Лоуренс Джексон: Американдық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Лоуренс Кертис Джексон (2 маусым 1931 - 28 тамыз 1990) – американдық оң қолды кәсіби бейсбол ойыншысы, тастаушы. Ол Үлкен Лига Бейсболында (MLB) «Сент-Луис Кардиналс», «Чикаго Кабс» және «Филадельфия Филлиз» командаларында ойнады. 19 жылғы маусымда Джексон Ұлттық Лиганы (NL) 24 жеңіспен бастады (сегізінші орындағы «Кабс» командасы үшін ойнап), және «Сай Янг» сыйлығына ие болуда екінші орынды иеленді; ол сондай-ақ тасталған иннингтер саны және «құрғақ» ойындар бойынша да Ұлттық Лигада бірінші орынды алды, әрқайсысы бір рет. Джексонның 194 жеңісі – 1900 жылдан бері бірінші орынды иеленген командада ойнамаған оң қолды ойыншының ең көп жеңісі. Ол сенімділіктің үлгісі болды, соңғы 12 маусымның әрқайсысында кем дегенде 13 ойын жеңіп алды. Кейін ол Айдахо штатының заң шығарушы органында төрт мерзім қызмет етті.

Алғашқы жылдар

Айдахо штатының Нампа қаласында туған Джексон 1949 жылы Бойз орта мектебін бітірген. Ол Бойз кіші колледжінде оқыды және «Бронкос» командасы үшін футбол мен бейсбол ойнады; 1950 жылы желтоқсанда «Жас Роуз Боулда» ойнаған команданың кіші колледждер арасындағы үздік жартылай қорғаушысы атанды. 1951 жылы «Кардиналс» командасымен келісімшартқа отырды және C класындағы «Пионер Лигасында» Покателло үшін 3–11 көрсеткішін тіркеді. Ол Калифорния лигасында 351 соққы жасап, «Фресно Кардиналс» командасының жеңімпаз болған 28–4 есебімен көшбасшы болды.

Үлкен лигалық мансап

1955 жылы ол Сент-Луис командасымен үлкен лигаға енді, 9–14 есебін тіркеді және 1958 жылға қарай бастапқы құрамға еніп алды. Кардиналс сапында ол 1957, 1958 және 1960 жылдары NL All-Star командасына шақырылды, үш ойында 3 2/3 иннингте бар болғаны екі соққы жіберіп, ешқандай ұпай жібермеді; 1957 жылғы ойын Сент-Луистегі Спортсмендер паркінде өтті. 1960 жылы ол 282 иннингте 38 ойын бастап, лигада көшбасшы болды, сонымен қатар 18 ойын жеңді, бірақ 1961 жылғы маусымның алғашқы төрт аптасын Дюк Снайдердің сынған таяғының бөлігінен жақ сүйегі сынғандықтан өткізіп алды. 1962 жылғы маусымнан кейін Джексон алты ойыншыдан тұратын келісім бойынша Линди МакДаниелмен бірге «Кубс» командасына ауыстырылды; «Кардиналс» үш ойыншыны, соның ішінде Дон Кардуэллді алды. Джексон 1963 жылы тағы да All-Star атанды және жазғы классикадағы ең тиімсіз ойынына қарамастан жеңіске жетті; үшінші иннингте 3–1 есебімен алаңға шыққан ол теңестіру голына жол берді, бірақ NL бесінші иннингте 4–3 есебімен қайтадан көшбасшылыққа шықты. Келесі жылы ол өзінің ең жақсы маусымын өткізді; «Кубс» командасы 76–86 есебімен ойнағанына қарамастан, Джексон 24–11 есебімен 148 соққы жасап, 3.14 орташа ұпай көрсетті. Ол сондай-ақ питчерлер арасында 109 мүмкіндікті қатесіз пайдаланып, үлкен лигада рекорд орнатты, бұрынғы рекордты (108) Three Finger Brown және Eppa Rixey бөлісіп ұстаған еді; Рэнди Джонс Сан-Диего Падрес сапында осы рекордты 112-ге жеткізді. Сол кезде екі лига үшін де бір ғана Cy Young жүлдесі болғандықтан, Америка лигасының «Лос-Анджелес Энджелс» командасының Диан Ченс 20 дауыстан 17-сін алып жүлдені жеңіп алды; Джексон екі дауыс алды, ал «Доджерс» командасының Сэнди Куфакс бір дауыс алды. Джексон 1965 жылы 21 ойынды ұтырды, бұл 1951–52 жылдары Мюрри Диксоннан кейін қатарынан маусымдарда 20 жеңіс және 20 жеңіліс тіркеген алғашқы ойыншы болды. Солардың бірі Цинциннати Редс командасының Джим Малониге қарсы 10 иннингте 1–0 есебімен ұтылған ойын болды, онда Малони 187 тастаумен но-хиттер жасады. Кейін ол Фергюсон Дженкинсті «Чикаго» командасына әкелген келісім бойынша «Филлис» командасына ауыстырылды және маусымды бес шайбамен лигада көшбасшылықты бөлісіп аяқтады. 1967 жылы ол өзінің 171-ші ойынын жеңіп, 20-шы ғасырдың ең жеңіске жеткен NL оң жақтағы питчері болған Билл Доакты басып өтті. Сол жылдың 20 маусымында ол «Нью-Йорк Метс» командасына қарсы бір шайба соқты. 1968 жылы 13–17 есебімен және 2.77 ERA көрсеткішімен өткеннен кейін Джексон қазан айындағы кеңейту жобасында «Монреаль Экспос» командасымен таңдалды, бірақ командаға қосылудың орнына зейнеткерлікке шығуды жөн көрді; Боби Уайн келесі сәуірде «Экспос» командасына өтемақы ретінде жіберілді. 14 маусымдық карьерасында Джексон 0.515 есебімен 1,709 соққы, 37 шайба және 3.40 ERA көрсеткішімен 558 ойында және 3,262 2/3 иннингте ойнады. Ол Клод Пасоның рекордты төрт рет теңестірді, ол 1.000-ге жету пайызымен (1957, 1964, 1965, 1968) ең көп мүмкіндікке ие болды.

He broke into the majors with St. Louis in 1955, posting a 9–14 record, and gradually worked his way into the starting rotation by 1958. He was named to the NL All Star team in 1957, 1958, and 1960 while with the Cardinals, and allowed only two hits and no runs in 3 2/3 innings in the three appearances; the 1957 game was played at Sportsman's Park in St. Louis. In 1960 he led the NL with 282 innings and 38 games started, also winning 18 games, but he missed the first four weeks of the 1961 season after having his jaw broken in a late spring training game by a flying piece of Duke Snider's broken bat. After the 1962 season, Jackson was traded to the Cubs along with Lindy McDaniel in a six player deal; the Cardinals received three players including Don Cardwell. Jackson was again an All Star in 1963, and earned the win despite it being his least effective appearance in the Midsummer Classic; after entering with a 3–1 lead in the third inning, he allowed the tying runs, but the NL again took a 4–3 lead in the top of the fifth as he departed. He enjoyed his best season the following year; despite the Cubs' 76–86 record, Jackson was 24–11 with 148 strikeouts and a 3.14 earned run average. He also set a major league record for pitchers with 109 total chances without an error, breaking the mark of 108 shared by Three Finger Brown and Eppa Rixey ; Randy Jones broke his record with 112 for the San Diego Padres in With only one Cy Young Award for both leagues at that time, Dean Chance of the American League's Los Angeles Angels won the award with 17 of the 20 votes; Jackson received two votes, while Sandy Koufax of the Dodgers received one. Jackson lost 21 games in 1965, the first since Murry Dickson in 1951–52 to have twenty wins and twenty losses in consecutive seasons. One of those losses was 1–0 in ten innings to Jim Maloney of the Cincinnati Reds, who threw a no hitter with 187 pitches. In early he was traded to the Phillies in the deal which brought Ferguson Jenkins to Chicago, and he ended the season as one of six pitchers tied for the league shutout lead with five. In 1967, he won his 171st game to pass Bill Doak, who had previously been the winningest NL right hander of the 20th century to never play for a pennant winner. On June 20 of that year, he pitched a one hitter against the New York Mets. After a 13–17 season with a 2.77 ERA in 1968, Jackson was selected by the Montreal Expos in the October 1968 expansion draft, but chose to retire rather than join the team; Bobby Wine was sent from the Phillies to the Expos the following April as compensation. In a 14 season career, Jackson posted a 0.515 record with 1,709 strikeouts, 37 shutouts, and a 3.40 ERA in 558 games and 3,262 2/3 innings. He tied a record held by Claude Passeau by four times having the most total chances among pitchers with a perfect 1.000 fielding percentage (1957, 1964, 1965, 1968).

Бейсболдан кейін

Джексон Бойскеге оралып, Бойс Каскадтың сақтандыру агенті және лоббисі болды. Ол Айдахо штатының Өкілдер палатасында Ада округінен республикашыл ретінде төрт мерзім қызмет етті, Республикалық штаты комитетінің атқарушы директоры болды. 1978 жылы ол губернаторлыққа кандидат болды, бірақ тамыздағы алты кандидатты GOP праймерисінде төртінші орынды иеленді, жеңімпаз Аллан Ларсен болды, ол кейін жалпы сайлауда Джон Эвансқа еңсеге тіреді. Кейін Джексон штаты индустриялық комиссиясы мен жүзжылдық комиссияда қызмет етті; ол 59 жасында Бойс қаласында рактан қайтыс болды.