Климат Хантера: Альбом Скотта Уокера

Кіріспе

1984 жылы шыққан американдық әнші Скотт Уокердің альбомы. Climate of Hunter – американдық әнші-әндер авторы Скотт Уокердің он бірінші жеке студиялық альбомы. Ол 1984 жылдың наурыз айында жарық көрді және Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде 60-шы орынға жетті. Бұл Уокердің 1980-ші жылдардағы жалғыз альбомы болды. Альбом Уокер үшін коммерциялық сәтсіздік пен көркемдік қанағатсыздықтың он бес жылдығынан кейін қайта оралу болды, сондай-ақ Ұлыбританияның пост-панк және инди музыкалық өкілдерінің 1960-шы жылдардағы оның туындыларына деген қызығушылығының жаңаруынан кейін жарық көрді. Уокер альбомға арналған әндерді 1983 жылдың тамыз және қыркүйек айлары аралығында жазды, ал жазу жұмыстары 1983 жылдың қазан және желтоқсан айлары аралығында Ұлыбританиядағы The Town House, EMI және Sarm West студияларында өтті. Альбом 1984 жылдың наурыз айында LP форматында шығарылып, жағымды пікірлер алды. Ол 1980-ші жылдардың ортасында CD форматында жарық көрді және 2006 жылдың қаңтарында қайта шығарылды, жаңа дизайнмен және қайта жаңартылған дыбыспен. Альбомның түпкілікті дизайнын C. More жасады, ал суреттері Боб Карлос Кларкқа тиесілі.

Өмірбаян

1969 жылғы «Scott 4» және 1970 жылғы «’Til the Band Comes In» атты альбомдарының коммерциялық сәтсіздігінен кейін Скотт Уокер келесі бірнеше жыл бойы тек кавер-версиялардан тұратын MOR альбомдарын шығарды. Осы кезеңнің соңғы альбомы – 1974 жылғы «We Had It All» альбомынан кейін, Уокер «The Walker Brothers» тобын қайта құрып, «GTO Records» компаниясымен келісімшарт жасасты. Қайта құрылған топ 1975 жылы «No Regrets», 1976 жылы «Lines» және 1978 жылы «Nite Flights» атты үш альбом жазды. «No Regrets» және «Lines» альбомдары Уокердің соңғы жеке жұмыстарының музыкалық бағытын жалғастырды, ал альбомдарда оның өзінің жаңа әндері болған жоқ. Алғашқы альбомның тайтл трегі – «No Regrets» әні 1976 жылдың басында хит-синглға айналды, бірақ сыншылар мен коммерциялық тұрғыдан екі альбом да сәтті болмады. Топ «GTO» компаниясының жақын арада құлайтынын біліп, «Nite Flights» альбомын жазуға кірісті. Олар өздерінің шығармаларын ешқандай шектеусіз шығаруға шешім қабылдады. Нәтижесінде шыққан альбомда арт-рок пен диско стиліндегі дыбыстар, күшті барабан соқпалары, синтезаторлар мен электр гитаралары пайдаланылды. Үш топ мүшесінің әрқайсысы өздерінің әндерін жазып, орындады. Скотттың төрт әні – «Shut Out», «Fat Mama Kick», «Nite Flights» және «The Electrician» – «’Til the Band Comes In» альбомынан бері жазылған оның алғашқы түпнұсқалық композициялары болды. Уокердің ән жазу өнері 1960 жылдардағы жұмысымен салыстырғанда айтарлықтай өсті және Дэвид Боуи, Брайан Ино және Лу Ридтің музыкасына ұқсас болды. Скотттың әндерінің, әсіресе «The Electrician» әнінің өте қараңғы және жағымсыз дыбысы оның болашақ жеке жұмысының бағытына бағыт берді. «Nite Flights» альбомы 1978 жылы нашар сатылыммен шықты, бірақ сыншылардың жылы пікірлерін алды, әсіресе Скотттың үлесіне жоғау баға берілді. Альбомнан кейін Уокердің жазбалармен келісімі болмады және журналист Алан Бангспен сұхбаттасуда «Nite Flights» және «Climate of Hunter» арасында «ешқандай көп емес» өмір сүргенін айтты. Уокер өзін Орсон Уэллспен салыстырды, ол – кездесуге баршаның құштар тұтқан, бірақ ешкім келесі жобасына қаржылай қолдау көрсетпеген ұлы тұлға. 1981 жылы әуесқой Джулиан Коуп Уолкердің 1967-1970 жылдардағы альбомдарынан «Аспаннан қашу: Скотт Уолкердің құдайға лайық генийі» атты жинақты құрастырды, ол тек Уолкердің түпнұсқалық композицияларына назар аударды. Уолкердің бұрынғы лейблі «Philips Records» компаниясы «Scott Walker Sings Jacques Brel», «The Best of Scott Walker» және «The Walker Brothers Hits» бағдарламаларымен бірге осы жинақтың ізінен ерді. «Fire Escape in the Sky» жинағы Уолкердің жұмысын қайта бағалауға ықпал етті, нәтижесінде «Virgin Records» компаниясы оны ұзақ мерзімді келісімшартқа қол қойды (соңында «Climate of Hunter» Уолкердің «Virgin» үшін жазған жалғыз альбомы болды). Уолкер лейбл үшін алғашқы альбомын жазуды баяу бастады, әндерді мәжбүрлеудің орнына оған табиғи түрде келуін күтті. Альбомдағы жеті түпнұсқа ән 1983 жылдың тамыз және қыркүйек айларында жазылды.

Following the commercial failure of 1969's Scott 4 and 1970's 'Til the Band Comes In, Scott Walker spent the next few years releasing MOR albums consisting entirely of cover versions. After the last album of this period, 1974's We Had It All, Walker reformed The Walker Brothers and signed to GTO Records. The reunited group recorded three albums together, 1975's No Regrets, 1976's Lines and 1978's Nite Flights. No Regrets and Lines had continued the musical vein of Walker's recent solo work, with neither album including any original songs by him. The title track of the first album, "No Regrets", had become a hit single in early 1976, but critically and commercially both albums were unsuccessful. The group began recording Nite Flights knowing that GTO was soon to collapse. The decision was made to produce an album of their own compositions without compromise. The resulting album emphasised an art rock and disco sound utilising harder drum sounds, synthesizers and electric guitars. The three group members each wrote and sang their own compositions. Scott's four songs – "Shut Out", "Fat Mama Kick", "Nite Flights" and "The Electrician" – were his first original compositions since 'Til the Band Comes In. Walker's songwriting displayed remarkable growth from his 1960s work and had more in common with the music of David Bowie, Brian Eno and Lou Reed. The extremely dark and discomforting sound of Scott's songs, particularly "The Electrician", was to prove a forerunner to the direction of his future solo work. Nite Flights was released in 1978 to poor sales figures but warm critical opinion, especially Scott's contributions. In the period after the album Walker was without a record deal, and remarked in an interview with the journalist Alan Bangs that he had lived on "not a lot" between Nite Flights and Climate of Hunter. Walker compared himself to Orson Welles, a great man everyone wants to meet, but for whom nobody will finance their next project. In 1981, ardent fan Julian Cope assembled a collection of tracks from Walker's 1967 to 1970 albums titled Fire Escape in the Sky: The Godlike Genius of Scott Walker, focusing solely on original Walker compositions. Walker's old label Philips Records quickly followed with Scott Walker Sings Jacques Brel, The Best of Scott Walker and The Walker Brothers Hits. Fire Escape in the Sky inspired a critical re evaluation of Walker, and as a result Virgin Records signed him to a long term deal (ultimately, Climate of Hunter would be the only album Walker recorded for Virgin). Walker was slow to begin writing his first album for the label, waiting for songs to come to him naturally rather than force them. The seven original songs on the album were all written during August and September of 1983.

Жазу және музыка

Әндерді жазу үшін Уокерге көп уақыт кетсе де, альбомды жазу салыстырмалы түрде жылдам болды, ол 1983 жылдың қазан айынан желтоқсан айына дейін екі айға созылды. Альбомды Питер Уолш продюсерлік етті, ол жақында Simple Minds тобының 1982 жылы шыққан New Gold Dream (81–82–83–84) альбомында жұмыс істеген еді. Уолшпен бірге Уокер тәжірибелі сессиондық музыканттардан топ құрды, мысалы, еркін импровизациялайтын саксофоншы Эван Паркер, Dire Straits тобының гитаршысы Марк Кнопфлер және R&B әншісі Билли Оушен. «Скотт Уокер: 30 ғасыр адамы» (2006) деректі фильміне берген сұхбатында Уолш музыканттардан әндердің әуеніне құлақ салмай, өз бөлімдерін жазуды күткенін түсіндірді, себебі Уокер ешқандай демо жазбаған және әуен «қатты сақталатын құпия» болғандықтан. Уокер егер басқалар әуенді білсе, ол әнді ол көздеген «назар шоғырланған орыннан» шығарып алатынын айтты. Мақсаты – «барлығын бір-бірімен байланыстырмау», сонда «ешкімнің бірге үйлесім табуына мүмкіндік болмас еді». Нәтижесіндегі әндер Питер Ван Хуктың барабандары, Мо Фостердің бас гитарасы және Уокердің вокалымен жетеледі. Гитаралар, синтезаторлар, духовые және скрипкалар абстрактілі нәтижелермен азырақ қолданылады. «Rawhide» әнінде оркестр ерекше көзге түседі, ал «Sleepwalkers Woman» әнінде ғана оркестрдің сүйемелдеуі бар, ал гитаралар «Track Three», «Track Seven» және «Blanket Roll Blues» әндерінде басты рөлде. Уокер «Climate of Hunter» альбомындағы тректердің жартысына сандық атау беруге ерекше шешім қабылдады. «The Tube» музыкалық бағдарламасына берген сұхбатында ол әндердің толық екенін және атаулар оларды «бұрмалап» немесе «артық жүктеуі» мүмкін екенін түсіндірді, бұл сөздердің бір жолына басқаларына қарағанда артық салмақ береді дегенді білдіреді. Кейіннен әндерге «Delayed» («Track Three»), «It's a Starving» («Track Five»), «Say It» («Track Six») және «Stump of a Drowner» («Track Seven») деген бейресми атаулар берілді, өйткені әндер тізімінде әндерді «Track» атауларымен көрсетудің орнына осы бастапқы жолдардың әрқайсысы қалың әріппен жазылған. Альбомдағы соңғы трек «Blanket Roll Blues» – Теннесси Уильямстың жазған жалғыз әні, ол 1959 жылғы «The Fugitive Kind» фильмінде Марлон Брандо орындаған әннің сөзін ұсынады.

Although it took Walker a long time to write the songs, the recording of the album was relatively quick, taking two months from October to December 1983. The album was produced with Peter Walsh who had recently worked with Simple Minds on their break through album, 1982's New Gold Dream (81–82–83–84). Together with Walsh, Walker assembled a band of seasoned session players such as free improvising saxophone player Evan Parker, Dire Straits' Mark Knopfler on guitar and the R&B singer Billy Ocean. Discussing the recording of the album for the documentary Scott Walker: 30 Century Man (2006), Walsh explained that the musicians were expected to record their parts without knowing the melody to any of the songs, in part because Walker had not recorded any demos and also because the melody was "a closely guarded secret". Walker explained that if the others involved knew the melody, it would take the song away from the "concentrated place" he intended. The intention was to "keep everything a little disjointed" so there is "no chance of everyone swinging together". The resulting songs are driven by and founded on Peter Van Hooke's drums, Mo Foster's bass and Walker's vocals. Guitars, synthesizers, brass and strings are each used sparingly with abstract results. An orchestra is prominent on "Rawhide" and is the lone accompaniment on "Sleepwalkers Woman", while guitars come to the fore on "Track Three", "Track Seven" and "Blanket Roll Blues". Walker made the unusual choice of giving half of the tracks on Climate of Hunter numerical titles. He explained in a TV interview on music programme The Tube that the songs were complete and that titles might "lopside" or "overload" them, presumably giving undue weight to one line of the lyric over the others. The songs have since been attributed the informal titles "Delayed" ("Track Three"), "It's a Starving" ("Track Five"), "Say It" ("Track Six"), and "Stump of a Drowner" ("Track Seven"), because the lyrics sheet bolds each of those starting lines instead of denoting the songs by their "Track" titles. The last track on the album, "Blanket Roll Blues", is the only song written by Tennessee Williams, providing lyrics for the song originally featured in the 1959 film The Fugitive Kind sung by Marlon Brando.

Шығарылымдар

Climate of Hunter алғаш рет 1984 жылғы наурыз айында Ұлыбританияда Virgin Records компаниясы арқылы LP форматінде жарық көрді. Альбом 1980-жылдардың ортасында Virgin Records компаниясының Compact бағалық санатының аясында LP және CD форматтарында қайта шығарылды. Альбомның жаңадан өңделген нұсқасы 2006 жылдың 30 қаңтарында Ұлыбританияда Virgin және EMI компанияларымен шығарылды. Ол қайта қарастырылған көркемдік безендіруді және Saint Etienne тобынан Боб Стэнлидің жаңа сызбаларын қамтыды.

Қабылдау

Климат Охотника көптеген сыншылар тарапынан жақсы және оң пікірлер алды. NME журналы оны 1984 жылғы "Жыл альбомдары" тізімінде 5-орынға қойды.

Трек тізімі

Барлық тректер Скотт Уокердің 1983 жылғы тамыз-қыркүйек айларында жазған шығармалары, "Blanket Roll Blues" (Теннесси Уильямстың сөзі, Кенион Хопкинстің музыкасы) ерекшеленеді. Оркестрлік аранжировканы Брайан Гаскойн жасаған.