Реджинальд Уолтер Сандерс: Австралия армиясының бірінші абориген офицері
Reg Saunders
Реджинальд Уолтер Соундерс – алғашқы абориген Австралия армия офицері (1920-1990). Екінші дүниежүзілік соғыста қатысып, өрнекті командир болды. Әскери отбасынан шыққан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралия армиясының офицері (1920–1990)
Australian Army officer (1920–1990)
Реджинальд Уолтер Сондерс, МБЭ (7 тамыз 1920 – 2 наурыз 1990) – Австралия армиясында офицерлік шен алған алғашқы абориген австралиялық. Ол әскери отбасында өскен, оның ата-аналары Бур соғысы мен Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен. 1940 жылы солдат болып әскери қатарға тұрған ол, Екінші дүниежүзілік соғыста Солтүстік Африка, Греция және Критте шайқасты. Кейін лейтенант шеніне көтеріліп, 1944–1945 жылдары Жаңа Гвинеяда взвод командирі болып қызмет етті. Оның кіші інісі Гарри де армияға қосылып, 1942 жылы Кокода жолындағы шайқас кезінде қаза тапты. Соғыстан кейін Сондерс демобилизацияланып, бейбіт өмірге қайта оралды. Ол кейін Корея соғысы кезінде 3-ші Австралиялық полкінің (3 RAR) рота командирі болып қызмет етті, онда Капйон шайқасында күресті. Сондерс 1954 жылы армиядан кетіп, орман шаруашылығы және металлургия салаларында жұмыс істеді, ал 1969 жылы Аборигендер істері жөніндегі кеңсеге (кейін Аборигендер істері департаменті) байланыс офицері болып орналасты. 1971 жылы ол қоғамдық қызметтері үшін Британ империясы орденінің мүшесі (MBE) атанды. Ол 1990 жылы 69 жасында дүние салды.
Reginald Walter Saunders, MBE (7 August 1920 – 2 March 1990) was the first Aboriginal Australian to be commissioned as an officer in the Australian Army. He came from a military family, his forebears having served in the Boer War and the First World War. Enlisting as a soldier in 1940, he saw action during the Second World War in North Africa, Greece and Crete, before being commissioned as a lieutenant and serving as a platoon commander in New Guinea during 1944–1945. His younger brother Harry also joined the Army, and was killed in 1942 during the Kokoda Track campaign. After the war, Saunders was demobilised and returned to civilian life. He later served as a company commander with the 3rd Battalion, Royal Australian Regiment (3 RAR) during the Korean War, where he fought at the Battle of Kapyong. Saunders left the Army in 1954 and worked in the logging and metal industries, before joining the Office of Aboriginal Affairs (later the Department of Aboriginal Affairs) as a liaison officer in 1969. In 1971, he was appointed a Member of the Order of the British Empire (MBE) for his community service. He died in 1990, aged 69.
Ерте өмір
Саундерс 1920 жылғы 7 тамызда Виктория штатының батысындағы Фрамлингэмдегі аборигендердің резерватында, Пурнимге жақын жерде дүниеге келді. Ол Гундитжмара тайпасының мүшесі болды. Оның әкесі Крис Бірінші дүниежүзілік соғыста Австралия императорлық күштерінде пулеметші болып қызмет еткен. Оның ағасы Уильям Реджинальд Роулингс Франциядағы 29-ші батальонмен шайқасқандығы үшін әскери медальмен марапатталған, соғыста қаза тапқан және Саундерстің құрметіне оның есімімен аталған. Тағы бір атасы Джон Брук Бур соғысында Викториялық мылтықтар және Австралияның ортақ атты әскерлерімен шайқасқан. Саундерстің анасы 1924 жылы үшінші баласын, қызды туған кезде пневмонияның асқынуларынан қайтыс болды, ол да қайтыс болды. Осыдан кейін әкесі Рег және оның 1922 жылы туған інісі Гарримен бірге Викториядағы Конда көліне көшіп барды. Әкесі түрлі жұмыстар істегендіктен, екі баланы әжесі тәрбиеледі. Осылайша ол 14 жасында ағаш кесетін зауытта жұмыс істеуге кірісті. Осы кезде жұмыс берушілер абориген жұмысшыларына жалақыны үнемі ұстап отырды, бірақ Саундерс толық төленбесе жұмыс істеуден бас тартты, ал жұмыс беруші оған мойынсұнды. Саундерс 1940 жылғы 24 сәуірде Екінші Австралия императорлық күштеріне қосылды. Ол Австралиялық футбол ойнаған достарымен бірге қосылғанын еске алды. Оның айтуынша, оның әріптес сарбаздары "тері түсіне қарамады", және солтүстік Квинслендте оқу кезінде оның ақ достары кинотеатрлардағы "аборигендерге" арналған бөлімде оның қасында отырды. Оның табиғи көшбасшылық қасиеттері оны тез арада уақытша жоғарылауға алып келді: алты апта ішінде ол сарбаз болды, ал үш айдан кейін сержант болды. Оқуын аяқтағаннан кейін Саундерс сол кезде Солтүстік Африкада шетелде қызмет етіп жүрген 2/7-ші батальонға тағайындалды. 2/7-ші батальонға келгеннен кейін Саундерс қайтадан жеке сарбаздық шеніне төмендеді. Оның соғыстағы алғашқы тәжірибесі Бенгази маңында итальяндықтармен шайқаста болды. Бірақ кеме Суда шығанағында неміс авиациясының шабуылына ұшырап, батқан кезде, 2/7-ші батальонның сарбаздары, соның ішінде Саундерс та, осы шайқаста алғашқы қарсыласын өлтірді: "Мен 30 метрдей қашықтықта тұрған неміс сарбазын көрдім. Ол менің бірінші нақты өлтіргенім болды. Мен бір сәт ол кенгуру ату сияқты еді деп еске аламын, соншалықты алыс еді". Одақтастар аралды эвакуациялай бастаған кезде, 2/7-ші батальон басқа бөлімдерді алып кету үшін рейдтік іс-қимылдарды жүргізуге шақырылды. 1941 жылғы 1 маусымда одақтас кемелер аралдан кеткеннен кейін батальон қалдырылды. Саундерс 1942 жылғы мамыр айында британдық теңіз асты қайығымен Криттен эвакуацияланған ер адамдардың тобының бірі болды және қазан айында Австралияға оралды. Гарри де қосылғанда, Рег былай деп есіне алады: "Мен ашуландым, өйткені тек мен ғана баруым керек еді. Екеуміздің ішінде біреуі өлді". Саундерс кейіннен Жаңа Гвинеяда да қызмет етті, 1943 жылдың ортасында Саламауа-Лае жорығында шайқасты, онда ол уақытша сержант болып тағайындалды, взвод командирі жарақат алғанда взводтың басқаруын өз қолына алды. Көшбасшылық қабілеті үшін оны өзінің командирі, подполковник Генри Гинн офицерлік шенге ұсынды. Гинн оған жоспарын айтқанда, Саундерс күліп: "Мен офицер болғым келмейді, мен полк сержанты болғым келеді" деді. Гинн: "Иә, олар жігіттерді РСМ-ға айналдырмайды" деп жауап берді. Саундерс Квинсленд штатындағы Атертон таулы аймағында құрылған офицерлерді іріктеу комиссиясына барды, онда Жаңа Гвинеядан оралғаннан кейін 6-шы дивизияның бөлімшелері орналасқан. Сұхбат комиссиясы үш аға офицерден тұрды, олардың барлығы тәжірибелі жаяу әскер батальонының командирлері, оларға кандидаттың жаяу әскер офицері ретінде қызметке орналасуына жарамдылығын анықтау міндеті жүктелген. Саундерс қолайлы кандидат болып табылды және Виктория штатының Сеймур қаласында офицерлік оқу бөліміне жіберілді. Оның офицерлік шен алуының прецеденті "ерекше маңыздылығы" үшін Армияны алаңдатты, нәтижесінде оның расталуы үшін құжаттар ақырында Бас қолбасшы, генерал сэр Томас Блэмиге мақұлдау үшін жіберілді. Бламей "әдеттегі тәртіпті ұстануға" деген пікірде болды, өйткені ол Саундерстің офицерлік шеніне қатысты ешқандай ерекшелік болмауы керек деп сенді. Ол жоғарылатуды растағаннан кейін, Саундерс Жаңа Гвинеяға оралды және саясатқа қайшы келсе де, өзінің бұрынғы батальонына қайта қосылды. Кейіннен ол Айтапе-Вейвак жорығына қатысып, соғыс аяқталғанға дейін взводқа қолбасшылық етті. Сол кездегі дискриминациялық заңдарға байланысты Саундерс өзінің басшылығымен ақ австралиялықтарға қарағанда азаматы ретінде аз құқыққа ие болды. Ол Маприк маңында болған ұрыста жапондықтардан атылып, салдарынан үш апта ауруханада жатты.
Saunders was born near Purnim on the Aboriginal Reserve at Framlingham in western Victoria on 7 August 1920. He was a member of the Gunditjmara people. His father, Chris, was a veteran of the First World War, having served as a machine gunner in the Australian Imperial Force. One of his uncles, William Reginald Rawlings, who was killed in action and after whom Saunders was named, had been awarded the Military Medal for service with the 29th Battalion in France. Another ancestor, John Brook, fought with the Victorian Rifles and the Australian Commonwealth Horse in the Boer War. Saunders' mother died in 1924 from complications caused by pneumonia while giving birth to her third child, a girl who also died. After this, his father moved to Lake Condah in Victoria, with Reg and his younger brother, Harry, born in 1922. As their father undertook various labouring jobs, the two boys were raised largely by their grandmother. His formal education thus ended, he went to work at the age of 14 as a millhand in a sawmill. Employers regularly withheld payments for Aboriginal labourers at this time, but Saunders refused to work unless he was paid his full entitlement, and his employer relented. Saunders enlisted in the Second Australian Imperial Force on 24 April 1940, joining up with friends he had made while playing Australian rules football. He recalled that his fellow soldiers "were not colour conscious", and that during training in northern Queensland his white mates would sit alongside him in the "Aboriginal" section of movie theatres. His natural leadership qualities gained him temporary promotions in quick succession: within six weeks of enlistment he was a lance corporal, and after three months he made sergeant. After completing his training, Saunders was allocated to an infantry unit, the 2/7th Battalion, which was serving overseas in North Africa at the time. Upon reaching the 2/7th, Saunders reverted to the rank of private. His first experience of war came fighting the Italians around Benghazi. but after the ship was attacked in Suda Bay by German aircraft and began to sink, the men of the 2/7th, including Saunders, It was during this battle that Saunders killed his first opponent: " I saw a German soldier stand up in clear view about thirty yards [30 m] away. He was my first sure kill I can remember for a moment that it was just like shooting a kangaroo just as remote." As the Allies began to evacuate the island, the 2/7th was called upon to carry out a series of rearguard actions to allow other units to be taken off the island. After the final Allied ships departed the island on 1 June 1941, the battalion was left behind. Saunders was among a party of men evacuated from Crete by a British submarine in May 1942, and returned to Australia in October. When Harry had joined up, Reg recalled, "I was angry because I was the only one that was supposed to go. with two of us there, one of us was going to get killed " The elder Saunders subsequently served in New Guinea as well, fighting in the Salamaua–Lae campaign in mid 1943 where, having again been promoted temporary sergeant, he took over command of a platoon when its commander was wounded in action. For his leadership, he was recommended for a commission by his commanding officer, Lieutenant Colonel Henry Guinn. When Guinn told him of his plan, Saunders laughed and said, "I don't want to be an officer I'd rather be Regimental Sergeant Major." Guinn responded, "Christ, they don't make boys RSMs." Saunders went before an officer selection board that had been set up on the Atherton Tablelands in Queensland, where the units of the 6th Division had been based following their return from New Guinea. The interview panel on the board consisted of three senior officers – all experienced infantry battalion commanders – who were tasked with determining a candidate's suitability for commissioning as an infantry officer. Saunders was found to be an acceptable candidate and posted to an officer training unit in Seymour, Victoria. The precedent of his commissioning had caused the Army some concern due to its "special significance", and as a result the paperwork for its confirmation was eventually sent to the Commander in Chief, General Sir Thomas Blamey, for approval. Blamey is reported to have "insisted upon following the usual procedure", believing that there should be no difference in the way Saunders' commission should be treated to any other soldier who had completed the necessary training. After his promotion was confirmed, Saunders returned to New Guinea and, although it was contrary to policy, rejoined his old battalion. He subsequently took part in the Aitape–Wewak campaign, commanding a platoon until the end of the war. Due to the discriminatory laws in force at the time, Saunders had fewer rights as a citizen than the white Australians he led. He was wounded in the knee by Japanese gunfire during fighting around Maprik, and was hospitalised for three weeks as a result.
Соғыс аралығы мен Корея соғысы
Сондерс Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін 1945 жылғы 5 қазанда әскерден босатылды. Еуропалық емес азаматтардың қарулы күштерге қабылдануына соғыс кезеңіндегі шектеулер 1949 жылға дейін алынбады. Сондерс отбасымен Мельбурнге көшті, ол кезде оның әйелі Дороти (1944 жылы үйленген) және үш кішкентай баласы болды. Дороти соғыс жылдары Австралия әйелдерінің әуе күшінде қызмет еткен. Сондерс соғыстан кейін "қиын жағдайға түстім, ал кешірімді Доти, ол, сіз білесіз, не істеу керектігін түсінбеді" деп еске алды. Әскерде кездеспеген кемсітушілікке тап болған ол, кейінгі жылдары трамвай жүргізушісі, қорыту цехындағы жұмысшы және кеме жөнелтпесі кеңсесінің кызметкері болып жұмыс істеді. 1950 жылдың тамызында үкімет Екінші дүниежүзілік соғыс ардагерлерін, арнайы құрылған "К" күшінің құрамында Корея соғысына қатысуға шақырды. Сондерс ерікті болып, лейтенант шындығында армияға қайта оралды. Пукапунял (Виктория) және Жапонияда оқығаннан кейін, Капьонға дейінгі соғыстың барысынан көңілі тоңды, кейін ол: "Соңында өзімді Анзак секілді сезіндім, және мен сияқты 600 адам болды деп ойлаймын" деп жазды. 3-ші батальонға шайқастағы рөлі үшін АҚШ Президенттік бірлік мақтау қағазы табысталды. Сондерс өзі де марапатқа ұсынылды, бірақ ол одан бас тартты. Қазан айында Марянг-Сан шайқасында "Викерс" пулеметшілері взводына жетекшілік еткен ол, 3 RAR офицерімен келесі әңгіме жүргізді: олар өздерінің алдындағы қатал тауға қарап тұрғанда, Сондерстің әріптесі: "Бұл ақ адамдарға арналған ел емес", - деді, ал Сондерс: "Бұл қара адамдарға да арналған ел емес" деп жауап берді. 1951 жылдың қарашасында ол Австралияға оралды.
Saunders was discharged from the Army on 5 October 1945, following the end of the Second World War. the wartime restriction on non European enlistments in the armed forces was not lifted until 1949. Saunders moved to Melbourne with his family, which by this time consisted of his wife Dorothy, whom he had married in 1944, and their three young children. Dorothy had served in the Women's Auxiliary Australian Air Force during the war. Saunders recalled that he "had a hard time after the war and poor old Dotty, she, you know, didn't know what the hell to make of it". Facing discrimination that he had rarely encountered as a soldier, he worked in the ensuing years as a tram conductor, a foundry worker, and a shipping clerk. In August 1950, the government called for Second World War veterans to serve in the Korea War as part of the specially raised 'K' Force. Saunders volunteered and returned to the Army as a lieutenant. After training at Puckapunyal, Victoria, and in Japan, Frustrated by the conduct of the war prior to Kapyong, he afterwards recorded that, "At last I felt like an Anzac and I imagine there were 600 others like me." The 3rd Battalion was awarded a US Presidential Unit Citation for its part in the action. Saunders himself was recommended for a decoration but turned it down. Leading a Vickers machine gun platoon at the Battle of Maryang San in October, he reportedly shared the following exchange with a fellow 3 RAR officer: as they surveyed the forbidding mountain before them, Saunders' companion remarked, "No country for white men", to which Saunders replied, "It's no country for black men, either." He returned to Australia in November 1951.
Кейінгі өмірі
1953 жылы ардагерлер ұйымы Returned and Services League (RSL) Саундерсті Елизавета II-нің тәж кию рәсіміне Австралияның ресми делегациясына қосуды ұсынды; бірақ федералдық үкімет бұрыннан таңдалған офицерді шығарып тастау қажет болады деген себеппен бұл ұсынысты қабылдамады. Корей соғысынан кейін Саундерс армияда қызметін жалғастырып, Пукапунялдағы жаңа сарбаздардың оқуын қадағалады. Әрекетте болмағандықтан, ол көп ұзамай көңілі толып, 1954 жылы өз өтініші бойынша запасқа шықты. Саундерс Гиппслендтегі орман шаруашылығында жұмыс істеді, содан кейін Сиднейге көшіп, Austral Bronze Company компаниясында жұмысқа орналасты. Кейін ол: «Мен абориген халқына жетекшілік етемін және аборигендердің жағдайын жақсарту үшін бірдеңе жасағым келеді» деді. Оның қоғамдық қызметі 1971 жылғы маусымда Королеваның туған күніне орай Британ империясы орденінің мүшесі (MBE) атағымен марапатталуымен мойындалды. 1972 жылы ол «Identity» журналында жариялаған мақаласында аборигендерді алдағы сайлауда дауыс беруге шақырды. Саундерс 1980 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Канберрадағы аборигендер істері жөніндегі департаментте жұмыс істеді. 1985 жылдың шілдесінде ол Австралия соғыс мемориалы кеңесіне мүше болып тағайындалды және зейнеткерлікке шыққанға дейін осы лауазымда қызмет етті. Ол сондай-ақ RSL-де қатысты, бірақ Альф Гарланд пен Брюс Ракстон басшыларымен Гарландтың аборигендердің үкіметтен жәрдемақы алу құқығын анықтау үшін қан тексеруді ұсынғандығына байланысты келіспеушілік туды. «Олар менің қалаған қандығымды ала береді», - деді Саундерс 1986 жылғы сұхбатта, «бірақ мен кім екенімді ешқашан білмейді, тіпті мен абориген екенімді де, ақымақтық!» Ол екі рет үйленді, екеуі де ажырасып бітті, нәтижесінде он балаға әке болды, олардың екеуі одан бұрын қайтыс болды. Ол 1990 жылдың 2 наурызында дүние салды. Саундерстің балаларынан бірі әкесінің ізімен армияға қадам басты, ал төрт қызы әскерилерге үйленді.
In 1953 the Returned and Services League (RSL), a veterans organisation, recommended Saunders for inclusion in the official Australian contingent to the coronation of Elizabeth II; the Federal government rejected the suggestion on the grounds that including Saunders would have meant excluding an officer who had been previously selected. Following his service in the Korean War, Saunders remained in the Army overseeing training for national servicemen at Puckapunyal. Without active service, he soon became dissatisfied and in 1954 was discharged at his own request. Saunders went to work in the logging industry in Gippsland, after which he moved to Sydney, where he was employed by the Austral Bronze Company. He later stated, "I felt a sense of leadership of Aboriginal people and a desire to do something about the Aboriginal situation." His community work was recognised in the Queen's Birthday Honours of June 1971 when he was appointed a Member of the Order of the British Empire (MBE) in the Civil Division. In 1972 he wrote a piece in Identity magazine, urging Aboriginal people to vote in the forthcoming election. Saunders continued to serve with the Department of Aboriginal Affairs in Canberra until retiring in 1980. In July 1985 he was appointed to the Council of the Australian War Memorial, and held this position until his retirement. He was also involved in the RSL, though he fell out with leaders Alf Garland and Bruce Ruxton over Garland's suggestion that Aborigines be blood tested to determine their entitlement to government benefits. "They can take all the blood they want from me," Saunders declared in a 1986 interview, "and they'll never find out what I am – least of all an Aborigine – bloody stupid!" During his two marriages, both of which ended in divorce, Saunders fathered ten children, two of whom predeceased him. he died on 2 March 1990. Of Saunders' children, one of his sons followed him into the Army, and four of his daughters married soldiers.
Ескерткіштер
2001 жылдың 14 желтоқсанында Сандерс Рег Сандерс Уэйдің ашылуымен құрметтелді, ол Канберра қаласының Кэмпбелл және Рассел аудандарынан өтеді. Салтанатты шараға Қорғаныс министрлігінің хатшысы доктор Аллан Хоук және Қорғаныс күштерінің бас штабы адмирал Крис Барри қатысты. Сандерс Канберра қызметкерлер клубындағы бөлмемен және RSL-дің капитан Рег Сандерс атындағы стипендиясымен де еске алынды. Австралия соғыс ескерткіші Сандерстің медальдарын, бірнеше жеке заттарын, сондай-ақ ресми портреті мен бірнеше фотосуреттерін ұлттық коллекциясында сақтайды.
On 14 December 2001, Saunders was honoured with the dedication of Reg Saunders Way, which passes through the Canberra suburbs of Campbell and Russell, in a ceremony attended by the Secretary of the Department of Defence, Dr Allan Hawke, and the Chief of the Defence Force, Admiral Chris Barrie. Saunders was also commemorated with a room in the Canberra Services Club, and by the RSL's Captain Reg Saunders Scholarship. The Australian War Memorial holds Saunders' medals and several personal effects in its national collection, along with an official portrait and several photographs.