«Герострат» фильмі: 1967 жылғы британдық эксперименттік драмасы
Herostratus (film)
«Herostratus» (1967) фильмі – британдық эксперименттік драма. Белгілі болу үшін өлімді жарнамалаған ақынның тағдыры. Гелен Мирреннің дебюттік туындысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1967 жылы түсірілген британдық фильм, Дон Левидің туындысы
1967 British film by Don Levy
«Герострат» – 1967 жылы Дон Леви режиссерлік етіп, Джеймс Куинннің көмегімен түсірген британдық эксперименталды драмалық фильм. Фильм жас ақын Макс (Майкл Готард) туралы, ол өміріне қанағаттанбаудан және даңққа ұмтылудан саудагер Фарсонмен (Питер Стивенс) қоғамдық орында өзін-өзі өлтіруге келіседі. Фарсон оның өзін-өзі өлтіруін кең таралған медиа-оқиғаға айналдыруға келіседі және оны мақсаттарына жәрдемдесетін тартымды әйел Клиомен (Габриелла Ликуди) таныстырады. Фильмде сондай-ақ Антони Пол және Мона Хаммонд (Мона Чин атымен белгілі), сондай-ақ Хелен Миррен өзінің кинодағы тұңғыш рөлінде ойнайды. Фильмнің алғашқы көрсетілімі Еуропадағы кинофестивальдар мен артхаус кинотеатрларымен шектелді, кең экранға шығарылмады. 2009 жылы фильм Британдық кино институтының BFI Flipside сериясы аясында қайта шығарылды. Фильмнің бастапқы қабылдануы да, қайта шығарылғандағы қабылдануы да әртүрлі болды. Көптеген сыншылар фильмге жағымды баға бергенімен, көрермендердің пікірі көбінесе теріс болды. Фильм сол кездегі тұтынушылық пен жарнама индустриясын сынап көрсетеді, сонымен қатар өлім, қалалану және сол кезеңде өркендеген контрмәдени қозғалыс тақырыбын қамтиды. Леви фильмнің эмоционалдық әсерін күшейту үшін фильмді жасау барысында бірқатар дәстүрден тыс режиссерлік тәсілдерді қолданды.
Herostratus is a 1967 British experimental drama film directed and produced by Don Levy, with the assistance of James Quinn. The film follows a young poet named Max (Michael Gothard), who out of ennui and a desire for fame arranges with the marketer Farson (Peter Stephens) to commit suicide in public. Farson agrees to turn his suicide into a high profile media spectacle, and introduces him to Clio (Gabriella Licudi), an attractive woman who aids him in his goals. The film also stars Antony Paul and Mona Hammond (credited as Mona Chin), as well as Helen Mirren in her first credited film role. The film's initial release was limited to film festivals and art house cinemas in Europe, and it did not have a wider cinematic release. In 2009 the film was re released by the British Film Institute as part of the BFI Flipside series. Both initial reception of the film and the reception at the time of its re release were heavily mixed, and while many critics had more favourable responses to the film, the public response was generally more negative. The film critiques consumerism and the advertising industry of the time, whilst also featuring themes of death, urbanization, and the growing countercultural movement of the time. Levy used a number of unorthodox directing techniques in the creation of the film with the aim of heightening the film's emotional impact,
Сюжет
«Герострат» фильмі эксперименталды стильде түсірілген, оның сюжеті еркін ұстанылып, басқа да сахналармен үзілістер жиі кездеседі. Бұл сахналар көбінесе кейіпкердің эмоцияларын түсінуге немесе оның ішкі сезімдерін ашуға арналған. Слейдте оқып жүрген кезінде ол «фильмнің техникалық мүмкіндіктерін пайдаланып, қабылдау, есте сақтау, уақыт және эмоция мәселелерін зерттегім келеді» деп жазған. «Герострат» фильмінде көптеген сахналардың композициясы олардың эмоционалдық әсеріне негізделген, ал символдық мағынасына ерекше мән берілмеген. Фильмнің сценарийі болғанымен, актерларға оның көшірмесі немесе нақты нұсқаулар берілген жоқ. Еуропадағы шағын тәуелсіз кинотеатрларда көрсетілгеннен басқа, фильм 2009 жылға дейін кеңінен таралмады. Ол Британдық кино институтының Flipside бөлімі арқылы Левидің басқа да аз танымал фильмдерімен бірге DVD форматында жарық көрді. «Лос-Анджелес Таймс» газетінің бір рецензиясында фильмнің «145 минуттық» ұзақтығы «көрерменге қиын тиеді» деп сынға алынса, Левидің «камераның барлық мүмкіндіктерін пайдаланып, бізге оның азап шеккен кейіпкерінің сезімдерін сезінуге мүмкіндік бергені» жоғары бағаланған. 1968 жылғы «The Sydney Morning Herald» газетінде жарияланған «Др. Леви сыншыларды қызықтырады» деген мақала фильм туралы сыншылардың пікірлерінің қарама-қайшы екенін көрсетеді және «Герострат» – фестивальдік фильм» деген қорытындыға келеді.
Herostratus is told in an experimental style, with significant cuts between the loosely followed plot and other sequences. These scenes are often used to provide a context or insight into the character's emotions, While at Slade he wrote that he wished to "investigate the problems of perception, memory, time sense and emotion associated with the techniques of the film medium", and throughout Herostratus the composition of many scenes rests on their emotional impact rather than any pervasive symbolic meaning. Although he had developed a script for the film, the actors were never given a copy or any other specific directions. Apart from showings in minor independent cinemas throughout Europe the film had no widespread release until 2009, when it was released on DVD by the British Film Institute's Flipside strand alongside a number of Levy's other smaller films. and while one from the Los Angeles Times does criticise the film's "long 145 minute" runtime as "a taxing workout" it also praises Levy's "utterly inspired, exhaustive use of the camera's resources to allow us to experience the emotions of his tortured hero". A review in 1968 for The Sydney Morning Herald titled "Dr. Levy Shakes Up the Critics" describes many critics having strongly divided opinions on the film, and ultimately concludes that ""Herostratus" is strictly a festival film".
Қазіргі заманғы қабылдау
Фильм қайта экранға шыққаннан кейін көптеген сыншылар фильмді жақсы бағалап, оның көптеген танымал фильмдерге ықпал еткенін және шабыт бергенін атап өтті. Дж. Дж. Мей фильмді талдағанда, фильмдегі әйел кейіпкерлердің көбісінің қандай да бір жалдамалы сексуалдық қызметпен айналысатыны бейнеленгенін айтады және осы кейіпкерлерге қатысты фильмдегі "еркін қыбырлаған әйелге деген жеккөрушілікке" сын қояды. Ол әсіресе Клио туралы айтады, Фарсонның әрекеттері оның әлеуметтік ортасының салдары ретінде кешірілгенімен, Клио "тек Макстің ғана емес, өзінің де құлдырауына жауапты деп есептеледі" дейді. Эми Таубин фильм туралы жазған рецензиясында фильмнің "талдамаған, кең таралған әйелге деген жеккөрушілігін" және әсіресе фильмдегі әйел кейіпкерлердің көбінесе "бір құмарлықты қоздыратын жамандық күші" ретінде бейнеленгенін сынға алады.
Upon the film's re release a number of critics favourably reflected upon the film and its place as an influence and inspiration for many other, more widely known, films. J. J. May, in his analysis of the film, highlights that nearly all the female characters in the film are portrayed as sex workers of some kind and criticises the "free floating misogyny" in the film's treatment of these characters. He particularly discusses Clio, and argues that unlike Farson whose actions are forgiven as a product of his social structure, Clio is "held up as responsible for not only Max's undoing, but her own too". In her review of the film Amy Taubin similarly criticises the film's "unexamined, rampant misogyny", and in particular the way in which the film's female characters are often characterised as "one demonically seductive presence".