Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Миссури штатындағы (АҚШ) құрылмаған елді мекен.
Unincorporated community in Missouri, U. S.
Ерте тарих
Слиго пеш компаниясының темір кенін қорытуға арналған доменді пешін салу 1880 жылы ашылғанда Дент округы мен оған жақын округтердің тұрғындарына көптеген қажетті жұмыс орындарын әкелді. Пеш орналасқан жерде тез арада қала пайда болды және ол ана компаниясының атымен Слиго деп аталды.
The building of the iron ore blast furnace by the Sligo Furnace Company brought many needed jobs to the residents of Dent County and the surrounding counties when it opened in 1880. A town was soon formed at the furnace site and was named Sligo after the parent company.
Халық санының өсуі және қала өмірі
Көптеген жұмысшылар жұмыс іздеп Слайгоға ағылып келді, және халық саны арта келе компания жұмысшылар үшін үйлер салып, оларды үйдің мөлшеріне қарай айына 1 немесе 2 долларға жалға берді. Сонымен қатар, дүкен, шаштараз, пошта бөлімі және мектеп салынды. Алғашқы жылдары халық саны 1000-нан асып, пеш жұмыс істеген шақта Слайго қауымдастығында 3000-нан астам адам жұмыс істеді. Ертедегі тұрғындар аң аулап, балық аулағанда, олар компания дүкенінен сатып алуға міндетті емес, көбінесе жергілікті билерде көңіл көтеріп жүретін. Слайго пеші ашылғанына бірнеше жыл өткен соң, Слайго тұрғындарының шіркеуі немесе діни басшысы болмады. Слайго пеш компаниясының басқарушысы – ең жоғарғы заң болды, компания салон мен құмар ойындарды тыйым салды, және қиындыққа тап болған әрбір адам жұмысынан айырылды. Дегенмен, Слайгода басқа компания қалалары сияқты тәртіпсіздік болды. Жұмыстан тыс уақытта жас ерлер арасында шулап-бұлану мен маскүнемдік жиі кездесетін. Заңсыз айқын шарапты Мерамек өзенінің жоғарғы ағысындағы Минт-Спрингтегі "Ақша үңгірінен" алуға болады, ал заңды спирттік ішімдіктерді жақын жердегі Салемнен жеткізіп алуға болатын. Слайгоның алғашқы жылдарында покер және ойыншықтар да кең таралған.
Many workers flocked to Sligo in search of jobs, and as the population increased, the company began to build homes for the workers which they rented for $1 or $2 per month, depending on the size of the house. They also built a store, barber shop, Post Office and schoolhouse. The population grew to over 1,000 people in the early days, and at the height of the furnace operation over 3,000 people worked in the Sligo community. Whenever early residents weren't hunting and fishing for food that didn't have to be purchased at the company store, they could be found enjoying themselves at local dances. For several years after the opening of the Sligo Furnace, the residents of Sligo were without a church or church leader. The Sligo Furnace Company Superintendent was the supreme law—saloons and gambling halls were forbidden by the company, and any man found in trouble lost his job. Sligo had lawlessness like any other company town, however. Rowdiness and drunkenness amongst the younger male residents was not uncommon when workers were off the clock. Illegal moonshine could be obtained from "Money Cave" at Mint Spring located on the upper Meramec River or legal liquor could be shipped in from nearby Salem. Poker and dice games were also prevalent in early Sligo.
Кейінгі тарихы мен шіркеулері
Көп ұзамай Слайго, Фишвотер және Дэниелс елді мекендерінен адамдар жиналып, Слайгоға өз шіркеуін құруға ынталандырды. Олар Слайго мектебінде құлшылық етуді бастады (2011 жылға дейін Слайго мектебі сақталды, ол жергілікті жиналыстар мен тойлар өтетін "Қоғамдық ғимаратқа" айналдырылды). Бұл шіркеуде түрлі конфессиялар мен әртүрлі жазбагерлер болды. 1898 жылы Сент-Луис тұрғыны Джеймс Г. Макробертс Слайго пеш компаниясының басқарушысы болып тағайындалды және отбасымен Слайгоға көшіп келді. Оның әйелі Софи, жарықтандырылған методист, христиандық ұйым болмаса, көшуге келіспеді. Слиго методистік шіркеуі 1903 жылдың 8 наурызында Rev. А. П. Джордж, Сент-Луис одақтық жексенбілік мектебінің хатшысы, бес негізгі мүшемен: миссис Софи Макробертс, миссис Мета Аллен, миссис Роберт Эрвин, миссис Кэтрин Ирвин және миссис Лотти Снелсон, және бір сынақтан өтуші Уильям Снелсон қатысуымен құрылды. Қамқорлар Джеймс Макробертс, Роберт Эрвин және Гленн Аллен болды; жексенбілік мектептің басшысы Софи Макробертс болды. Слайго Біріккен методистік шіркеуі әлі күнге дейін таңғы сағат 9-да құлшылық өткізетін шіркеу ғимараты көбінесе Слайго пеш компаниясымен салынды, ол 1921 жылы жабылып қалғанға дейін пастордың жалақысының жартысын төледі. Шіркеу аяқталғанша, құлшылық мектеп ғимаратында өтті.
It wasn't long before a group of people from Sligo, Fishwater and Daniels met and encouraged Sligo to form its own church. They did and began holding services in the Sligo schoolhouse (still used as of 2011, the Sligo schoolhouse was converted to the "Community Building" where local meetings and celebrations are held). This church functioned with different denominations and various speakers. In 1898 St. Louisan James G. McRoberts was appointed Superintendent of the Sligo Furnace Company and relocated his family to Sligo. His wife Sophie, an ardent Methodist, was reluctant to make the move unless there was some type of Christian organization available. The Sligo Methodist Church was organized March 8, 1903, by Rev. A. P. George, the St. Louis Union Sunday School Secretary, with five charter members: Mrs. Sophie McRoberts, Mrs. Meta Allen, Mrs. Robert Erwin, Mrs. Catherine Irwin, and Mrs. Lottie Snelson, and one probationer, William Snelson. The trustees were Mr. James McRoberts, Mr. Robert Erwin, and Mr. Glenn Allen; the Sunday School Superintendent was Mrs. Sophie McRoberts. The church building, where Sligo United Methodist Church still holds Sunday services at 9 am, was mostly built by the Sligo Furnace Company which also paid half of the pastor's salary until it closed in 1921. Services were held in the school building until the church was finished.