Британдық дипломат Роберт Ганнингтің өмірі мен қызметі
Sir Robert Gunning, 1st Baronet
Сэр Роберт Ганнинг – британдық дипломат, Дания, Пруссия және Ресейдегі өкіл. 1773 ж. Бат орденінің рыцары атанды. Отбасы тарихы, қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дипломат сэр Роберт Гуннинг, 1-ші баронет (8 маусым 1731 – 22 қыркүйек 1816) – британдық дипломат. Ол 1765–1771 жылдары Данияда, 1771 жылы Пруссияда және 1772–1776 жылдары Ресейде Ұлыбританияның министрі қызметін атқарды. Гуннинг 1773 жылғы 9 шілдеде Бат орденінің қавалер серігі етіп тағайындалды.
British diplomat
Sir Robert Gunning, 1st Baronet (8 June 1731 – 22 September 1816) was a British diplomat. He served as the British minister in Denmark 1765–1771, in Prussia in 1771 and in Russia 1772–1776. Gunning was appointed a Knight Companion of the Order of the Bath on 9 July 1773
Отбасы
Гуннингтер ирландтық отбасы болды. Оның елдік резиденциясы Англияның Нортгемптонширдегі Хортон қаласында орналасқан, ол оны 1782 жылы сатып алған; ол Роберт Ганнингтің үлкен ұлы еді, ал анасы Джон Эдвардстың қызы Кэтрин болды. Отбасы Ричард Ганнингтен тараған, ол Джеймс I тұсында Ирландияға қоныс аударған Элли епискобы Питер Ганнингтің туысы болған. Гуннингтер отбасы 1888 жылға дейін Хортон-холлда тұрды, содан кейін ол Нортгемптон пиво қайнатушысы Пикеринг Фиппске сатылды. Кейіннен ол Джордж Уинтерботтомға сатылды.
The Gunnings were an Irish family. His country seat was at Horton in Northamptonshire, England, which he purchased 1782; he was the eldest son of Robert Gunning and his mother was Catherine, the daughter of John Edwards. The family was descended from Richard Gunning, who was an uncle of Peter Gunning, the Bishop of Ely who had settled in Ireland in the time of James I. The Gunning family stayed at Horton Hall until 1888 when it was sold to Pickering Phipps, the Northampton brewer. Later still, it was sold to George Winterbottom.
Дипломатиялық қызмет
Гуннинг дипломатиялық қызметке қабылданып, 1765 жылғы 23 қарашада Дания сарайында министр болып тағайындалды, ол келесі жылдың сәуір айында келді. Оның міндеті – ерекше елші және толық өкілетті министр Уолтер Титлиге көмектесу және британ үкіметін өтіп жатқан оқиғалардан хабардар ету болды. Ол өз міндеттерін үнемі, сақтықпен және қабілеттілікпен атқарған сияқты, ал Титлидің қайтысынан кейін (1768 жылғы 27 ақпанда) ол ерекше елші және толық өкілетті министр лауазымына ие болды. 1771 жылғы 13 сәуірде ол Пруссия сарайына ерекше елші және толық өкілетті министр болып тағайындалды, бірақ маусым айының соңына дейін Копенгагеннен шықпады, келесі айда Берлинге жетті. 13 желтоқсанда ол сол шенмен Ресей сарайына ауыстырылды, онда келесі маусымның басында келді және императрица оны ерекше құрметпен қабылдады. 1772 жылғы 28 мамырдағы нұсқауларында ол Ресей мен Порта арасындағы бейбіт келісімге қол жеткізу мақсатында британ үкіметінің қызметтерін ұсынуға, сондай-ақ Польшадағы императрицаның саясатын қолдауға, бірақ грек шіркеуі мен басқа да наразы діни ұйымдарға төзімділік көрсетуге тырысуға міндеттелді. Гуннингке кейінірек Дациг қаласының атынан императрицадан Пруссия патшасымен болған дауға араласуды сұрау тапсырылды, ол патша Дациг портын пайдалану үшін тым жоғары баждар алғанын айыптады, ол Польшаның бөлінісінен кейін қаласыз қалды. Гуннинг Ресей сыртқы істер министрлеріне осы мәселе бойынша бірнеше рет жүгінді, бірақ олар тек жалған жауаптар берді. Императрица Гуннингке әрдайым ерекше құрметпен қарады. Ол онымен бірге тамақтанғанда, әңгімесінің көп бөлігін оған арнады және оны жиі жеке аудиенцияға қабылдады. Бірде ол Кенникоттың еврей тіліндегі Ескі Ұстаздық кітабының төрт данасын тапсырыс берді, ол үшін банктеріне чек берді. Гуннингтің қызметін орындауы король Георг III-тің өте ұнады, ол оны сұрамай-ақ, 1773 жылғы 2 маусымда Бат орденінің серігі етіп тағайындады және императрицадан оны орденнің белгілерімен марапаттауын өтінді. Ол келісті және рәсім үшін өзінің таққа отырған күні – 9 шілде күнін таңдады, ал рәсім аяқталғаннан кейін оған алмаз инкрустацияланған алтын сапты қылыш сыйлады, ол оны рыцарь етіп тағайындады. 1775 жылғы жазда оған Солтүстік Америкада қызмет ету қажет болған жағдайда Ресей әскерлерін алу мүмкіндігі туралы Ресей сыртқы істер министрі Панинге сұрау салу тапсырылды. Гуннинг Паниннен, кейіннен императрицаның өзінен ынталандыратын жауаптар алды. Біраз уақыттан кейін жиырма мың тәртіпті ресейлік жаяу әскерін толық жабдықтап (далалық артиллериясын қоспағанда), императрица ұсынған, ағылшын генералының басқаруына берілген және ағылшын кемелерімен Канадаға көшірілген, көтерілісшіл штаттарға қарсы қызмет ету үшін келіссөздер басталды. Келіссөздерді бұзуға себеп болған нәрсе – британ үкіметінің контингенттің бас офицерлері британ тағына адалдық ант беруі керек деген талабы болды. Гуннингтің осы мәселедегі әрекеттері Лорд Саффолкпен жоғары бағаланды. Келесі қарашада ол денсаулығының нашарлауына байланысты қайта шақыруды сұрады және ол қабылданды. Ол 1816 жылғы 22 қыркүйекте Нортгемптонның жанындағы Хортон қаласында қайтыс болды.
Gunning entered the diplomatic service, and on 23 November 1765 was appointed minister resident at the court of Denmark, where he arrived in April of the following year. His instructions were to assist the envoy extraordinary and minister plenipotentiary, Walter Titley, and to keep the British government well informed of passing events. He seems to have performed his duties with regularity, tact, and ability, and on the death of Titley (27 February 1768) he succeeded to the post of envoy extraordinary and minister plenipotentiary. On 13 April 1771 he was appointed envoy extraordinary and minister plenipotentiary to the court of Prussia, but did not leave Copenhagen until the end of June, reaching Berlin in the following month. On 13 Dec. he was transferred with the same rank to the court of Russia, where he arrived early in the following June, and was received in the most distinguished manner by the empress. His instructions, dated 28 May 1772, directed him to offer the services of the British government as mediator between Russia and the Porte, with a view to effecting a treaty of peace, and to support the policy of the empress in Poland, but to attempt to secure toleration for the Greek church and other dissident religious bodies. Gunning was also instructed at a later date to solicit the intervention of the empress on behalf of the city of Dantzig in its quarrel with the king of Prussia, who was accused of levying exorbitant dues for the use of Dantzig harbour, which, on the partition of Poland, had been ceded to him without the city's. Gunning made repeated representations to the Russian foreign ministers on the subject, but met with none but evasive answers. By the empress herself Gunning was uniformly treated with marked distinction. When he dined with her she would address the greater part of her conversation to him, and she frequently admitted him to private audiences. On one occasion she condescended to order through him four copies of Kennicott's edition of the Old Testament in Hebrew, for which he gave his cheque on his bankers. The way in which Gunning discharged his duties were much appreciated by the King George III, who, unsolicited, nominated him as a Knight Companion of the Order of the Bath on 2 June 1773, and requested the empress to invest him with the insignia of the order. She consented, and selected 9 July, the anniversary of her own accession, for the ceremony, and when it was over gave him the gold hilted sword set with diamonds with which she had knighted him. In the summer of 1775 he was instructed to sound out the Russian foreign minister, Panin, as to the possibility of obtaining Russian troops in case of necessity for service in North America. Gunning received encouraging replies from Panin, and afterwards from the empress herself. A regular negotiation was soon afterwards opened for a contingent of twenty thousand disciplined Russian infantry completely equipped (except their field pieces), to be furnished by the empress, and placed under the command of an English General, and transported in English ships to Canada, for service against the revolted states. A pretext for rupturing the negotiation was found in the demand of the British Government that the principal officers of the contingent should take the oath of allegiance to the British crown. Gunning's conduct in the affair was much praised by Lord Suffolk. In the following November he sought and obtained his recall on account of ill health. He died at his seat at Horton, near Northampton, on 22 September 1816.