Ребекка Мур: Американдық әнші, актриса және жануарлар құқығын қорғаушы.

Кіріспе

Американдық әнші-құрастырушы Ребекка Мур (1968 жылғы 21 мамырда туған) – американдық музыкант, актриса және жануарлар құқықтарын қорғаушы. Өте жас кезіндегі перформанс өнері мен эксперименталды театрлық қойылымдарға қатысқаны және өзінің музыкасы үшін танымал. Кейбір адамдар оны әнші Джефф Баклидің музасы деп біледі. Ол Нью-Йорктегі эксперименталды өнер мен суретшілердің фотографы (1950 жылдардан 1993 жылы қайтыс болғанға дейін) Питер Мур мен оның әйелі, өнер тарихшысы Барбараның қызы. Нью-Йоркте эксперименталды өнер, музыка және қоғамдық белсенділік салаларында екі он жылдан астам жұмыс істегеннен кейін (1984–2007), Мур жануарларды құтқару, күтім көрсету және жануарлар құқықтарын қорғау салаларында жұмыс істеді.

Өмірбаян

Мур 1970-ші жылдардағы Нью-Йорк қаласының авангардтық өнер ортасында туып өсті. Ол көптеген жылдар бойы MacArthur сыйлығының иегері Джон Джесурунның (оның ішінде «Deep Sleep» және «Shatterhand Massacre» спектакльдері, АҚШ және Еуропада), MacArthur сыйлығының иегері Ричард Форманның («I've Got the Shakes», Ridge Theater, соның ішінде композитор Джон Моранның «Everyday Newt Berman» және «Jungle Movie» қойылымдары), кинорежиссер және хореограф Джо Андрес, Джулия Хейвард, Дэвид Патрик Келли, Тадж Махал, Drag King Диана Тор және тағы да басқалардың эксперименталды жұмыстарында өнер көрсетті. 15 жасында ол өзінің жеке мультимедиалық өнер туындыларын жасауды бастады, кейде жеке, ал көбінесе достарымен және әріптестерімен, мысалы, Кларинда Мак Лоу және Гай Ярдэнмен, қалалық ареналарда, мысалы, Performance Space 122, Movement Research және Judson Church. Бұл шағын туындылар толыққанды, төмен бюджетті жұмыстарға айналды: жанды музыкамен қоса, сюрреалистік рухтағы музыкалық театрлық қойылымдар, онда ол сценарийлер мен музыка жазды, декорациялар жасады, костюмдерді тігіп бояды, барлық реквизиттерді дайындады және жарық пен дыбыс эффектілерін басқарды. Қойылымдарда көбінесе оның ата-анасының достары немесе өзі қатысты; Fluxus әртісі Ларри Миллер және оның сол кездегі серіктесі Джефф Бакли 1991–1992 жылдары Франклин Фурнас ұйымдастырған Купер Юнион мен La Mama ETC-де көрсетілген, ескі ағылшын медициналық мәтіндеріне негізделген «Madde Dogge тістеуінің емделуі» спектаклінде ойнады. Оның «The Hinger» (1993) туындысында да Мистер Миллер ойнады және ол Performance Space 122-де қойылды, ал үшінші туындысы «The Larynx Chalet» (1996) La Mama ETC-де көрсетілді. Мурдың екі CD-сі бар, олар бастапқыда Knitting Factory Records лейблында шығарылған: «Admiral Charcoal's Song» (1996; негізінен оның «The Hinger» шоуынан музыка. Джефф Бакли екі тректе аспаптық сүйемелдеу жасаған) және «Home Wreckordings 1997–1999» (2000), Баклидің 1997 жылы қайтыс болуынан кейін екі жыл ішінде жазылған, қабаттасқан арман тәрізді музыкалық туынды. Бұл екінші CD – үйдегі компьютерлік жазбалар кең таралғанға дейін оның тұрғын үйінде толықтай жазылған – бір әйел әртістің барлық аспаптарда (соның ішінде скрипка, виолончель, фортепиано, гитара, бас, барабан, балалар ойыншықтары, таспалар және синтезаторлар) ойнаған, сондай-ақ жазба мен дыбыс араластыруды өзі жасаған әндер жинағы болып табылады (мастерингтен басқа барлық элементтер сырттан жасалған). 2000-жылдардың басында Мур Нью-Йорк қаласының Ист-Виллидж және Лоуэр-Ист-Сайд аймақтарындағы төмен кірісті тұрғын үйлерді және шығармашылық пен мәдени мұраны сақтаумен айналысқан бірнеше белсенді топтарда белсенді болды. Ол алғашқы HOWL East Village Art фестивалінің кеңесші кеңесінің құрамында болды, сондай-ақ тағы екі белсенді топта қатысты: www.takeittothebridge.com (оны композитор Норман Ямадамен бірлесіп құрған, және музыкант Марк Рибо бас ұйымдастырушы ретінде қатысқан бірнеше акциялар өткізді) және Мур L.O.C.O. (The Ludlow Orchard Community Organization) ұйымын құрды. Екі топ та кейін таратылды. Takeittothebridge.com екі жоғары деңгейдегі акция ұйымдастырды: бірқатар демонстрациялар нәтижесінде, AFM Musicians Local 802 жергілікті ұйымымен бірлесіп, Knitting Factory Records басқарушылығына қарсы өнерпаздар үшін тарихи келісімге қол жеткізілді. Өнерпаздар лейбл тараған кезде өз жұмыстарына құқықтарын қайтарып алды, бұл одақтың тарихында тәуелсіз (одаққа мүше емес) музыканттарды алғаш рет өкілдік еткен жағдай болды. Рибо, Ямада және Takeittothebridge ұйымымен бірге Мур 2007 жылы «The Tonic» (музыкалық орын) демонстрациясын ұйымдастырды, бұл танымал эксперименталды музыка кеңістігінің мәжбүрлеп жабылуын көрсету мақсатында өткізілген музыкалық наразылық болды. Мур мен гитарист Марк Рибо ғимаратты тастап кетуден бас тартқаны үшін тұтқындалды. Бұл қаланың өнер тарихындағы этикалық негіздерге байланысты мәдени орыннан кетуден бас тартқан және тұтқындалған жалғыз екі жағдайдың бірі (екінші жағдай – Шарас/Эль Бохио қоғамдық орталығынан өнерпаздарды шығару). Бірнеше күннен кейін қалалық әкімдіктің баспалдағында баспасөз конференциясы өтті, онда қалалық кеңес мүшесі Алан Герсон маңызды мәдени орындарды жалға алуды жеңілдету арқылы қорғау туралы заң қабылдауға шақырды. Алайда, көмекке арналған заңдар қабылданбады, сондықтан бұл клуб және көршілес аймақтағы көптеген басқа да клубтар жабылды. Осы акцияларға қатысқан кезде Музыканттар одағының жергілікті 802 газетінде бірнеше мақала жазған Ребекка 2007 жылы AFL CIO-дан журналистика саласындағы Саул Миллер сыйлығымен марапатталды. Ребекка сонымен қатар 2005 жылы «Lower East Side үшін қалалық мәжіліс» акциясын ұйымдастырушылардың бірі болды, ол Нью-Йорк штатының алкогольдік ісі жөніндегі билігінің Л.Э.С. аймағын жаңартудағы және оның сол аймақтағы ұзақ жылдардан бері өнерпаздар мен иммигранттар қауымдастықтарына тигізетін әсері туралы мәселелерді көтерді. Бұл іс-шара газеттерде кеңінен жарияланды және 2005 жылы TimeOut, NY журналының мұқабасында жарық көрді. 2008 жылы Ребекка бала кезінен армандаған нәрсесіне қайта оралды: адам емес жандардың құқықтары мен жануарларды пайдалану мәселесіне. 10 жасынан бері вегетариандықпен айналысып, кейін жылдар өткен соң веган болған ол, жануарларға көмектесуге толыққанды мүмкіндіктер іздеуді шешті. Ол бірнеше жыл бойы Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі бірнеше шаруашылық жануарларын құтқару орталықтарында жұмыс істеді (2008–2012), ірі ауқымды құтқару операцияларына қатысты (UCSPCA 2012), сонымен қатар гуманитарлық білім беру экскурсияларын өткізуші, жануарларға күтім жасаушы, бағдарлама координаторы, кеңес мүшесі және жалпы волонтер ретінде жұмыс істеді. 2016 жылы ол Нью-Йорк штатының солтүстігінде «The Institute for Animal Happiness» институтын құрды.

Moore was born and raised amidst New York City's avant garde art scene of the 1970s. She spent many years performing in experimental works by artists such as MacArthur Award recipient John Jesurun, (including his plays Deep Sleep and Shatterhand Massacre, in the U. S. and Europe), MacArthur Award recipient Richard Foreman (in his play, I've Got the Shakes, Ridge Theater (including the Obie winning production Everyday Newt Berman by composer John Moran and Jungle Movie), filmmaker/choreographer Jo Andres, Julia Heyward, David Patrick Kelly, Taj Mahal, Drag King Diane Torr, and more. When she was 15 years old, she began doing her own multi media performance art pieces, sometimes solo and often with friends/collaborators such as Clarinda Mac Low and Guy Yarden at city venues such as Performance Space 122, Movement Research and Judson Church. These small pieces evolved into full scale low budget works; surrealist inspired musical theater pieces with live music, where she wrote the scripts and music, built the sets, sewed and painted the costumes, made all the props, and ran the lights and sound cues. The casts often included her parents' friends or her own; Fluxus artist Larry Miller and her then partner Jeff Buckley appeared in "Cure for the Biting of a Madde Dogge", based on Olde English medical texts, presented by Franklin Furnace at Cooper Union and La Mama ETC in 1991–1992; Her piece, "The Hinger" (1993) also starred Mr. Miller and was produced at Performance Space 122, and a third piece, "The Larynx Chalet" (1996), was presented at La Mama ETC. Moore has two CD's, originally released on Knitting Factory Records: Admiral Charcoal's Song (1996; primarily music from her show, The Hinger. Jeff Buckley contributes instrument work on two tracks) and Home Wreckordings 1997–1999 (2000), a layered dreamscape that was created in the two years following Buckley's untimely death in 1997. This 2nd CD – which was produced entirely in her living room, before the boom of home computer recording – bears the still rare distinction of being a collection of songs in which one female artist not only played every single instrument (including violin, cello, piano, guitar, bass, drums, children's toys, tape loops and synthesizers) but also did the recording and mixing entirely by herself as well (the only element completed externally was the mastering). In the early 2000s Moore was active in several activist groups concerned with maintaining low income housing and the creative and cultural heritage of New York's East Village and Lower East Side. She was on the original advisory board of the first HOWL Festival of East Village Art, as well as two other active groups: www. takeittothebridge. com (which she co founded with composer Norman Yamada, and they collaborated on several actions with musician Marc Ribot as a principle organizer) and Moore founded L. O. C. O. (The Ludlow Orchard Community Organization). Both groups have since disbanded. Takeittothebridge. com organized two high profile actions: one series of demonstrations resulted in winning for artists an historic settlement, in collaboration with AFM Musicians Local 802, against Knitting Factory Records Management – The artists won back the rights to their work when the label disbanded, and it was the first time in the union's history that they represented independent (non union) musicians. With Ribot and Yamada and Takeittothebridge, Moore was also a principle organizer on The Tonic (music venue) Demonstration in 2007, a musical protest to highlight the forced closing of a popular experimental music space. Moore and guitarist Marc Ribot were arrested for refusing to vacate the premises. This is one of only two times in the city's artistic history where artists refused to vacate a cultural venue on ethical grounds and were subjected to arrest (the other incidence being the eviction of artists from Charas/El Bohio Community Center.) A press conference followed days later on the steps of City Hall, with then city councilman Alan Gerson in attendance calling for legislation to protect important cultural spaces with rent relief. Unfortunately, no relief legislation ever resulted, and that club and many others in the neighborhood still closed. Having written several articles for the Musicians Union Local 802 newspaper while working on these actions, Rebecca was awarded the Saul Miller Award in Journalism in 2007 from the AFL CIO. Rebecca was also a principle organizer with a group of community members for the 2005 “A Town Hall for the Lower East Side” – which addressed the NY State Liquor Authority's unique role in gentrifying the L. E. S. and its effect on longtime artist and immigrant communities in that neighborhood. The event earned major articles in newspapers and the cover of TimeOut, NY, 2005. In 2008, Rebecca turned her focus back to a childhood passion: the rights of non humans, and the exploitation of animals. Having been a vegetarian since age 10, going vegan many years later – she decided to seek out opportunities to help abused animals full time. She has spent several years working at several farm animal rescues in Upstate NY (2008–2012) , participated in large scale rescues (UCSPCA 2012), and she has worn many hats including that of humane education tour guide, animal caregiver, program co ordinator, board member and all around volunteer. In 2016 she founded The Institute for Animal Happiness in Upstate NY.