Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Оптикалық диск технологиясы
Optical disk technology
CD RW (Compact Disc Rewritable) – 1997 жылы ұсынылған цифрлық оптикалық диск сақтау форматы. CD RW компакт-дискісіне (CD RW) дерек жазу, оқу, өшіру және қайта жазу мүмкін. CD RW, CD-ден өзгеше, сезімтал лазерлік оптикасы бар арнайы құрылғыларды қажет етеді. Сәйкесінше, CD RW-ді CD RW технологиясы енгізілгенге дейін жасалған көптеген CD оқырман құрылғыларында оқу мүмкін емес. "MultiRead" сертификаты бар CD-ROM дискілері үйлесімді. CD RW-ді қайта пайдалану алдында өшіру немесе бос қалпына келтіру қажет. Өшіру әдістеріне: дискінің барлық бетін өшіретін толық өшіру және PMA, TOC және pregap сияқты метадеректер аймақтарын ғана тазартатын жылдам өшіру кіреді. Жылдам өшіру тез орындалады және әдетте дискке қайта жазуға жеткілікті. Толық өшіру бұрынғы деректердің барлық іздерін жояды және көбінесе құпиялылықты сақтау үшін қолданылады. CD RW басқа сақтау орталарымен салыстырғанда азырақ рет жазуға шыдайды (шамамен 1000 рет, ал басқаларында 100 000 ретке дейін). Олар сынақ дискілері (мысалы, CD дайындау үшін), уақытша резервтік көшірмелер жасау және онлайн және офлайн сақтау жүйелері арасындағы аралық шешім ретінде қолданылады.
CD RW (Compact Disc Rewritable) is a digital optical disc storage format introduced in 1997. A CD RW compact disc (CD RWs) can be written, read, erased, and re written. CD RWs, as opposed to CDs, require specialized readers that have sensitive laser optics. Consequently, CD RWs cannot be read in many CD readers built prior to the introduction of CD RW. CD ROM drives with a "MultiRead" certification are compatible. CD RWs must be erased or blanked before reuse. Erasure methods include full blanking where the entire surface of the disc is erased and fast blanking where only metadata areas, such as PMA, TOC and pregap, are cleared. Fast blanking is quicker and usually sufficient to allow rewriting the disc. Full blanking removes all traces of the previous data, and is often used for confidentiality purposes. CD RWs can sustain fewer re writes compared to other storage media (ca. 1,000 compared up to 100,000). They are ideally used for test discs (e. g. for CD authoring), temporary backups, and as a middle ground between online and offline storage schemes.
CD-MO
CD RW технологиясынан бұрын, 1990 жылы CD MO деп аталатын магнитооптикалық жазуға және өшіруге арналған CD-лер стандарты енгізілді және Orange Book, 1-бөлімінде магнитооптикалық жазу қабаты бар CD ретінде белгіленді. CD MO стандарты дискідегі өшірілмейтін аймақты CD ROM құрылғыларымен оқуға мүмкіндік берді. Деректерді жазу (және өшіру) магнитооптикалық қабаттың материалының (мысалы, DyFeCo немесе сирек кездесетін TbFeCo немесе GdFeCo) Кюри температурасына дейін қыздырылып, содан кейін магнит өрісін пайдаланып жаңа деректерді жазу арқылы жүзеге асырылды – бұл Sony-дің MiniDisc және басқа магнитооптикалық форматтарына ұқсас әдіс болды. Дискілерді оқу Керр эффектісіне негізделген, бұл форматтың маңызды кемшілігі еді. Қайта жазуды тек арнайы дискілер арқылы ғана оқуға болады және стандартты магнитооптикалық емес дискілермен үйлесімсіздік тудырды. Формат коммерциялық түрде шығарылмады, себебі стандартты CD оқу құрылғыларымен үйлесімсіздікке тап болды. CD R медиасының алғашқы нұсқаларында да осыған ұқсас үйлесімсіздік болды. CD MO CD-лерге ұқсас болғандықтан, формат спиральді жолақты жазу схемасын қолданды, бұл дискіні жиі, шағын көлемде өшіру және жазу үшін қолайсыз құралға айналдырды. Кейбір магнитооптикалық дискілер мен бірдей корпусқа ие құрылғыларда бұл шектеу жоқ. Қазіргі CD RW-лерден айырмашылығы, CD MO стандартты дискілерде оқылaтын өзгертілмейтін, басылған бөлімі және жазылатын MO бөлімі бар гибридті дискілерге мүмкіндік берді. Дискті жазу бағдарламалық қамтамасы, файлдық жүйелер мен форматтар үшін ерте кезеңде стандарттардың болмауы, физикалық үйлесімсіздік және арзан CD R дискілерінің болуы форматтың тоқтатылуына әкелді. CD-ROM файлдық жүйелерінің шектеулерімен байланысты болмаған басқа магнитооптикалық медиалар CD MO-ны ығыстырды.
Before CD RW technology, in 1990 a standard for magneto optical recordable and erasable CDs called CD MO was introduced and set in the Orange Book, part 1 as a CD with a magneto optical recording layer. The CD MO standard allowed for an optional non erasable zone on the disc that could be read by CD ROM units. Data recording (and erasing) was achieved by heating the magneto optical layer's material (e. g. DyFeCo or less often TbFeCo or GdFeCo) to its Curie point and then using a magnetic field to write the new data, in a manner essentially identical to Sony's MiniDisc and other magneto optical formats. Reading the discs relied on the Kerr effect a major format flaw. The rewrite could only be read in special drives and was incompatible with non magneto optical enabled drives. The format was never released commercially, mostly because of incompatibility with standard CD reading units. Early CD R media contained a similar compatibility flaw. Since the CD MO was otherwise identical to CDs, the format still adopted a spiral groove recording scheme, rendering the disc poorly suited as a removable medium for repeated, small scale deletions and recordings. Some magneto optical drives and media with the same form factor don't have this limitation. Unlike modern CD RWs, CD MO allowed for hybrid discs containing both an unmodifiable, pressed section, readable in standard drives, and a writable MO section. The early introduction and no standards for disc recording software, file systems, and formats, physical incompatibility, coupled with more economical CD R discs, led to abandoning the format. Other magneto optical media, unbound by limitations of the typical CD ROM filesystems, replaced the CD MO.