиядан әскерін шығарып, Нью-Йорк қаласында біріктіру туралы бұйрық берілді, себебі олар француздар мен американдықтардың бірлескен шабуылына дайындалуда еді. Көптеген лоялистер де қуғыннан қорқып, Филадельфиядан кетіп қалды. Вашингтонның әскері британдық әскердің шегінуін қадағалап, Монмут шайқасында олармен кездесті, бұл соғыстың ең ірі шайқастарының бірі болды. 1778 жылы Филадельфия науқаны аяқталған кезде екі армия Хоудың Филадельфияға шабуыл жасамас бұрынғы стратегиялық позицияларында болды.

The Philadelphia campaign (1777–1778) was a British military campaign during the American Revolutionary War designed to gain control of Philadelphia, the Revolutionary era capital where the Second Continental Congress convened and formed the Continental Army and appointed George Washington as its commander in 1775, and authored and unanimously adopted the Declaration of Independence the following year, on July 4, 1776, which formalized and escalated the war. In the Philadelphia campaign, British General William Howe failed to draw the Continental Army under George Washington into a battle in North Jersey. Howe then embarked his army on transports, and landed them at the northern end of the Chesapeake Bay, where they began advancing north toward Philadelphia. Washington prepared defenses against Howe's movements at Brandywine Creek, but was flanked and beaten back in the Battle of Brandywine on September 11, 1777. After further skirmishes and maneuvers, Howe entered and occupied Philadelphia. Washington then unsuccessfully attacked one of Howe's garrisons at Germantown prior to retreating to Valley Forge for the winter, where he and 12,000 faced the harshest winter of the war, including insufficient food and clothing. Howe's campaign was controversial because, while he succeeded in capturing the revolutionary capital of Philadelphia, he proceeded slowly and did not aid the concurrent campaign of John Burgoyne further north, which ended in disaster for the British in the Battles of Saratoga and brought France into the war. Howe resigned during the occupation of Philadelphia and was replaced by his second in command, General Sir Henry Clinton. In 1778, Clinton was ordered to evacuate Philadelphia and consolidate his troops in New York City, in anticipation of a combined Franco American attack there. Many Loyalists also left Philadelphia, fearing persecution. Washington's forces shadowed the withdrawing British Army until they clashed at the Battle of Monmouth, one of the war's largest battles. At the end of the Philadelphia campaign in 1778, the two armies found themselves in roughly the same strategic positions that they had been in before Howe launched the attack on Philadelphia.

Британдықтар Филадельфияны басып алуды жоспарлайды

Хау Нью-Йорк қаласын басып алғаннан кейін және Вашингтон Трентон мен Принстон шайқастарында жеңіске жеткеннен кейін, екі армия 1777 жылдың басындағы қысқы айларда белгісіз тыныштыққа келді. Сан алуан шайқастар кезінде британдық армия Нью-Брансуиктегі және Нью-Джерсидегі Перт-Амбойдағы бекіністерін ұстап тұрды. 1777 жылы Хоу, соғыстың бағытын анықтауға жауапты британдық шенеунік Джордж Жерменге, бүлікші Екінші Континенттік Конгресс отырған Филадельфияны басып алу мақсатымен британдық экспедиция ұйымдастыруды ұсынды. Жермен Хоудың жоспарын мақұлдады, бірақ Хоу сұрағаннан кем әскермен. Ол сондай-ақ Джон Бургойнның Монреальден "Албаниге жол ашу" экспедициясының жоспарын да мақұлдады. Жермен Хоу экспедициясын мақұлдағанда, Хоу Бургойнге көмектесе алатынын күтті, Албаниде Бургойн күштерімен және Хоу Нью-Йорк қаласынан солтүстікке жіберетін әскерлермен бірігеді деп есептеді. 1777 жылдың сәуір айының басында Хоу, британдық армияны Нью-Джерси арқылы Филадельфияға құрлықпен жеткізуге қарсы шешім қабылдады, себебі бұл бағыт жау территориясынан кең Делавэр өзенін кесіп өтуді және қажетті кемелерді тасымалдауды немесе салуды талап ететін. Хоудың 2 сәуірде Жерменге жіберген жоспары Бургойнді маңызды қолдаудан мүлдем оқшаулады, өйткені Хоу британдық армияны теңіз арқылы Филадельфияға жеткізеді, ал Нью-Йорк гарнизоны Гудзон өзені бойындағы кез келген маңызды шабуылдық операцияларға көмектесу үшін тым шағын болар еді. Вашингтон сол кезде және кейінгі тарихшылар Хоудың қазан айында Канададан келген Бургойн әскерін қоршап тұрып, тұтқындаған американдықтарға көмектеспеу себебін ойлады. Тарихшылар Лорд Жерменнің екі жорықты үйлестіруде нашар жұмыс істегенін мойындайды. Хоу Нью-Йорк қаласын басып алғаннан кейін және Вашингтон Делавэр өзенінен шегінгеннен кейін, Хоу 1776 жылдың 20 желтоқсанында Жерменге 1777 жылға арналған кең ауқымды жорықтар туралы хат жазды. Олар Гудзон өзенін бақылауға алу, Ньюпорттағы (Род-Айленд) базадан операцияларды кеңейту және бүлікші Континенттік Конгресс отырған Филадельфияны басып алуды қамтыды. Хоу соңғысын өте тартымды деп санады, өйткені Вашингтон сол кезде қаланың солтүстігінде орналасқан: Хоу "негізгі армия жаудың күші шоғырланған Филадельфияға қарсы шабуыл жасауы керек" деп жазды. Жермен бұл жоспардың "жақсы ойластырылғанын" мойындады, бірақ ол Жермен қамтамасыз ете алатынан көп әскер талап етті. Нью-Джерсидегі сәтсіздіктерден кейін Хоу 1777 жылдың қаңтар айының ортасында Филадельфияға қарсы құрлықтағы экспедиция мен теңіз шабуылын қамтитын операцияларды ұсынды, бұл Континенттік армияны шешуші жеңіске жеткізеді деп ойлады. Бұл жоспар сәуір айында Хоу әскерінің понтондық көпірлер салып жатқанын көрген деңгейге дейін жетілді; Нью-Джерсидегі Мористоундағы қысқы жайлауында орналасқан Вашингтон оларды Делавэр өзенінде пайдалану үшін салғанын ойлады. Алайда, мамыр айының ортасына қарай Хоу құрлықтағы экспедициядан бас тартқан сияқты: "Мен Пенсильванияға теңіз арқылы шабуыл жасауды ұсынамын, біз Джерсиді тастауымыз керек". Хоудың Бургойнға көмектеспеуінің себебі, тіпті Хоудың көмегі қажет болса да, Бургойн сәтті науқан үшін мақтау алады деген болжамында болуы мүмкін. Бұл Хоудың беделін Филадельфия науқаны сәтті аяқталғаннан кейін де көтермейтін еді. Тарихшы Джон Алден британдық басшылардың арасындағы қызғанышқа назар аударады, былай дейді: "[Хоу] Бургойнды Бургойн сияқты қызғанған болуы мүмкін және ол өзінің кішісіне әскери даңққа жол ашуға көмектесетін ештеңе жасауға құштар болмаған". Осыған ұқсас, Дон Хиггинботам Хоудың пікірінде: "[Гудзон өзеніндегі науқан] Бургойннің толық шоуы болды, сондықтан ол [Хоу] оған көп қатысуды қаламады. Бургойн әскеріне қатысты ол өзінен талап етілгенді ғана (әдетте ештеңе де) істеді". Хоу 17 шілдеде Бургойнға: "Менің ниетім Пенсильванияға, онда Вашингтонмен кездесемін деп ойлаймын, бірақ егер ол мен күткендей солтүстікке қарай кетсе және сіз оны ұстап тұра алсаңыз, оны құтқару үшін оның артынан дереу шығамын" деп жазды. Ол көп ұзамай Нью-Йоркке аттанды. Вашингтонның Континенталды армиясы негізінен Нью-Джерси штатының Мористоун қаласында орналасқан, бірақ ең жақын британдық бекінісінен бірнеше шақырым қашықтықтағы Бунд-Брук қаласында алдыңғы базасы болды. Әсіресе, 1777 жылдың сәуір айында генерал Чарльз Корнуоллис осы позицияға шабуыл жасап, бекіністің командирі Бенджамин Линкольнді тұтқындауға тырысты. Бұл шабуылға жауап ретінде Вашингтон әскерін Уочунг тауларындағы Миддлбрукке, Филадельфияға қарай британдықтардың ықтимал жолдарына бақылау орнатып, жақсы бекітілген позицияға жылжытты. Хоуның нақты себептері белгісіз болғамен, ол Нью-Брансуикке оңтүстікке қарай үлкен армияны жылжытты. Ол Вашингтонды оның мықты позициясынан шығару үшін бұл қимылды алдау ретінде жасады, бірақ Вашингтон армиясын күшпен жылжытудан бас тартқандықтан ол сәтсіз аяқталды. Вашингтон Хоудың кемелерді немесе оларды салуға қажетті жабдықты әкелмегенін білді, сондықтан бұл қимыл Делавэр өзеніне қарай жасалған шабуыл емес деп ойлады. Хоу әскерін Перт-Амбойға қайтарған кезде Вашингтон оны ұстап қалды. Шағын жылдам шабуыл жасап, Хоу Корнуоллис басқаратын күштерді Вашингтонды биік жерден бөліп тастауға тырысты, бірақ бұл әрекет Шорт-Хиллс шайқасында сәтсіз аяқталды. Хоу әскерін Перт-Амбойға қайтарды, оларды кемелерге мінгізіп, Филадельфияға бағытталған Нью-Йорк портынан шықты. Вашингтон Хоудың қайда бара жатқанын білмеді. Хоу тағы да алдап бара жатыр, әскерин Гудзонға Бургойнмен қосылу үшін жібереді деген мүмкіндікті ескере отырып, ол Нью-Йоркке жақын қалды. Хоу флоты Делавэрдің аузына жеткенін білгеннен кейін ғана ол Филадельфияны қорғау туралы ойлауға мәжбүр болды. Алайда, флот Делавэрга кірмей, оңтүстіске қарай жалғасты. Хоудың мақсаты белгісіз болғандықтан, ол Чарльстон, Оңтүстік Каролинаға шабуыл жасауы мүмкін, ол Гудзонды қорғауға солтүстікке қарай жылжуды қарастырды, бірақ флот Чесапик шығанағына кіргенін білгеннен кейін тоқтатты. Тамыз айында ол қаланың қорғанысын дайындау үшін әскерін оңтүстікке жылжыта бастады. Стэйтен-Айлендке қарсы тұрған Континенталды армияның әскерлеріне қолбасшылық еткен генерал Джон Салливан, Хоудың кетуінен кейін британдық позицияның әлсіздігін пайдалану үшін 22 тамызда шабуыл жасауға тырысты, бірақ Стэйтен-Айленд шайқасында сәтсіз аяқталды.

Following Howe's capture of New York City and Washington's success in the Battles of Trenton and Princeton, the two armies settled into an uneasy stalemate in the winter months of early 1777. While punctuated by numerous skirmishes, the British Army continued to occupy outposts at New Brunswick and Perth Amboy in New Jersey. In 1777, Howe proposed to George Germain, the British civilian official responsible for war's conduct, that British expedition be launched with the goal of capturing Philadelphia, the seat of the rebellious Second Continental Congress. Germain approved Howe's plan, although with fewer troops than Howe requested. He also approved plans by John Burgoyne for an expedition to "force his way to Albany" from Montreal. Germain's approval of Howe's expedition included the expectation that Howe would be able to assist Burgoyne, effecting a junction at Albany between the forces of Burgoyne and troops that Howe would send north from New York City. Howe decided in early April 1777 against taking the British Army over land to Philadelphia through New Jersey since this route would entail having to cross of the broad Delaware River under hostile conditions and likely require the transportation or construction of necessary watercraft. Howe's plan, sent to Germain on April 2, isolated Burgoyne from any possibility of significant support, since Howe instead would take the British Army to Philadelphia by sea, and the New York garrison would be too small for any significant offensive operations up the Hudson River to assist Burgoyne. Washington at the time and historians ever since have wondered why Howe was not in place to come to the relief of Burgoyne, whose invasion army from Canada was surrounded and captured by the Americans in October. Historians agree that Lord Germain did a poor job in coordinating the two campaigns. Following Howe's capture of New York City and Washington's retreat across the Delaware River, Howe wrote to Germain on December 20, 1776, proposing an elaborate set of campaigns for 1777. These included operations to gain control of the Hudson River, expand operations from the base at Newport, Rhode Island, and take Philadelphia, the seat of the rebel Continental Congress. The latter Howe saw as attractive, since Washington was then just north of the city: Howe wrote that he was "persuaded the Principal Army should act offensively [against Philadelphia], where the enemy's chief strength lies." Germain acknowledged that this plan was particularly "well digested", but it called for more men than Germain was prepared to provide. After the setbacks in New Jersey, Howe in mid January 1777 proposed operations against Philadelphia that included an overland expedition and a sea based attack, thinking this might lead to a decisive victory over the Continental Army. This plan was developed to the extent that in April Howe's army was seen constructing pontoon bridges; Washington, lodged in his winter quarters at Morristown, New Jersey, thought they were for eventual use on the Delaware River. However, by mid May Howe had apparently abandoned the idea of an overland expedition: "I propose to invade Pennsylvania by sea we must probably abandon the Jersies." Howe's decision to not assist Burgoyne may have been rooted in his perception that Burgoyne would receive credit for a successful campaign, even if it required Howe's help. This would not help Howe's reputation as much as if the Philadelphia campaign succeeded. Historian John Alden notes the jealousies among various British leaders, saying, "It is likely that [Howe] was as jealous of Burgoyne as Burgoyne was of him and that he was not eager to do anything which might assist his junior up the ladder of military renown." Along the same lines Don Higginbotham concludes that in Howe's view, "[The Hudson River campaign] was Burgoyne's whole show, and consequently he [Howe] wanted little to do with it. With regard to Burgoyne's army, he would do only what was required of him (virtually nothing)." Howe himself wrote to Burgoyne on July 17: "My intention is for Pennsylvania, where I expect to meet Washington, but if he goes to the northward contrary to my expectations, and you can keep him at bay, be assured I shall soon be after him to relieve you." He sailed from New York not long after. Washington's Continental Army had been encamped primarily at Morristown, New Jersey, although there was a forward base at Bound Brook, only a few miles from the nearest British outposts. In part as a retaliatory measure against the ongoing skirmishes, General Charles Cornwallis executed a raid against that position in April 1777, in which he very nearly captured the outpost's commander, Benjamin Lincoln. In response to this raid, Washington moved his army forward to a strongly fortified position at Middlebrook in the Watchung Mountains that commanded likely British land routes toward Philadelphia. For reasons that are not entirely clear, Howe moved a sizable army to Somerset Court House, south of New Brunswick, New Jersey. He performed this move as a feint to draw Washington out from his strong position, but it failed since Washington refused to move his army out in force. Washington had intelligence that Howe had not brought watercraft or the necessary equipment for constructing them, so this move seemed unlikely to him to be a move toward the Delaware River. When Howe eventually withdrew his army back toward Perth Amboy, Washington did follow. Launching a lightning strike, Howe sent forces under Cornwallis in an attempt to cut Washington off from the high ground; this attempt was foiled in the Battle of Short Hills. Howe then withdrew his troops to Perth Amboy, embarked them on transports, and sailed out of New York harbor, destined for Philadelphia. Washington did not know where Howe was going. Considering the possibility that Howe was again feinting, and would actually sail his army up the Hudson to join with Burgoyne, he remained near New York. Only when he received word that Howe's fleet had reached the mouth of the Delaware, did he need to consider the defense of Philadelphia. However, the fleet did not enter the Delaware, instead continuing south. Uncertain of Howe's goal, which could be Charleston, South Carolina, he considered moving north to assist in the defense of the Hudson, when he learned that the fleet had entered the Chesapeake Bay. In August, he began moving his troops south to prepare the city's defenses. General John Sullivan, who commanded the Continental Army's troops facing Staten Island, had, in order to capitalize on perceived weaknesses of the British position there following Howe's departure, attempted a raid on August 22, that failed with the Battle of Staten Island.

Филадельфияны басып алу

Генерал Хау 15000 әскерін тамыз айының соңында Филадельфиядан оңтүстік-батысқа қарай 90 шақырым жердегі Чесапик шығанағының солтүстік жағасында орналастырды. Генерал Вашингтон 11 000 адамын Хоу мен Филадельфияның арасында бекітті, бірақ 1777 жылдың 11 қыркүйегінде Брэндивайн шайқасында олардың қанатын айналып өтіп, кері шегіндірді. Осы шайқаста 1000-нан астам сарбаз қаза тапты, ал британдықтар шамамен жартысын жоғалтты. Континенттік Конгресс тағы да қаладан кетуге мәжбүр болды, алдымен Ланкастерге, Пенсильванияға, содан кейін Йоркке, Пенсильванияға көшіп орналасты. Британдық және революциялық күштер Филадельфияның батысында бірнеше күн бойы маневр жасады, «Бұлтты шайқас» және «Паоли қырғыны» сияқты ұсақ шайқастарда қақтығысты. 26 қыркүйекте Хау Вашингтонды жеңіп, Филадельфияға қарсылықсыз кірді. Бірақ британдықтар күткендей, көтерілісшілердің астанасын басып алу көтеріліске соңғы нүкте қоймады. 18 ғасырдағы соғыстарда қарсы тараптың астанасын басып алған әскер жеңіске жеткені қалыпты жағдай еді, алайда революциялық соғыс көтерілісшілердің конвенциялық емес тактикасының арқасында 1783 жылға дейін тағы алты жылға созылды. Филадельфияны басып алғаннан кейін британдықтар Германтаунға, Филадельфиядан солтүстікке қарай 8 шақырым жерге шамамен 9000 сарбазды орналастырды. 2 қазанда британдықтар Нью-Джерсидегі Делавэр өзеніндегі Форт-Биллингспортты басып алып, өзендегі «шеврё де фриз» кедергілерін жойды. Осы кедергілерді орнату идеясы Бенджамин Франклинге тиесілі, ал жобасын Роберт Смит жасады. Маркус-Хукта қорғанылмаған жағалау басып алынған еді, ал үшінші жағалау Филадельфияға жақын орналасқан, оны Форт-Миффлин мен Форт-Мерсер күзетіп тұрды. Вашингтон 4 қазанда Германтаунға шабуыл жасауға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады, содан кейін британдықтардың қарсы шабуылын күтіп, күтіп қалуға мәжбүр болды. Осы уақытта британдықтар Филадельфияны қамтамасыз ету үшін Делавэр өзені бойымен жабдықтау жолын ашу қажеттігіне тап болды. Коммодор Джон Хейзелвуд пен Континенттік және Пенсильвания флоттары өзенді ұзақ уақыт қорғағаннан кейін, британдықтар қарашаның ортасында Миффлин мен Мерсер форттарын басып алып, өзенді толығымен бақылауға алды (бірақ соңғысы ұятты жеңілістен кейін ғана алынды). Желтоқсанның басында Вашингтон Уайт-Марш шайқасында генерал Хаудың бірнеше тың әрекеттерін сәтті тойтарды. Вашингтонның бұл кездегі қиындықтары британдықтармен ғана шектелмеді. Конвейдің қастандығындағы кейбір саясаткерлер мен офицерлер Вашингтонның науқандағы өнімділігіне наразы болып, оны қызметтен алу туралы құпия түрде әңгімелесе бастады. Вашингтон осы жасырын әрекеттерге ренжіді және мәселені Континенттік Конгресс алдына ашық қойды. Оның жақтастары оған қолдау көрсетіп, Вашингтонның басшылығын нығайтты.

General Howe landed 15,000 troops in late August at the northern end of the Chesapeake Bay, about 55 miles (90 km) southwest of Philadelphia. General Washington positioned 11,000 men between Howe and Philadelphia but was outflanked and driven back at the Battle of Brandywine on September 11, 1777, and suffered over 1,000 casualties, and the British lost about half that number. The Continental Congress was once again forced to abandon the city, relocating first to Lancaster, Pennsylvania, and later York, Pennsylvania. British and Revolutionary forces maneuvered around each other west of Philadelphia for the next several days, clashing in minor encounters such as the abortive Battle of the Clouds and the so called "Paoli Massacre." On September 26, Howe finally outmaneuvered Washington and marched into Philadelphia unopposed. Capture of the rebel capital did not bring the end to the rebellion as the British thought it would. In 18th century warfare, it was normal that the side who captured the opposing force's capital city won the war, but the Revolutionary War would continue for six more years until 1783 because of the rebels' unconventional warfare tactics. After capturing Philadelphia, the British garrisoned about 9,000 troops in Germantown, 5 miles (8 km) north of Philadelphia. On October 2, the British captured Fort Billingsport, on the Delaware in New Jersey, to clear a line of chevaux de frise obstacles in the river. The idea of placing those obstacles is attributed to Benjamin Franklin, and they were designed by Robert Smith. An undefended line had already been taken at Marcus Hook, and a third line was nearer Philadelphia, guarded by Fort Mifflin and Fort Mercer. Washington unsuccessfully attacked Germantown on October 4, and then retreated to watch and wait for the British to counterattack. Meanwhile, the British needed to open a supply route along the Delaware River to support their occupation of Philadelphia. After a prolonged defense of the river by Commodore John Hazelwood and the Continental and Pennsylvania Navies, the British finally secured the river by taking forts Mifflin and Mercer in mid November (although the latter was not taken until after a humiliating repulse). In early December, Washington successfully repelled a series of probes by General Howe in the Battle of White Marsh. Washington's problems at this time were not just with the British. In the Conway Cabal, some politicians and officers were unhappy with Washington's performance in the campaign and began secretively discussing Washington's removal. Offended by the behind the scenes maneuvering, Washington laid the whole matter openly before Continental Congress. In response, his supporters rallied behind him, and Washington's leadership was reassured.

Валли Фордж және Монмут

Вашингтон және оның әскері 1777 жылдың желтоқсан айында Филадельфиядан шамамен 32 шақырым қашықтықтағы Вэлли-Форджда орналасты. Олар алдағы алты айды сонда өткізді. Қыс бойы 10 мың әскерден 2500-і ауру мен суықтан қаза тапты. Дегенмен, армия Барон фон Штубен бақылауымен өткізілген жаттығулардың нәтижесінде Вэлли-Фордждан жақсы жағдайда шықты. Осы кезеңде британдық басшылықта өзгерістер болды. Генерал Хоу лауазымынан кетіп, оның орнына генерал-лейтенант сэр Генри Клинтон бас қолбасшы болып тағайындалды. Францияның соғысқа қосылуы британдықтарды соғыс стратегиясын өзгертуге мәжбүр етті. Үкімет Клинтонға Филадельфияны тастап, француз теңіз күшіне осал болған Нью-Йорк қаласын қорғауды бұйырды. Британдықтар шегінуге дайындалып жатқанда, Вашингтон Лафайетті барлау миссиясына жіберді. Лафайетт Барен-Хилл шайқасында британдықтардың шабуылынан мүжілді. Британдықтар Карлайл графы басқаратын бейбітшілік комиссиясын жіберді. Олардың ұсыныстары 1778 жылдың маусым айында Клинтон Филадельфиядан кетуге дайындалып жатқанда жасалды, бірақ Екінші Континенттік Конгресс оларды қабылдамады. Клинтон көптеген лоялистерді және ауыр жабдығының көп бөлігін теңіз арқылы Нью-Йоркке жөнелтті және 266 күндік британдық оккупациядан кейін 18 маусымда Филадельфиядан эвакуацияланды. Вашингтонның әскері Клинтонның қозғалысын қадағалап, 28 маусымда Монмут сотындағы шайқасты сәтті жүргізді, бұл Солтүстіктегі соңғы маңызды шайқас болды. Вашингтонның оң жақтағы қолбасшысы, армияның алдыңғы күштерін басқарған генерал Чарльз Ли шайқастың басында даулы шегінуге бұйрық берді, бұл Клинтон әскерінің қайта жиналуына мүмкіндік берді. Шілде айында Клинтон Нью-Йорк қаласында болды, ал Вашингтон тағы да Нью-Йорктің Уайт-Плейнс аймағында орналасты. Екі әскер де екі жыл бұрынғы орнына қайта оралды.

Салдары

Британдықтар Нью-Йоркке келгеннен кейін көп ұзамай француз флоты портына жақын келді, бұл екі тараптың да белсенді әрекет етуіне себеп болды. Француздар мен американдықтар Род-Айленд штатындағы Ньюпорттағы британдық гарнизонға шабуыл жасауға бекінді, бірақ бұл координацияның алғашқы әрекеті сәтсіз аяқталды. Лондоннан келген бұйрық бойынша Клинтон әскерлерінің бір бөлігін Батыс Индияға жіберді және Чесапик шығанағынан Массачусетс штатына дейін жағалау шабуылдарын ұйымдастырды. Нью-Йорк қаласының маңында Клинтон мен Вашингтонның әскерлері бір-бірін қадағалап, шайқастар жасады, оның ішінде 1779 жылғы Стони-Пойнт шайқасы мен 1780 жылғы Коннектикут фермалары шайқасы екі ірі шайқас болды. Клинтон Филадельфия қаласына, отарлық астанаға қайта шабуыл жасауды қарастырды, бірақ бұл жоспарлар іске аспады. Британдықтар Квебек қаласынан лоялисттер мен үндістердің көмегімен шекаралық соғысты кеңейтті. 1778 жылдан бастап британдық және француз күштері Батыс Индияда және Үндістанда соғысты, ал 1779 жылы Испанияның соғысқа қосылуы соғыстың ауқымын одан әрі кеңейтті. 1780 жылы британдықтар көтерілісшіл колонияларды қайта бақылауға алу мақсатында «оңтүстік стратегиясын» бастады, Оңтүстік Каролина штатындағы Чарльстон қаласын басып алды. Алайда, бұл әрекет Йорктаунда сәтсіздікке ұшырады.