Prefab Sprout тобының тұңғыш альбомы «Swoon» (1984) туралы: жазба тарихы, өндірісі, ерекше стильі, Paddy McAloon шығармашылығы. Поп-музыка жанкүйерлеріне!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Swoon – 1984 жылғы наурыз айында Kitchenware Records лейблынан шыққан ағылшын поп-тобы Prefab Sprout-тың тұңғыш студиялық альбомы. Жеті жылға созылған жазу процесін Дэвид Брюис төмен бюджетпен жүзеге асырды. Топ жылдар бойы концерттерде орындаған материалдарды жазбаға түсірмей, көбінесе жаңа шығармаларды күрделірек етіп жазуды жөн көрді. Альбом олардың кейінгі альбомдарымен салыстырғанда бірден көзге түспейді және оңай түсінілмейді, әндерінде акустикалық гитаралар мен синтезаторлар жиі қолданылады. Әндердің авторы – топ жетекшісі Пэдди МакАлун, оның поп-музыканы жазуға ерекше және көркемдік көзқарасы топқа жанкүйерлердің ықыласын тудырды. Альбом жарық көргеннен кейін көпке танылды. Көптеген музыка сыншылары оның өзгеше музыкалық стилін және дәстүрден тыс мәтіндерін атап өтті, сонымен қатар ол Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде 22-орынға ие болды.
Swoon is the debut studio album by the English pop band Prefab Sprout, released in March 1984 by Kitchenware Records. Written over a period of seven years, the record was produced with David Brewis on a low budget. The group mostly chose to avoid recording the material they had played live over the years, preferring to make a more intricate record of mostly recent material. The album is less immediate and accessible than their later albums, with songs incorporating acoustic guitars and keyboards. The songs were written by the band's leader Paddy McAloon, whose unorthodox and literate approach to pop songwriting earned the band a cult following. Upon release, Swoon was widely acclaimed. Several reviewers highlighted its sophisticated musical style and unconventional lyrics, and it reached number 22 on the UK Albums Chart.
Өмірбаян және жазу
Prefab Sprout тобы Пэдди мен Мартин МакАлон ағайындар тарапынан 1979 жылы құрылып, алғашқы тікелей концертін өткізді, оған барабаншы Майкл Салмон қосылды. 1980 жылдың сәуір айына қарай "Ghost Town Blues", "Here on the Eerie" және "Technique" сияқты Swoon альбомына енетін әндер олардың концерттік репертуарының бөлігіне айналды. Топ 1982 жылдың 25 ақпанында "Lions in My Own Garden (Exit Someone)" атты тұңғыш синглын жазып, оны өздерінің Candle Records лейблы арқылы шығарды. Жақын арада топтың құрамына әнші Венди Смит қосылып, олар қыркүйек айында "The Devil Has All the Best Tunes" атты екінші синглын жариялады. 1981 жылғы сұхбатында МакАлон Пол Уэллер, Ник Лоу және Элвис Костелло сияқты белгілі әнші-күйшілердің тудырған әсеріне наразылық білдірді, соңғысын тіпті жек көретінін айтты. Kitchenware лейблы "The Devil Has All The Best Tunes / Walk On" синглын шығарды және сонымен қатар алғашқы синглды қайта жариялады. Бұл жариялымдар, соның ішінде Элвис Костеллоның мақтауына ие болды. Майкл Салмон топтан кеткеннен кейін, топ өзінің тұңғыш альбомын Эдинбургтегі 24 тректі студияда 5000 фунт стерлинг бюджетпен жазды. Жазбаға сессиялық барабаншы Грэм Лант тартылды, ал продюсерлік жұмысын The Kane Gang тобының Kitchenware лейблындағы әртісі Дэвид Брюис жүзеге асырды. Әндер 7 жылдың ішінде жазылды, ал альбом "Swoon" деп аталды, яғни "Қажеттілік тудырған әндер". МакАлон топтың бұрынғы жылдары концерттерде орындаған материалдарынан көбінесе бас тартып, оның орнына "тек студияда жақсы орындалатынын" сезінген күрделі жаңа материалдарға басымдық берді. Негізгі тректер бір күннің ішінде жазылып, топқа қатты қысым жасады. Бір жазба сеансында МакАлон Венди Смитті үш сағат бойы екі сөзді қайталап, жылап айтуға мәжбүрледі. МакАлон фортепианода ойнауды білмесе де, әндерге фортепиано партияларын жазды және оларды drop-in әдісімен жаздырды. Бірнеше тректе аспаптық дыбысы жұмсақ әрі таза болатын синтезатор қолданылды. Swoon альбомы 1983 жылдың тамызында аяқталды, содан кейін топ CBS компаниясымен тарату шартына қол қойды. Грэм Ланттың Prefab Sprout тобымен қарым-қатынасы жазбадан кейін көп ұзамай аяқталды, себебі ол альбом сатылымынан үлес алу орнына жұмысы үшін бір реттік төлем алды. 1984 жылдың наурыз айында альбомның шығарылымына дейін бірнеше ай бойы топ қысқа мерзімді барабаншылармен концерттер берді. 1983 жылдың желтоқсан айында олар Элвис Костеллоның бірнеше концертінде оның алдын ашты.
Prefab Sprout, formed by brothers Paddy and Martin McAloon, first played live in 1979, having been joined by drummer Michael Salmon. Songs that would appear on Swoon such as "Ghost Town Blues", "Here on the Eerie" and "Technique" were already part of their set by April 1980. The band recorded their first single "Lions in My Own Garden (Exit Someone)" on 25 February 1982, and self released it on their own Candle Records. Their lineup expanded shortly after to incorporate vocalist Wendy Smith, and they recorded a second single "The Devil Has All the Best Tunes" that September. In a 1981 interview McAloon expressed a dislike of well regarded songwriters such as Paul Weller, Nick Lowe and Elvis Costello, the last of whom he said he disliked intensely, Kitchenware issued "The Devil Has All The Best Tunes / Walk On" and additionally reissued the first single. These releases attracted notice including laudation from Elvis Costello. After the departure of Michael Salmon, the band recorded their debut album in a 24 track studio in Edinburgh on a budget of £5,000. It features session drummer Graham Lant and was produced by fellow Kitchenware artist David Brewis of The Kane Gang. The songs were written over a 7 year period, and the album was titled Swoon, standing for 'Songs Written out of Necessity'. McAloon mostly avoided the material the band had been playing live for the preceding years, instead favouring more recent complex material he felt would "only work on tape". The basic tracks were recorded in just one day, and put the band under intense pressure. During a session, McAloon made a crying Wendy Smith sing two words over and over for three hours. McAloon wrote piano parts for the songs despite being unable to play the instrument, and recorded the parts with the aid of drop ins. A synthesiser was used on several tracks, chosen for its sparse and refined sound. Swoon was completed in August 1983, and the band was then signed to CBS for distribution Graham Lant's relationship with Prefab Sprout ended soon after recording due to his disappointment at being given a flat fee for his work rather than a percentage of album sales. In the months leading to the album's release in March 1984, the band performed live with a succession of short term drummers. In December 1983, they opened for Elvis Costello at several concerts.
Музыкалық және лирикалық стилі
Альбомның музыкасы ерекше деп сипатталған. Rockdelux журналының Дэвид С. Мордо айтуынша, Swoon – «демі тоқталған жолдар мен нақты ырғақтар жиынтығы, жанды гитарамен ойналған фанк пен симфониялық пернелі аспаптармен қапталған босса-нова соққыларының үйлесімді біріктірілісі». Creem журналының Карен Шомер де альбомның «қуаншақты әуендері акустикалық гитара мен жеңіл фортепиано аранжировкаларымен шектелген» екенін атап өтті. Smash Hits журналының Марк Эллен «бұралған ырғақтар мен ашыққан құштарлық сезімін тудыратын аккордтарды» сипаттады. The Guardian журналының Пол Лестер альбомның дыбысын «Джордж Гершвиннің керемет әуелігі мен Стивен Сондхаймның күрделі музыкалық шеберлігі, бірақ Капитан Бифхарттың Magic Band тобының бұрыштармен ойнаған стилінде орындалған» деп қорытты. Сондхайм, МакАлон оның эмоционалдық және мелодиялық тереңдігі үшін құрметтеген, альбомға әсер еткен. Басқа да ықпал еткен тұлғалар – Игорь Стравинский, Дэвид Боуи, Карлхайнц Штокхаузен, Стили Дэн және Television. Pitchfork журналының Сэм Содомски альбомның «пост-панк өткеліне» назар салды, ол топтың келесі жұмыстарында тоқтатылды, сонымен қатар МакАлонның жүрек ауруы мен ересектік тақырыптарын «көптеген әнші-ақындар тривиалды деп санарлық сұрақтармен» теңестіруін атап өтті, ал Смиттың «сөзсіз қайырлар мен күтпеген ойлар, тыңдарманның күтуін бұрудан ләззат алатын» екенін баяндады. Томас Долби, Swoon альбомынан кейін топтың көптеген материалдарын өндірген, әнді «әдеби қашқындық» мысалы деп атады, ол оның көптеген әндерінде қызықтырды, «ол кітап оқу сияқты, бірақ бір уақытта музыкалық жұмбақты құрастыруға тырысу» деді. МакАлон кейіннен әнде «әлде де көп сөз бар» деп есептеді. МакАлон «And Chess Is Beyond Me» шахматқа қатысты басқа да композициясын жойғаннан кейін әнді жазды және жасыл түсті «күнәсіздік немесе тазалық» бейнесі үшін таңдады. МакАлон «Here on the Eerie» әнін «музыкасы жеткіліксіз болғанда, жұртшылықтың назарын аудару үшін жасалған имиджді қабылдайтын поп-топтарға» қатысты пікір деп айтты. Ол 1985 жылғы сұхбатында өзін «поп-музыкадағы саясатқа қатысты циник» деп сипаттады және Пол Уэллердің және «Shipbuilding» шығармаларын мысал ретінде келтірді. Әнші өзінің ағынына блюз музыкасын ұқсатып, оның адалдығына сарказммен қарады. Музыкалық тұрғыдан алғанда, бұл өлең «жазғы джаздың жұмсақ соққылары мен вибрафондарымен» үйлесімді. 1984 жылы Америкадағы гастроль кезінде Элвис Костелло да орындады. Костелло әннің «еркек құштарлығын білдірудің қауіптілігін» көрсете білгенін мақтады. Бұл Swoon альбомынан 1990 жылғы гастрольде орындалған және 1992 жылғы A Life of Surprises: The Best of Prefab Sprout жинақ альбомына енгізілген жалғыз ән болды. Мартин МакАлон «аккордтардың, шексіз аккордтардың» ықпалын Стравинскийге жатқызды. Әннің мәтіні фаталистік және өлім туралы.
The album's music has been described as idiosyncratic. According to David S. Mordoh of Rockdelux, Swoon is "a collection of breathless verses and crisp rhythms, with lively acoustic guitar strummed funk – a fluid combination – and bossa nova beats draped in symphonic keyboards". Creem Magazines Karen Schoemer similarly observed how the album's "jumpy playful melodies are fenced in by acoustic guitars and light piano arrangements". while Mark Ellen of Smash Hits described "twisting rhythms and strange wistful chords for scenery". Paul Lester of The Guardian has summarised the album sound as "the lush sweep of George Gershwin and complex musicality of Stephen Sondheim, only played with the awkward angularity of Captain Beefheart's Magic Band". Sondheim, admired by McAloon for his precise emotional and melodic content, was an influence on the album. Other formative influences include Igor Stravinsky, David Bowie, Karlheinz Stockhausen, Steely Dan and Television. Sam Sodomsky of Pitchfork made note of the album's "post punk edge" – which would be abandoned in the band's subsequent work – and highlighted McAloon balancing themes of heartbreak and adulthood with "questions that most songwriters might find trivial," while noting Smith's "wordless refrains and non sequitur exclamations that took pleasure in twisting expectations." Thomas Dolby, who produced much of the band's material after Swoon, named the song as an example of the "literary escapism" he was fascinated by in many of their songs, saying "it was like reading a book but trying to simultaneously piece together a musical puzzle". McAloon would later consider the song to have "too many words". McAloon wrote the song after scrapping another composition concerning chess, "And Chess Is Beyond Me". and used green because the colour "has an image of innocence or purity". McAloon has said "Here on the Eerie" is a comment on "pop groups who adopt particular attitudes constructed to engage the public when their music isn’t enough" He described himself in an 1985 interview as "cynical about the whole politics in pop music thing", and named the work of Paul Weller and "Shipbuilding" as examples. The singer compares his lament to blues music, playing sarcastically on its reputation of sincerity. Musically, these lyrics are set to a "soft jazz shuffle of brushes and vibes". and was covered by Elvis Costello on his 1984 American tour. Costello praised the song's account of "the perils inherent in expressing a male desire that isn’t oppressive". It was the only song from Swoon to be performed on the band's 1990 tour and to be included on the band's 1992 compilation album A Life of Surprises: The Best of Prefab Sprout. Martin McAloon attributed "the chords, the endless chords" to the influence of Stravinsky. The song's lyrics are fatalistic and concern mortality.