Джон Колтрейннің 1966 жылғы Жапониядағы соңғы концертінен тіркелген «Live in Japan» альбомы туралы ақпарат. Толық нұсқасы, құрамы, тарихы. Колтрейн, джаз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Live in Japan – американдық саксофонист Джон Колтрейннің 1966 жылғы шілде айында Токиодағы екі сахнада – Шинжуку Косей Ненкин залы мен Санкей залында өткен жалғыз жапондық гастролі кезінде радиоға тарату үшін жазылған концерттік альбомы. Жазбаларда Колтрейннің соңғы тобы – квинтет: Колтрейн, оның әйелі, пианист Алиса, саксофоншы/бас-кларнетші Фароа Сандерс, бас-гитарист Джимми Гаррисон және барабаншы Рашид Али. Жазбалар алғаш рет 1973 жылы Impulse! Records компаниясымен "Концерт Жапонияда" деген атпен қысқартылған қос LP ретінде шығарылды. Сол жылы жапондық нұсқасы "Coltrane in Japan" деп аталды және кеңейтілген, бес жақты 3 LP жинағы болды. 1977 жылы Жапонияда "Second Night in Tokyo" деген атпен екінші 3 LP томы шығарылды, ал аудио сұхбат алтыншы жаққа қосылды. Сондай-ақ, MCA Records компаниясы "Coltrane in Tokyo Vol. 1" және "Coltrane in Tokyo Vol. 2" аттарымен нұсқаларды шығарды. Impulse! компаниясы шығарған алғашқы компакт-дисктер "Live in Japan Vol. 1" және "Live in Japan Vol. 2" деп аталды және 1970-ші жылдардағы жапондық шығарылымдардың трек-тізімін пайдаланды. Соңында, Impulse! 1991 жылы екі томды 4 CD жинағын шығарды. Бұл жазбалар Колтрейннің кейінгі карьерасындағы ең ұзақ және тығыз еркін импровизацияларының бірі болып табылады, кейбір орындаулар бір мелодияны сағатқа жуық орындайды. Осы кезде Колтрейн джаздың авангард стиліне толыққанды еніп кеткен. Сандерс, фри-джаздың инноваторы, техникалық түрде үрлеу және қамыстың күшті дірілі арқылы Колтрейннің ойнау әдісіне әсер етті. Екі саксофоншы да мультифониканы, овертонды және басқа да кеңейтілген музыкалық техникаларды қолданды.
Live in Japan is a live album by American saxophonist John Coltrane, recorded for radio broadcast during his only Japanese tour in July 1966 at two Tokyo venues, Shinjuku Kosei Nenkin Hall and Sankei Hall. The recordings feature his last group, a quintet featuring Coltrane, his wife/pianist Alice, saxophonist/bass clarinetist Pharoah Sanders, bassist Jimmy Garrison and drummer Rashied Ali. The recordings were originally released in 1973 as a heavily abridged double LP by Impulse! Records, titled Concert In Japan. The Japanese release from the same year was titled Coltrane In Japan and featured an expanded five sided 3 LP set; a second 3 LP volume titled Second Night In Tokyo was issued in Japan in 1977 with an audio interview amended to side six. Versions have also been released by MCA Records under the titles Coltrane In Tokyo Vol. 1 and Coltrane In Tokyo Vol. 2. The first compact disc versions issued by Impulse! were titled Live In Japan Vol. 1 and Live In Japan Vol. 2 and used the tracklists of the 1970s Japanese releases. Finally, Impulse! released a 4 CD box set of both volumes in 1991. These recordings are of some of the longest and densest free improvisation of Coltrane's later career, with some performances of single tunes approaching an hour in length. By this point in his career, Coltrane was firmly enmeshed into the avant garde style of jazz. Sanders, who was an innovator of free jazz, influenced Coltrane's playing through his technical use of overblowing and fierce vibrations of the reed. Both saxophone players use multiphonics, overtones, and other extended musical techniques.
Қысқаша мәліметтер
1966 жылғы шілдеде Колтрейн мен оның квинтеті Жапонияға гастрольдік сапарға шақырылғанда, жапондық джаз журналы Swing Journal мәліметінше, ол Жапониядағы ең танымал музыкант болды, әрбір альбомы 30 000 данаға дейін сатылды. Топ мүшелері 8 шілдеде Токиоға ұшақпен келді және мыңдаған жанкүйерлердің қарсы алуымен, мемлекеттік қонақтар сияқты күтім көрді. Топтың кестесі тығыз болды, он төрт күн ішінде он жеті концерт өткізу жоспарланған. Сапар барысында бірқатар жапон джаз музыканттары топпен бірге орындады, ал Колтрейн мен Сандерске Yamaha Instrument Company альт-саксофондар сыйға тартты, музыканттар аспаптарды сынап көріп, пікірлерін білдіруі тиіс болды. (Осы себепті кейбір жазбаларда альт-саксофон қолданылған.) Колтрейн кем дегенде бір баспасөз мәслихатына қатысты және Нагасакидегі Соғыс ескерткіш паркін аралауға уақыт бөлді. Шараптың шаршатуға қарамастан, Колтрейннің өмірбаясын жазған Эрик Нисенсон оның Жапонияға жасаған сапарын «өміріндегі ең үлкен жетістігі» деп атады. Жапонияда болғанда Колтрейн 1967 жылы денсаулығына қатысты мәселелерге бастап келетін бас ауруларынан зардап шегуін бастады. Колтрейн қайтыс болғаннан кейін Рашид Али Жапония сапары кезінде түсірген суреттерінің бірінде Колтрейннің қолын бауырына қойғанын байқады, «дегендей, өзін жалғыз сезініп, ауырсынуын тоқтатуға тырысқан». Колтрейннің өмірбаясын жазған Дж. С. Томас «Жер бетіндегі бейбітшілік» әнін «көптеген спиральді вариациялары бар қарапайым, тамаша каденция» деп сипаттап, былай деп жазды: «Джон Колтрейннің «Бейбітшілік» әнінде тудырған дыбысы мен сезімі жапон халқына ерекше құрмет көрсету болып табылады, олардың назары, махаббаты мен құрметі оны қуантқан және сіңірген, өйткені ол жазбадағы оның ең шабыттандырған «тікелей» орындауы. Ол сізге «сөйлейді», соншалықты тікелей және құштарлықпен сөйлейді, музыка сіздің құлағыңызға жұмсақ сыбыс сияқты естіледі; ол сізді барлық адамды сүюге шақырады және олар да сізді жақсы көреді деп үміттенеді». AllMusic журналына жазған шолуында Скотт Яноу былай деді: «авангард джазды ұнататын тыңдаушылар өте ұзақ орындалулардың арасында көптеген қозғаушы сәттерді табады». Гари Гиддинс альбомға «А−» бағасын беріп, былай деп жазды: «Алты таңдаулы ән 25-ден 57 минутқа дейін созылады, және олардың тудыратын қызулық шыныны еріте алады. Колтрейн үшін үлкен жаңалық - ол өзінің «Менің сүйікті нәрселерім» атты танымал әнін әдеттегі тенор немесе сопраноның орнына альт-саксофонда орындайды. Осы сапарға белбеулеріңізді бекітіңіз». Perfect Sound Forever сайтында жазған Джон Ховард былай деді: «Өте кең және зәулім, зерттелмеген жердің үлкен участақтары сияқты, бұл сіз тыңдаған сайын өзгеретін музыка. Элис пианинода салған суреттері бұрынғыдан да әдемі болған емес, ал Колтрейн мен Сандерс стратосфераға қарай дуэльге шықты. Ескерту: Бұл әндер өте ұзақ, кейбіреулері бір сағатқа жуық. Жаңадан бастаушылар үшін бұл орын емес. Дегенмен, бұл әдемі музыка, абстрактілі және бейбіт. Жазылған да керемет. Әндер өте ұзақ болғандықтан, тыңдаушы ретінде сіз музыкамен өзара әрекеттесіп, оны түсінетіндей етіп құрылымдайсыз. Мен үшін бұл жоғары мақтау».
At the time Coltrane and his quintet were invited to tour Japan in July 1966, he was, according to the Japanese jazz magazine Swing Journal, the most popular musician in Japan, with albums selling as many as 30,000 copies each. The members of the group arrived by plane in Tokyo on July 8 and were treated like visiting dignitaries, with several thousand fans greeting the plane. The group's schedule was grueling, and involved playing seventeen concerts over fourteen days. During the tour, a number of Japanese jazz musicians sat in with the group, and Coltrane and Sanders were presented with alto saxophones by the Yamaha Instrument Company, with the understanding that the musicians would play the instruments and offer advice. (This explains the use of alto saxophones on some of the recordings.) Coltrane also participated in at least one press conference, and took time to visit the War Memorial Park in Nagasaki. Despite the exhausting itinerary, Coltrane biographer Eric Nisenson called Coltrane's Japan tour "the event that was probably the greatest single triumph of his life". While in Japan, Coltrane began experiencing headaches that foreshadowed the health problems that would lead to his death in 1967. After Coltrane's death, Rashied Ali noticed that a number of the photographs that he had taken during the Japan tour showed Coltrane holding his hand over his liver, "like he was trying to stop that pain he must have been feeling all by himself." Coltrane biographer J. C. Thomas referred to "Peace on Earth" as a "simple, exquisite cadenza with countless, spiraling variations," and wrote: "The sound and feeling John Coltrane creates on 'Peace' is an extraordinary testament to the Japanese, whose attention, love, and respect he must have both welcomed and absorbed, for it is his most inspired 'live' performance on record. He is 'talking to you,' speaking so directly and passionately that the music sounds like a gentle whispering in your ear; he is asking you to love all people and is hoping they will love you in return." In a review for AllMusic, Scott Yanow commented: "listeners who enjoy avant garde jazz will find many stirring moments among the very lengthy performances." Gary Giddins awarded the album an "A−", and wrote: "The six selections range from 25 to 57 minutes long, and there are moments when the heat they generate could melt glass. The big surprise for Coltrane hands is that he plays alto sax (instead of his usual tenor or soprano) on his signature theme, 'My Favorite Things.' Better fasten your seat belts for this one." Writing for Perfect Sound Forever, John Howard stated: "Enormous and lush, like huge tracts of uncharted land, this is music that sounds different almost every time you hear it. Alice's piano paintings were never more colorful, and Coltrane and Sanders duel out into the stratosphere. Warning: These songs are LOOONG, some are nearly as long as an hour. Not a place for beginners. That said, it is beautiful music, abstract and beatific. Wonderfully recorded as well. The songs are so long that as a listener you interact with the music to structure it in a way that you can understand. High praise, in my book."