Канада студенттік ұйымдарының тарихы және демократиялық институттардағы рөлі

Кіріспе

1963 жылы құрылған Канада студенттер одағы (CUS) 1926 жылы құрылған Канада университет студенттерінің ұлттық федерациясының (NFCUS) ізбасары болды. CUS, NFCUS сияқты, Канада университеттеріндегі студенттік кеңестердің екіұлттық коалициясы еді. 1960 жылдары CUS соғысқа қарсы және марксистік идеяларға бейімделді, бұл, әсіресе, Бейбітшілік үшін студенттік одақтың (Student Union for Peace Action) қызметін тоқтатуынан кейін болды – ол 1966 жылы, Жас канадалықтар компаниясы құрылғаннан соң таратылды. Осылайша, Канада университет студенттерінің ұлттық федерациясы (NFCUS) және 1930 жылдардағы солшыл Канада студенттер ассамблеясы (CSA), 1944 жылдан кейін реформаланған NFCUS, 1960 жылдардағы CUS, 1970 жылдардағы NUS, 1981 жылғы CFS – Канададағы ұлттық студенттік ұйымдастырудың ұзақ тарихын көрсетеді. Мозес CUS-тің 1960 жылдардың соңында өте әлсізденгенін айтады, себебі ол өзінің дәстүрлі қозғалыс катализаторларын жоғалтты: 1966 жылға қарай студенттік несиелер мен стипендиялар бұрынғыдан да жақсы болды, оқу ақысы мұздатылды және студенттер саясаткерлер тарапынан қабылданып, университет басқаруында өкілдік алды – мұның бәрі NFCUS және CUS-тің басты талаптары еді. Басқаша айтқанда, CUS өзінің жетістігінің құрбаны болды. Ол Вьетнам соғысы кезінде радикалданғанмен бір уақытта өзінің мақсаттарына жетті. Джеймс Хардинг айтқандай, SUPA және де-факто CUS, 1967 жылдан кейін «талдау іздейтін этикалық қозғалысқа» айналды. Мозестің (1995, 2001, 2004) еңбектерін қамтитын басты идея – студенттердің тарихи жағдайды өзгертуге қабілеттілігі, бұл идеяны ол француз социологы Ален Туреннен алған. Мозес тарихилықты кез келген уақытта өмір сүрген әлеуметтік қатынастар мен әлеуметтік актерлердің мәдени бағыттарының жиынтығы ретінде түсіндіреді. Мозес NFCUS және CUS белсенділігі 1960 жылдары тарихилықтың жағдайын өзгертуге көмектескенін мәлімдейді. Бұл Канада студенттік несиелер бағдарламасының және түрлі провинциялық студенттік көмек бағдарламаларының саясатында, салыстырмалы түрде тұрақты оқу ақысында (1970 жылдардың соңына дейін) және академиялық басқаруда өкілдік құруда (академократия) көрінеді. 1960 жылдары мемлекеттік саясаттың маңызды өзгерістерін қамтамасыз етуші ретінде, 1950 және 1960 жылдардағы NFCUS және CUS белсенділігі 1970 жылдары және одан кейін студенттік ұйымдардың институционалды формалары мен практикаларына әсер етті. Мозес әлеуметтік қатынастарды «тарихи әрекет алаңында» өзгертуге көмектесу арқылы, атап айтқанда, студенттік ұйымдар мен мемлекеттік қатынастарды өзгерту арқылы, NFCUS және CUS Канаданың демократиялық институттарының қалыптасуындағы маңызды әлеуметтік агенттер болды, ең алдымен, жоғары білімге қол жеткізуді кеңейтті.

Formed in 1963, the Canadian Union of Students (CUS) was the successor organization of the National Federation of Canadian University Students (NFCUS) formed in 1926. CUS like NFCUS was essentially a binational coalition of student councils at Canadian universities. Throughout the 1960s, CUS became increasing anti war and Marxist inspired, in part as a result of the Student Union for Peace Action especially after it ceased operating in 1966, following the creation of the Company of Young Canadians. Thus the National Federation of Canadian University Students (NFCUS) and the left wing Canadian Student Assembly (CSA) of the 1930s, to the reformed NFCUS after 1944, to CUS in the sixties, to NUS in the seventies, to CFS of 1981 on, represents a long tradition of national student organizing in Canada. Moses argues that CUS became highly vulnerable in the late 1960s because it had lost its traditional movement catalysts: by 1966, student loans and bursaries had never been so good, tuition fees were frozen and students were being taken seriously by politicians and given representation in university governance—all of these things had been key demands of NFCUS and CUS. In other words, CUS had fallen victim to its own success. It had realized its raisons d'être policies at the same time it was radicalizing over the Vietnam war. As James Harding would put it, SUPA and de facto CUS, would become after 1967, "an ethical movement in search of an analysis". The main point that pervades Moses's work (1995, 2001, 2004) is that students had the ability to change the conditions of historicity, an idea he borrows from the French sociologist Alain Touraine. Moses explains that historicity can be understood as the sum total of social relations and cultural orientations of social actors that exist at any one time. Moses claims NFCUS and CUS activism helped change the conditions of historicity during the 1960s. This is evident in the policies of the Canada Student Loan Program and various provincial student aid programs, relatively stable tuition fees (until late 1970s) and realization of academocracy; that is, representation on university governance. As significant change agents of state policies in the 1960s, NFCUS and CUS activism of the 1950s and 1960s would have a bearing on the more institutionalized forms and practices of student organizations in the 1970s and thereafter. Moses argues that by helping shift the social relations on the "historical field of action' in particular, student organizations state relations, NFCUS and CUS were key social agents in the formation of Canadian democratic institutions, most obviously, increased access to postsecondary education.