Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кейко Такемияның жапон манга сериясы.
Japanese manga series by Keiko Takemiya
Контекст
Кейко Такемия 1967 жылы манга суретшісі ретінде дебют жасады, оның алғашқы туындылары манга журналдары редакторларының назарын аударды, бірақ олардың ешқайсысы айрықша сындық немесе коммерциялық сәттілікке жете алмады. Оның дебюті шектеулі шоджо манга (қыз мангасы) баспа мәдениеті аясында болды: туындылар балалар аудиториясына бағытталды, отбасылық драма немесе романтикалық комедия сияқты қарапайым тақырыптарға негізделді және өте пассивті әйел басты кейіпкерлерді бейнеледі, олар Күн патшайымы сияқты болды. 1970 жылдардан бастап, жаңа буын шоджо суретшілері пайда болды, олар психологиялық тұрғыдан күрделі, саясат және сексуалдық тақырыптарды тікелей қамтитын және жасөспірім оқырмандарға арналған манга туындыларын жасады. Такемия оның құрамында болған суретшілер тобы «24-жылдық топ» деп аталды. Бұл топ ғылыми фантастика, тарихи фантастика, оқиғалық фантастика және бір жынысты махаббат (ерлер арасындағы – шонен ай және яой, әйелдер арасындағы – юри) элементтерін қосып, жанрды кеңейту арқылы шоджо мангасының дамуына үлкен үлес қосты. Такемия 1971 жылдан 1973 жылға дейін Токионың Нерима ауданындағы Оизумигакуэнчода жалға алған үйде бірге тұрған «24-жылдық топтың» мүшесі Мото Хагиомен жақын дос болды. Үй «Оидзуми салоны» деп аталды және «24-жылдық топтың» мүшелері мен олардың байланысты адамдары үшін маңызды жиналатын орынға айналды. Олардың досы және көршісі 増山法恵 екі суретшінің де дамуына маңызды әсер етті: Масуяма манга суретшісі болмаса да, ол балалар үшін қарапайым ойын-сауықтан гөрі жанрды маңызды әдеби өнер түріне көтеруге ұмтылған шоджо мангасының жанкүйері болды және Такемия мен Хагиоға олардың туындыларына шабыттанған әдебиеттерді, журналдарды және фильмдерді таныстырды. Масуяма Такемияға таныстырған туындылардың ішінде жазушы Герман Гессенің «Bildungsroman» жанрындағы романдары «Казе то Ки но Ута» туындысының дамуына ерекше әсер етті. Масуяма Такемия мен Хагионы «Дөңгелек астында» (1906), «Демиан» (1919) және «Нарцисс пен Гольдмунд» (1932) романдарымен таныстырды; «Демиан» екі суретшіге де үлкен әсер етті, тікелей Такемияның «Казе то Ки но Ута» және Хагионың шонен ай жанрына қосқан үлесі «Томас жүрегі» (1974) туындыларының сюжеті мен оқиға орнына әсер етті. Гессенің ешбір туындысы тікелей гомоэротикалық болмаса да, олар еркек кейіпкерлер арасындағы мықты байланыстарды, интернаттағы ортаны және еркек кейіпкерлердің ішкі психологиясына назар аудару арқылы суретшілерге шабыт берді. «Казе то Ки но Ута» туындысының дамуына әсер еткен басқа туындылар: 1968 жылғы «if», 1969 жылғы «Satyricon» және 1971 жылғы «Death in Venice» еуропалық драмалық фильмдері, олар 1970 жылдары Жапонияда көрсетілді және Такемия мен Хагиоға «табиғаттан тыс әдемі» еркек кейіпкерлерді бейнелеуде әсер етті; Такемияны оның туындысы үшін мектепті таңдауға ықпал еткен Тарухо Инагакидің «(少年愛の美学)» эссесі; және алғашқы коммерциялық таралымы бар жапондық гей ерлер журналы «Баразоку».
Keiko Takemiya made her debut as a manga artist in 1967, and though her early works attracted the attention of manga magazine editors, none achieved any particular critical or commercial success. Her debut occurred in the context of a restrictive shōjo manga (girls' manga) publishing culture: stories were marketed to an audience of children, were focused on uncomplicated subject material such as familial drama or romantic comedy, and favored Cinderella like female protagonists defined by their passivity. Beginning in the 1970s, a new generation of shōjo artists emerged who created manga stories that were more psychologically complex, dealt directly with topics of politics and sexuality, and were aimed at an audience of teenage readers. This grouping of artists, of which Takemiya was a member, came to be collectively referred to as the Year 24 Group. The group contributed significantly to the development of shōjo manga by expanding the genre to incorporate elements of science fiction, historical fiction, adventure fiction, and same sex romance: both male–male (shōnen ai and yaoi) and female–female (yuri). Takemiya was a close friend to fellow Year 24 Group member Moto Hagio, with whom she shared a rented house in Ōizumigakuenchō, Nerima, Tokyo, from 1971 to 1973. The house was nicknamed the "Ōizumi Salon", and came to be an important gathering point for Year 24 Group members and their affiliates. Their friend and next door neighbor 増山法恵 was a significant influence on both artists: though Masuyama was not a manga artist, she was a shōjo manga enthusiast motivated by a desire to elevate the genre from its status as a frivolous distraction for children to a serious literary art form, and introduced Takemiya and Hagio to literature, magazines, and films that came to inspire their works. Of the works Masuyama introduced to Takemiya, novels by writer Herman Hesse in the Bildungsroman genre were particularly relevant to the development of Kaze to Ki no Uta. Masuyama introduced Takemiya and Hagio to Beneath the Wheel (1906), Demian (1919), and Narcissus and Goldmund (1932); Demian was especially impactful on both artists, directly influencing the plot and setting of both Takemiya's Kaze to Ki no Uta and Hagio's own major contribution to the shōnen ai genre, The Heart of Thomas (1974). Though none of Hesse's stories are explicitly homoerotic, they inspired the artists through their depictions of strong bonds between male characters, their boarding school settings, and their focus on the internal psychology of their male protagonists. Other works that informed the development of Kaze to Ki no Uta were the European drama films if (1968), Satyricon (1969), and Death in Venice (1971), which screened in Japan in the 1970s and influenced both Takemiya and Hagio in their depiction of "preternaturally beautiful" male characters; Taruho Inagaki's essay (少年愛の美学), which influenced Takemiya to select a school as the setting for her series; and issues of Barazoku, the first commercially circulated Japanese gay men's magazine.
Өндіріс
Такемия 1970 жылы «Казе то Ки но Ута» әңгімесін ойлап тапты, содан кейін ол Масуямамен телефон арқылы сериалды талқылау үшін түн бойы оянды. Сол жылдың желтоқсанында сюжеттің егжей-тегжейлі жоспарын жазып, 1971 жылдың қаңтарында манганың алғашқы 50 бетіне эскиздер жасады. Такемия эскиздердің жобасын бірнеше редакторларға көрсетті, бірақ олардың ешқайсысы серияны басып шығаруға қызығушылық танытпады, себебі оның тақырыбы өте даулы болды. Бірнеше редактор Гилберттің үлкен ер адаммен төсектегі көрінісін оқиғаның соңына жылдыруды ұсынды; ол «Мен оқиғаны ең жақсы көрсететін бетті басында қалдырғым келеді» деп бас тартты. Ол жыныстық сипаттамалары, әсіресе еркектер арасындағы жыныстық қатынас көрінісі, сондай-ақ садомазохизм, инцест және зорлау бейнелеуі салдарынан дау тудырды. Такемия ата-аналар мен мұғалімдер қауымдастықтарының реакциясынан қорқыныш білдірді, өйткені Shūkan Shōjo Comic баспасының иесі Шогакукан «қатаң» компания ретінде танымал еді және мектеп оқушыларына арналған академиялық журналдарды шығарумен белгілі болды. Shūkan Shōjo Comic-ке келген оқырман хаттары серияның тақырыбына наразы болғандар мен оның сюжеттік құрылымын және жыныстық қатынастың ашық бейнелеуін мақтағандар арасында бөлінді. Гилберт бастапқыда оқырмандарға ұнамады, бірақ оның өмірі мен балалық шағы туралы көріністер көрсетілгеннен кейін, ол Сержтен де танымал болды. Ол 1988 жылдың шілдесінен 1989 жылдың наурызына дейін Шогакуканның Sōsho баспасында қайта басылды. Содан бері «Казе то Ки но Ута» әртүрлі жапондық баспагерлермен бірнеше рет қайта басылды, соның ішінде 1990 жылдың тамызынан 1991 жылдың наурызына дейін Кадокава Шотеннің Asuka Comics DX баспасында шыққан тоғыз томдық жинақ; 1993 жылдың тамызынан қарашасына дейін Чуокорон Шиншаның Чуко Айзобан баспасында шыққан төрт томдық айзобан басылымы; 1995 жылдың наурызынан қыркүйегіне дейін Хакусеншаның Банко баспасында шыққан он томдық бункобан басылымы; және 2002 жылдың шілдесінен 2003 жылдың қаңтарына дейін Чуокорон Шиншаның Чуко Банко Комик баспасында шыққан сегіз томдық бункобан басылымы. 2010 жылы серияны «І-кітап» бастамасымен Жапонияда он алты томдық электрондық кітап түрінде шығарды. «Казе то Ки но Ута» 2018 жылы алғаш рет Жапониядан тыс жерлерде испан тіліндегі «Milky Way Ediciones» баспасынан аударылып, жарық көрді. Ол 1995 жылғы жапондық бункобан басылымына негізделген он томдық жинақ ретінде шығарылды, онда түрлі-түсті беттер мен Такемия таңдаған жаңа мұқаба суреті болды. Серия сондай-ақ 2018 жылдың соңында итальян тіліндегі баспасы J Pop Manga баспасы арқылы жарияланды. Бастапқыда он томдық жинақ шығарылды, кейін жеке томдар ай сайын жарық көрді.
Takemiya initially conceived of the story of Kaze to Ki no Uta in 1970, following which she stayed up through the night with Masuyama discussing the series over the telephone. She wrote a detailed outline of the plot in December of that year, and drew the first 50 pages of the manga in a sketchbook in January 1971. Takemiya showed the sketchbook draft to multiple editors, but none were interested in publishing the series, citing its controversial subject material. Several editors advised her to move the opening scene of the series, which depicts Gilbert in bed with an older male student, to later in the story; she refused, stating, "I want to put the page that best reflects the story at the beginning." It attracted controversy for its sexual depictions, particularly its opening male–male sex scene and its depictions of sadomasochism, incest, and rape. Takemiya has stated that she was concerned how parent–teacher associations would react to the series, as Shūkan Shōjo Comic publisher Shogakukan was a "stricter" company best known for publishing academic magazines for schoolchildren. Reader letters in Shūkan Shōjo Comic were divided between those who were offended by the subject material of the series, and those who praised its narrative complexity and explicit representations of sex. Gilbert was initially unpopular with readers, though as the series progressed to depict his backstory and early childhood, he subsequently became more popular than Serge. It was re released as nine hardcover volumes published under Shogakukan's Sōsho imprint from July 1988 to March 1989. Since then, Kaze to Ki no Uta has been reprinted several times by different Japanese publishers, including a nine volume edition published as part of "The Complete Keiko Takemiya" collection under Kadokawa Shoten's Asuka Comics DX imprint from August 1990 to March 1991; a four volume aizōban edition published under Chuokoron Shinsha's Chuko Aizōban imprint from August to November 1993; a ten volume bunkoban edition published under Hakusensha's Bunko imprint from March to September 1995; and an eight volume bunkoban edition published under Chuokoron Shinsha's Chuko Bunko Comic ban imprint from July 2002 to January 2003. The series was also released as sixteen e book volumes by イーブックイニシアティブジャパン in 2010. Kaze to Ki no Uta was translated and published outside of Japan for the first time in 2018, by Spanish language publisher Milky Way Ediciones. It was released in ten omnibus volumes based on the 1995 Japanese bunkoban edition, featuring color pages and new cover art chosen by Takemiya. The series was also published by Italian language publisher it in late 2018, under their J Pop Manga imprint. It was initially released in a ten volume box set, the individual volumes later being released once a month.
Жынысы
Казе то Ки но Утаның басты кейіпкерлері – бишонен ("әдемі ұлдар"), бұл социолог Чизуко Уэноның "қыздардың идеалдастырылған өзін-өзі бейнелеуін" көрсететін андрогин еркек кейіпкерлеріне берілген термин. Такемия жыныстық ерекшеліктерді жойған кейіпкерлерді әдейі қолданғанын, "әйелдерге таңылған жыныстық шектеулерден қыздарды ақыл-жағынан босату үшін" жасағанын айтты. Мангадағы әйел кейіпкерлеріне тән дене ерекшеліктерімен бейнеленген еркек кейіпкерлер – жұқа дене, ұзын шаш, үлкен көздер – әйел оқырманды еркек кейіпкермен өзін-өзі сәйкестендіруге шақырады. Осы тәсіл психолог Хаяо Кавайды "Казе то Ки но Ута" туындысын талдағанда, "мүмкін, ешбір туынды жасөспірім қыздың ішкі әлемін осы деңгейде жарық қылмаған" деген қорытындыға әкелді. Анимация режиссері – Сачико Камимура. Фильмнің анимациясы Tranquilizer Product Company, Kugatsusha, Triangle Staff және Tokyo Media Connections компанияларының бірлескен еңбегімен жасалды. Бірақ "Студио Галлоп" фильмінің титрлерінде көрсетілмеген, сондай-ақ олардың сайтында да фильм туралы мәлімет жоқ. 1987 жылғы маусымдағы жарнама Konami компаниясын "анимация өндірісі/жұмысы" (アニメーション制作) үшін марапаттады. Sanctus манганың алғашқы тарауларын бейімдейді, олар ересек Сержтің Лакомбрадеге қайта оралуымен аяқталады; бірнеше жалғасы жоспарланған, бірақ олар ешқашан жарық көрмеді. Халықаралық деңгейде Sanctus 2006 жылы итальяндық Yamato Video дистрибьюторымен лицензияланды, ол фильмді түпнұсқа жапон дыбысымен және Мариза Делла Паскуаның жас Серж, ал Паола Делла Паскуаның Гилберт дауыстаған итальяндық дубляжы бар DVD ретінде шығарды. "Казе то Ки но Ута" романының бірінші томына негізделген радиодрама TBS радиосында эфирге шықты, сценарийін Манн Изава жазды, ал Гилберттің дауысын Хироми Го орындады. Сондай-ақ "Гилберттің реквиемі"; 風と木の詩 ジルベールのレクイエム; Kaze to Ki no Uta: Gilbert no Requiem, 1984 жылы 東海林修 шығарды. (風と木の詩 シンセサイザー・ファンタジー), Гилберт но Реквиемнің ремикс-альбомы 1985 жылы жарық көрді. 1985 жылы Shogakukan "Le Poème du Vent et des Arbres" атты суретшілер альбомын шығарды, онда Такемияның "Казе то Ки но Ута" кейіпкерлерінің түпнұсқа суреттері жинақталған. 復刊ドットコム 2018 жылы кітапты сегіз жаңа сурет және Такемияның Киото Сейка университетінде құрған өнерді сақтау жобасы Genga' (Dash) жасаған түпнұсқа суреттердің жаңа скандарымен қайта басып шығарды. 2016 жылы Takarajimasha Такемия таңдаған "Казе то Ки но Ута" суреттерін және Такемияның жеке көрмелері үшін салған жаңа суреттерді жинаған шектеулі басылымды суретшілер альбомын шығарды.
The primary characters of Kaze to Ki no Uta are bishōnen ( "beautiful boys"), a term for androgynous male characters that sociologist Chizuko Ueno describes as representing "the idealized self image of girls". Takemiya has stated that her use of protagonists that blur gender distinctions was done intentionally, "to mentally liberate girls from the sexual restrictions imposed on us [as women]". By portraying male characters with physical traits 'typical' of female characters in manga – such as slender bodies, long hair, and large eyes – the presumed female reader is invited to self identify with the male protagonist. This device led psychologist Hayao Kawai to remark in his analysis of Kaze to Ki no Uta that "perhaps no other work has expressed the inner world of the adolescent girl to such an extent". and directed by Yoshikazu Yasuhiko, with Sachiko Kamimura as animation director. Animation for the film was done in cooperation between Tranquilizer Product Company, Kugatsusha, Triangle Staff, and Tokyo Media Connections. but Studio Gallop does not appear in the end credits of the film, and their website does not list the film. A 1987 advertisement in June credits Konami for "animation production/work" (アニメーション制作). Sanctus adapts the introductory chapters of the manga, bookended by scenes of a now adult Serge re visiting Lacombrade; multiple sequels were planned, but were never produced. Internationally, Sanctus was licensed by Italian distributor Yamato Video in 2006, which released the film as a DVD containing both the original Japanese audio and an Italian dub starring Marisa Della Pasqua as the voice of young Serge and Paola Della Pasqua as the voice of Gilbert. A radio drama adapting the first volume of Kaze to Ki no Uta aired on TBS Radio, with Mann Izawa as scriptwriter and Hiromi Go as the voice of Gilbert. and "Gilbert's Requiem"; 風と木の詩 ジルベールのレクイエム; Kaze to Ki no Uta: Gilbert no Requiem, composed by 東海林修, in 1984. (風と木の詩 シンセサイザー・ファンタジー), a remix album of Gilbert no Requiem, was released in 1985. In 1985, Shogakukan published Le Poème du Vent et des Arbres, an artist's book featuring original illustrations by Takemiya of characters from Kaze to Ki no Uta. 復刊ドットコム reprinted the book in 2018, with eight new illustrations and new scans of the original artwork produced by Genga' (Dash), an art preservation project Takemiya developed at Kyoto Seika University. In 2016, Takarajimasha published , a limited edition artist's book containing thirty two Kaze to Ki no Uta illustrations chosen by Takemiya and new illustrations originally drawn by Takemiya for her solo art exhibitions.
Жалғасы
"Құдайдың қозысы: Агнус Деи"; 神の子羊 Агнус Деи; Ками но Кохитсужи: Агнус Деи, "Казе то Ки но Ута" романының жалғасы, 1990 жылдан 1994 жылға дейін яой журналында жарық көрді. Романның тараулары 1992 жылдан 1994 жылға дейін Кофуша Шуппан баспасынан шыққан үш томдық қалың қаптамаға жиналды, олардың әрқайсысында Такемияның түпнұсқа мұқабасы бар. "Бақыт көгершіні"; 幸福の鳩; Kōfuku no Hato - "Казе то Ки но Ута" романының 48 беттік жалғасы және қосымша оқиғасы. Гилберт қайтыс болғаннан кейін үш жыл өткен соң, оқиға Жюль мен Розмариннің қарым-қатынасына бағытталған. Олар Серждің Париждегі фортепиано концертінде кездейсоқ кездеседі. "Кофуку но Хато" Такемия жазып, суреттеді және 1991 жылғы қарашада Кадокава Шотен баспасынан шыққан суретшінің кітабында жарияланды.
"The Lamb of God: Agnus Dei"; 神の子羊 Agnus Dei; Kami no Kohitsuji: Agnus Dei, a serial novel sequel to Kaze to Ki no Uta, was published in the yaoi magazine June from 1990 to 1994. The novel's chapters were collected into three hardcover volumes published by Kōfūsha Shuppan from 1992 to 1994, each featuring an original cover illustration by Takemiya. "The Dove of Happiness"; 幸福の鳩; Kōfuku no Hato is a 48 page sequel and side story to Kaze to Ki no Uta. Set three years after Gilbert's death, the story focuses on the relationship between Jules and Rosemarine, who meet again by chance at Serge's piano concert in Paris. Kōfuku no Hato was written and illustrated by Takemiya, and was published in her artist's book , released by Kadokawa Shoten in November 1991.
Сыни жауап
1980 жылы Такемия 25-ші (1979) Шогакукан манга сыйлығын тиісінше «Казе то Ки но Ута» және «Терраға қарай» туындылары үшін «шоджо» және «шонен» (ұлдарға арналған манга) санаттарында жеңіп алды. 2019 жылға дейін «Казе то Ки но Ута» жинағының шамамен 5 миллион данасы сатылды. Кейбір жапон сыншылары «Казе то Ки но Ута» туындысын бастапқыда «Томас жүрегі» романының «екінші тақырыптағы еліктеуі» деп бағалағанмен, ол кеңінен сыншылардың мақтауына ие болды және shōnen ai жанрының «шедеврі» ретінде танылды. 1990 жылдардағы яой ронсо талқылауын бастаған гей жазушы Масаки Сато «Казе то Ки но Ута» сияқты мангалар өзіне «көмектескенін» айтты, ал ақын және драматург Шуджи Терайама осы серияның жарық көруін «Париж әдеби ортасындағы маңызды оқиғалармен» салыстырып, оны Энн Деклостың «О» және Маркиз де Садтың «Жустин» шығармаларымен теңестіріп, «енді комикстер, бағанада «Казе то Ки но Ута және одан кейін» деп аталатын болады» деп жазды. Чихо Сайто «Казе то Ки но Ута» туындысының өзі құрамында болған Be Papas суретшілер тобы атынан жасаған «Революциялық қыз Утена» аниме және манга сериясына зор әсер еткеніне сенеді, және Такемия туралы 2016 жылғы мақаласында бұл еңбектер арасындағы көптеген ұқсастықтарды атап өтті. Anime News Network үшін Йошиказу Ясухиконың фильмографиясын қарастырған сыншы Майкл Туль «Казе то Ки но Ута Санктус: Сей Нару Кана» туындысын «нағыз әдемі» және «көрнекті» туынды деп бағалап, оны 1981 жылы Такемияның «Жазға қарай есік» романынан түсірілген фильммен салыстырды.
In 1980, Takemiya won the 25th (1979) Shogakukan Manga Award in both the shōjo and shōnen (manga for boys) categories for Kaze to Ki no Uta and Toward the Terra, respectively. Roughly 5million copies of collected volumes of Kaze to Ki no Uta have been sold as of 2019. Although some Japanese critics dismissed Kaze to Ki no Uta as a "second rate imitation" of The Heart of Thomas upon its initial release, it has received wide critical acclaim, and has been described as a "masterpiece" of the shōnen ai genre. Masaki Satō, a gay writer who originated the yaoi ronsō debate of the 1990s, said he was "saved" by manga like Kaze to Ki no Uta, and poet and playwright Shūji Terayama compared the series' publication to "the great events that occurred in the Parisian literary world", likening it to Story of O by Anne Desclos and Justine by the Marquis de Sade and writing that "from now on, comics will probably be called 'Kaze to Ki no Uta and thereafter'". Chiho Saito believes that Kaze to Ki no Uta heavily influenced the anime and manga series Revolutionary Girl Utena she developed as part of the artist collective Be Papas, noting the many similarities between the works in a 2016 essay she wrote about Takemiya. In an overview of the filmography of Yoshikazu Yasuhiko for Anime News Network, critic Michael Toole praised Kaze to Ki no Uta Sanctus: Sei Naru Kana as a "subtle piece" that is "vibrant and beautiful", favorably comparing it to the 1981 film adaptation of Takemiya's Natsu e no Tobira.