«Melling Racing және NASCAR тарихындағы «Миллиондық Билл» Эллиот»

Кіріспе

NASCAR автожарыстар ұйымы

Melling Racing – NASCAR Winston Cup Series жарыстар командасы, Гарри Меллинг пен оның ұлы Марк Меллингке тиесілі болған. Гарри Меллинг команданы 1982 жылы құрылғаннан бастап 1999 жылдың ортасына дейін басқарды. 1999 жылдың ортасында жүрек талмасынан қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Марк 2003 жылы команда таратылғанға дейін Melling Racing басқаруын өз мойнына алды. Команда ең көп танылғаны Билл Эллиотт үшін 1980-ші жылдары жарыс машиналарын дайындауы арқасында болды. Ол 1985 жылғы Оңтүстік 500 жарысын Дарлингтонда жеңіп, тұңғыш рет Winston Million бонусын иеленді, 1987 жылы Таладега Superspeedway трассасында NASCAR тарихындағы ең жылдам біліктілік айналымын – 212.809 миль/сағат көрсетті, сондай-ақ 1988 жылы Winston Cup чемпионатында жеңіске жетті. Меллинг NASCAR Winston Cup жарыстарында 34 рет жеңіске жетті, барлық жеңістер Билл Эллиоттпен бірге болды.

Билл Эллиотт және табыстылық (1982-1991)

1982 жылы команда Гарри Меллингтің Джордж Эллиоттан 1981 жылдың 1 желтоқсанында сатып алғаннан кейін Melling Racing аталды. Меллинг NASCAR-ға алғаш рет 1979 жылы Melling Tool компаниясы Бенни Парсонсты демеушілік еткен кезде қатысты. 1982 жылы Melling Racing Билл Эллиоттпен 21 жарысқа қатысып, 9 топ-10 нәтижесін көрсетті және Champion Spark Plug 400 жарысында поулді жеңіп алды. 1983 жылы Эллиотт маусымның соңғы жарысында Риверсайд халықаралық жарыс трассасында өзінің алғашқы жарысын жеңіп, ұпайлар бойынша үшінші орынға ие болды. Келесі маусымда Coors команданың жаңа демеушісі болды, ал Melling Racing Эллиоттпен үш жеңіске жетіп, ұпайлар бойынша үшінші орынды қайталады. 1985 жыл Эллиотт пен Меллинг үшін керемет жыл болды, ол маусымда 11 поул және 11 жеңіске қол жеткізді, оның 7-сі поулдан, сондай-ақ 2 миллион доллардан астам табыс әкелді. 1984 жылғы Winston Cup марапаттау рәсімінде RJ Reynolds және Winston 1985 жылдан бастап, егер жүргізуші сол жылы 4 «тажды асыл тас» жарысының 3-інде жеңіске жетсе, компаниядан миллион долларлық бонус алатынын жариялады. Бұл 4 жарыс: Daytona 500, Winston 500, Coca-Cola 600 және Southern 500. Көптеген жүргізушілер мұны мүмкін емес деп ойлады, бірақ Билл Эллиотт 1985 жылы осы жетістікке қол жеткізді. Эллиотт Daytona 500, Winston 500 (онда ол 2 айналымға қалып қойды, бірақ жасыл жарыс кезінде екі айналымды да өтеді және ақыры жарысты жеңді) және Southern 500 жарыстарын жеңіп алды. Эллиотт өзінің алғашқы жылында Winston Million жеңімпазы атанды, осылайша «Миллион долларлық Билл» деген лақап атын алды. 1985 жылы ол жеңбеген төрт ірі жарыстың бірі Coca-Cola 600 болды (бонусты жеңу үшін төрт ірі жарыстың «кіші шлемін» жеңу қажет еді; Эллиотт 2013 жылы зейнеткерлікке шыққаннан бері Карьералық Гранд Шлемді аяқтамады). Эллиотт бонус жеңген екі жүргізушінің бірі, екіншісі Джефф Гордон, ол 1997 жылы соңғы рет өткен Winston Million жеңімпазы атанды. Бонусты жеңіп алу Билл Эллиоттың NASCAR-дың ең танымал жүргізушісі болуына ықпал жасады. Дарлингтондағы жеңісімен және Winston Million бонусымен Эллиотт осы уақытқа дейін 10 жарыста жеңіске жетті, бірақ Дарлингтондан кейінгі келесі 4 жарыста ол қиындықтарға тап болып, нашар нәтижелер көрсетті. Дарлингтон жеңісінен бері ол топ-10-ға кірген жоқ. Эллиотттың чемпиондық атағын жеңіп алмауы қаупі туды. Эллиотт ақыры өзінің құлдырауынан арылып, Атлантадағы қарашадағы жарыста маусымның 11-ші және соңғы жеңісін тіркеп, чемпиондық күреске қайта оралды. Атлантадағы жеңісімен Билл Эллиотт NASCAR-дың заманауи дәуірінде маусым ішінде 4 әртүрлі трассадағы жарыстарды жеңіп алған бірінші жүргізуші ретінде рекорд орнатты: Pocono, Michigan, Darlington және Atlanta. Атлантадағы жеңістен кейінгі келесі жарыс 1985 жылдың соңғы жарысы болды. Эллиотт Риверсайдқа ұпай бойынша 2-ші орында келді, ол Даррел Уолтриптен 20 ұпайға ғана артта қалды, бұл оған соңғы 5 жарыстың 4-інде нашар нәтижелер көрсеткеннен кейін чемпиондыққа қайта оралуға мүмкіндік берді. Алайда жарыс кезінде Эллиотт жылдамдық беру жұмысында қиындыққа тап болды, бұл оған чемпиондықтан бас тартуға себеп болды. Ол жарысты 31-орында аяқтады. Уолтрип 7-орында аяқтап, Эллиоттан 81 ұпайға артық алды. Даррел Уолтрип өзінің үшінші және соңғы Winston Cup титулын жеңіп алды, ол Билл Эллиоттың 11 жеңісіне қарағанда тек 3 жарыста жеңіске жетті. Эллиотт ресми түрде чемпионатты 101 ұпайға жоғалтты. Бұл Боб Латфордтың Winston Cup ұпай жүйесінде маусымда 10 немесе одан да көп жарыста жеңіске жеткен жүргізушінің маусымның соңғы кезеңінде нашар нәтижелер мен тұрақтылықтың болмауына байланысты чемпионатты жеңе алмаған алғашқы жағдайы болды. 1986 жылы команда ұпай бойынша 4-орынға түсіп, тек екі жарыста жеңіске жетті, екеуі де Мичиган қаласында өтті. Екі жеңісі де Мичиган қаласында болғанымен, Билл Эллиотт NASCAR тарихында бір трассада 4 рет супер жылдамдықтағы жарыстарда жеңіске жеткен бірінші жүргізуші болды, ол 1985 және 1986 жылдары Мичиган қаласында маусымдық sweep-термен орындалды. Эллиотт пен Меллинг 1987 жылы 6 жарыста жеңіске жетіп, жылды Daytona 500 жарысында екінші рет жеңіп бастады. Мамыр айында Билл Эллиотт Talladega Superspeedway трассасында Winston 500 жарысы үшін NASCAR тарихындағы ең жылдам біліктілік айналымын жасады, ол 212.809 миль/сағатты құрады. NASCAR келесі жылы жүргізушілердің 200 миль/сағаттан асып кетпеуі үшін шектеуші тақталарды міндетті түрде енгізуіне байланысты бұл рекорд ешқашан теңестірілмейді. Олар жылды Дейл Эрнхардттан 489 ұпай айырмашылығымен екінші орында аяқтады, ол 11 жеңіске қол жеткізді. Билл Эллиотт пен Melling Racing ақыры 1988 жылы NASCAR Winston Cup Series чемпионатында жеңіске жетті, ол екінші рет 6 жарыста жеңіске жетіп, 22 топ-10 нәтижесін көрсетті. Эллиотт титулды 6 жарыста жеңіске жеткен Расти Уоллеске қарағанда 24 ұпайға артық жеңіп алды. Команда 1989 жылы Эллиотт маусымның басында жарақаттанып, Джоди Ридли оны алмастырғаннан кейін чемпиондық титулын қорғай алмады. Эллиотт сол жылы үш жарыста жеңіске жетті, бірақ қорғаудағы Winston Cup чемпиондары ұпай бойынша 6-орынға түсті. 1990 жылы Эллиотттың тек бір жеңісі болды, ол Dover трассасында жеңіске жетті, бірақ ұпай бойынша 4-орынға көтерілді. 1991 жылы команданың имиджінде өзгеріс болды: демеушілік Coors-тан Coors Light-қа ауысты, ал команданың әйгілі қызыл түсі көк түске өзгерді. Олар сол маусымда тек бір жарыста жеңіске жетті, ол Daytona трассасындағы Pepsi 400 жарысы болды. Билл Эллиотт өте қиын жылды өткізді және көңіл көншітпейтін 11-орынға түсті, бұл оның және Coors-тың 1991 жылдың соңында Melling-тен кетуіне себеп болды. 1991 жылғы Pepsi 400 жарысындағы Daytona трассасы Билл Эллиотттың мансабындағы қызыл түспен боялмаған машинада жеңіске жеткен жалғыз жарыс болды. Pepsi 400 команданың Winston Cup тарихындағы 34-ші және соңғы жеңісі болды. Жалпы алғанда, Melling Racing 9 маусымда 34 жарыста жеңіске жетті, сондай-ақ 1985 жылғы Winston Million жеңімпазы атанды, 1987 жылы Talladega трассасындағы ең жылдам біліктілік айналымын жасады және 1988 жылы NASCAR Winston Cup чемпионатында жеңіске жетті, бұл барлық жетістіктер тек Билл Эллиотттың қатысуымен орындалды. Команда үшін өркендеген жылдар аяқталды. Алайда Эллиотт алдағы жылдары да сәттілікке жете берді.

In 1982 the team became Melling Racing after Harry Melling bought the team from George Elliott on December 1, 1981, Melling first became involved in NASCAR when his company Melling Tool sponsored Benny Parsons in 1979. Melling Racing ran 21 races with Bill Elliott in 1982 and had nine top tens and won the pole for the Champion Spark Plug 400. In 1983, Elliott won his first race in the season finale at Riverside International Raceway and finished third in points. The following season, Coors became the team's new sponsor and Melling Racing responded with three wins with Elliott and another third place points finish. 1985 was a phenomenal year for Elliott and Melling, marking a season and career high 11 poles and 11 wins, with 7 of those 11 wins coming from the pole, as well as over $2 million in earnings. During the 1984 Winston Cup Awards Ceremony, RJ Reynolds and Winston announced that starting in 1985, if a driver won 3 of the 4 crown jewel events in the same year, they would receive a million dollar bonus from the company. The 4 events are the Daytona 500, Winston 500, Coca Cola 600, and the Southern 500. Most drivers thought it would be impossible to do so, but Bill Elliott would accomplish that feat in 1985. Elliott won the Daytona 500, Winston 500 (where he lost 2 laps, but made both laps up under green and eventually won the race), and the Southern 500. Elliott won the Winston Million in its very first year running, earning him the nickname "Million Dollar Bill". The only major of the four he did not win in 1985 was the Coca Cola 600 (a driver needed only to win a "small slam" of the four majors to win the bonus; Elliott, since he retired in 2013, would not finish a Career Grand Slam). Elliott is one of only 2 drivers to win the bonus, with the other driver being Jeff Gordon, who won the Winston Million in its final running in 1997. The winning of the bonus was the rise of Bill Elliott being NASCAR's Most Popular Driver. With his win at Darlington, along with the Winston Million bonus, Elliott had 10 races won so far, but in the next 4 races after Darlington however, he would struggle and finish poorly. He did not finish in the top 10 since the Darlington win. Elliott was in jeopardy of not winning the championship. Elliott would finally overcome his slump, and he won his 11th and final race of the season in the November race at Atlanta, putting him back in the championship hunt. With the win at Atlanta, Bill Elliott would set a NASCAR modern era record for completing the season sweep at 4 different tracks in a season: Pocono, Michigan, Darlington, & Atlanta. The next race after the Atlanta win would be the final race of 1985. Elliott went into Riverside 2nd in points, only 20 points behind Darrell Waltrip, giving him a shot to rebound for the championship after a string of poor finishes in 4 of the last 5 races. During the race however, Elliott would suffer early transmission problems, and it would unfortunately cost him the championship. He finished the race in 31st. Waltrip finished in 7th, gaining 81 points on Elliott. Darrell Waltrip clinched his 3rd and final Winston Cup title, having won only 3 races to Bill Elliott's 11. Elliott would officially lose the championship by 101 points. This would be the 1st time in Bob Latford's Winston Cup points system that a driver winning 10 or more races in a season failed to win the championship due to poor finishes and lack of consistency in the final stretch of the season. The team would slip to 4th in points in 1986 and won only two races, both coming at Michigan. Even though both wins were at Michigan, Bill Elliott would become the 1st driver in NASCAR history to win 4 straight superspeedway races at one track, doing so at Michigan with season sweeps in 1985 and 1986. Elliott and Melling rallied back in 1987 by winning 6 races, and starting off the year by winning the Daytona 500 for the 2nd time. During the season in May, Bill Elliott would run the fastest qualifying lap in NASCAR history at Talladega Superspeedway for the Winston 500 with a lap of 212.809 mph. Due to NASCAR mandating restrictor plates the following year to keep the drivers from going over 200 mph, this record will never be matched. They would finish the year 2nd in points to Dale Earnhardt, who scored 11 wins, by 489 points. Bill Elliott and Melling Racing would finally win the NASCAR Winston Cup Series championship in 1988 after winning 6 races for the 2nd straight season and scoring 22 top ten finishes. Elliott won the title by only 24 points over Rusty Wallace, who also won 6 races. The team was unable to defend its championship in 1989 after Elliott was injured early in the season and Jody Ridley served as a substitute driver. Elliott still managed to win three races that year, but the defending Winston Cup champions fell to 6th in points. In 1990, Elliott had only one victory, winning at Dover, but rebounded to finish 4th in points. In 1991, there would be a bit of a change in the team's identity: the sponsorship would change from Coors to Coors Light, and the colors would also change from the team's iconic red to blue. They would only win one race that season, the Pepsi 400 at Daytona. Bill Elliott had a very rough year, and fell to a disappointing 11th in points, causing him and Coors to part ways with Melling at the end of the 1991 season. The 1991 Pepsi 400 at Daytona would be the only race in his career that Bill Elliott won in a car that was not painted red. The Pepsi 400 would also be the team's 34th and final career Winston Cup win. Overall, Melling Racing won 34 races in 9 seasons, along with winning the 1985 Winston Million, setting the fastest qualifying lap ever in 1987 at Talladega, and winning the 1988 NASCAR Winston Cup championship, all of those accomplishments with only Bill Elliott. The prime years would unfortunately come to an end for the team. Elliott however, would still be successful in the years to come.

Күрес, Гарри Меллингтің өлімі және жабылу (1992-2003)

Спонсорлық қолдаусыз, Меллинг 1992 жылғы маусымның алғашқы екі жарысында Фил Парсонспен қатысты және Дейтона 500-де ондыққа кірді. Содан кейін команда жартылай штат бойынша Дорси Шрёдер, Дейв Мадер III және Билл Шмиттің жүргізушілігімен жарысты, ал Чад Литтл маусымды аяқтады. Команда маусымның басында Литтл мен Грег Сакспен, ал екінші жартысында П.Дж. Джонспен жартылай штат бойынша жұмыс істеді. Джо Раттман Дейтонада жарысқаннан кейін, Рич Бикл он жарыста қатысып, тек бір рет 20 үздікке ілікті, сондықтан оны кейін Парсонс ауыстырды. 1995 жылы Лейк Спид командаға қосылғанда, команда жаңа демеуші алды. Ол екі рет ондыққа кірді және толық штат бойынша 23-орынды иеленді. 1996 жылы топ-онды бір рет қана жеңгеннен кейін Спам командадан кетті. Спонсорлық қолдаудың жетіспеуіне байланысты команда жарыстардан бас тартып, барлығы 26 жарысқа қатысты. 1998 жылы Cartoon Network команданың жаңа демеушісі болғанда Меллинг толық штат бойынша қайта жарысқа түсті. Сейрс-Пойнтта жаттығу кезінде Спид апатқа ұшырады және сол күні оның орнын Буч Гиллиленд ауыстырды. Нью-Гэмпширдегі соңғы жарысқа оралғаннан кейін Спид жүргізуден бас тартты және оны жаңадан келген Джерри Надо ауыстырды, ол Уоткинс-Гленде 15-орынды иеленді. Надо 1999 жылғы маусымда қайтып келді, Turner Broadcasting демеушілік міндеттерінде үлкен рөл атқарды, TBS, Dinner and a Movie, WCW және Atlanta Braves-ті Cartoon Network демеушілігімен бірге жарнамалады. Маусымның ортасында Гарри Меллинг жүрек талмасынан қайтыс болды, ал оның ұлы Марк команданың иелігін қабылдады. Сол маусымда Уоткинс Гленде Надо Melling Racing командасына 1991 жылдан бергі алғашқы бес үздікке кірді, бірақ келесі аптада Ерни Ирванның орнына MB2 Motorsports-қа кетті. Қалған маусымда Бикл, Стив Гриссом және Стейси Комптон бірлесіп жарысты. Комптон 2000 жылы Kodiak/Tobacco компаниясымен келісімшарт жасады, ол Cartoon және Turner-дің орнына демеуші болды. Жаңа маусымында Комптон 16-дан жоғары орын алған жоқ, жарақаттарға байланысты goracing.com 500 жарысын өткізіп жіберді және сол жарыста оның орнын Боби Хиллин кішісі ауыстырды. 2001 жылы Меллинг No. 9 нөмірін Evernham Motorsports-қа өткізді, ол Билл Эллиотт үшін жарыс өткізеді. Рей Эвернхэм Меллингтен 9 нөмірін алғанда, Эллиотт бұрынғы командасына құрмет көрсету үшін одан осы нөмірді сұрады. Қайырда, Melling Racing No. 92 нөміріне ауысты және Evernham-нан қозғалтқыш қолдауымен Dodge Intrepids машиналарын пайдаланды. Комптон жаңа экипаж басшысы Чад Кнаусты да алды, бұл Джерри Питтстің кетуіне әкелді. Комптон маусымның ашылу жарысы Дейтона 500-де сыртқы полюске ілікті, полюсті жеңген Эллиоттпен алдыңғы қатардан старт алып, жарысты 10-орында аяқтады. Комптон 2001 жылы екі рет полюске ілікті, екеуі де Талладегада болды. Маусым соңында 33-орынды иеленгеннен кейін Комптон, Kodiak және Кнаус Меллингтен кетті. Команда үшін тағдырдың бұрылысы болды, Эллиотт 2001 жылдың қараша айында Хоумстедте 9-нөмірлі машинамен жеңіске жетті, бірақ бұл жолы Evernham Motorsports командасымен. Бұл 9 машинаның 1991 жылы Pepsi 400 жарысында жеңіске жеткеннен бергі алғашқы жеңісі болды. Меллинг 2002 жылғы маусымды Роберт Преслимен Дейтонада бастады, жарыс соңында қозғалтқыш істен шыққаннан кейін Brand Source Dodge-де 22-орынды иеленді. Команда жазғы Мичиган жарысына дейін жарыс өткізбеді, Комптон 30-орынды иеленді. Команданың соңғы әрекеті Преслимен Талладегада болды, бірақ олар біліктілікке іліге алмады. Команданың соңғы жарысында Стейси Комптон үш айналымда көш бастады. 2002 жылғы маусымның соңында Melling Racing өз есіктерін жабып, 2003 жылы дүкенін және жабдықтарын Arnold Motorsports-қа сатты.

Without sponsorship, Melling ran Phil Parsons for the first two races in the 1992 season and had a top ten finish at the Daytona 500. After that, the team ran a part time schedule with Dorsey Schroeder, Dave Mader III, and Bill Schmitt driving, before Chad Little finished the season. The team continued running a part time schedule with Little and Greg Sacks driving at the beginning of the season, along with P. J. Jones in the second half of the season. After Joe Ruttman drove at Daytona, Rich Bickle drove for ten races and had only one top 20 finish, causing him to be replaced by Parsons later on. The team finally got a new sponsor in Spam when Lake Speed signed with the team in 1995. He had two top ten finishes and finished 23rd in points running a full time schedule. After only one top ten in 1996, Spam left the team. Due to a lack of sponsorship, the team skipped races, and ran a total of 26 events with Speed driving 25 and Jeff Davis running at Sears Point. Melling was able to return full time in 1998 when Cartoon Network became the team's new sponsor. While practicing at Sears Point, Speed was involved a wreck and had to be replaced by Butch Gilliland that weekend while he recuperated. After returning for a final race at New Hampshire, Speed retired from driving and was replaced immediately by rookie Jerry Nadeau, who had a best finish of 15th at Watkins Glen International. Nadeau returned for the 1999 season, with Turner Broadcasting taking a larger role in its sponsorship duties, advertising TBS, Dinner and a Movie, WCW, and the Atlanta Braves in addition to their Cartoon Network sponsorship. Midway through the season, Harry Melling died due to a heart attack, and his son Mark took over ownership of the team. At Watkins Glen that season, Nadeau gave Melling Racing its first top five since 1991 with a fifth place finish, but left after the following week to replace Ernie Irvan at MB2 Motorsports. For the rest of the season, Bickle, Steve Grissom, and Stacy Compton all shared the ride. Compton was hired as the driver for 2000 with Kodiak/Tobacco replacing Cartoon and Turner as the sponsor. In his rookie season, Compton was unable to finish higher than 16th, had to miss the goracing. com 500 due to injuries, and was replaced by Bobby Hillin Jr. for that race. In 2001, Melling yielded the No. 9 to Evernham Motorsports, who would be fielding entries for, Bill Elliott. When Ray Evernham took possession of the number 9 from Melling, Elliott asked him for that number out of respect for his old team. In exchange, Melling Racing switched to the No. 92 and ran Dodge Intrepids with engine support from Evernham. Compton also received new crew chief Chad Knaus, leading to the departure of Jerry Pitts. Compton qualified on the outside pole at the season opening Daytona 500, started on the front row with Elliott, who won the pole, and finished 10th in the race. Compton won 2 poles in 2001, both at Talladega. After finishing 33rd in points at the end of the season, Compton, Kodiak, and Knaus left Melling. In a twist of fate for the team, Elliott won at Homestead in November 2001, driving the number 9 car, but this time, with Evernham Motorsports. It was the 9 car's first since he and Melling Racing took the No. 9 to victory lane at the Pepsi 400 in 1991. Melling began the 2002 season at Daytona with Robert Pressley driving, finishing 22nd in the Brand Source Dodge after a late race engine failure. The team did not run until the summer Michigan race with Compton finishing 30th. The team's final attempt came at Talladega with Pressley, but they did not qualify. In the team's final race, Stacy Compton led three laps. At the end of the 2002 season, Melling Racing closed its doors for good and eventually sold its shop and equipment to Arnold Motorsports in 2003.

Командалық нәтижелер

Жыл Атының нөмірі Көліктің маркасы 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Ұпай 1982 Bill Elliott 9 Ford DAY5 RCH12 BRI ATL21 CAR23 DAR3 NWS MAR TAL26 NSV11 DOV CLT2 POC19 RSD MCH3 DAY2 NSV21 POC30 TAL6 MCH27 BRI DAR4 RCH DOV3 NWS CLT2 MAR CAR12 ATL24 RSD25 25-орын 2558 1983 DAY2 RCH6 CAR2 ATL30 DAR5 NWS21 MAR21 TAL5 NSV5 DOV4 BRI8 CLT16 RSD2 POC6 MCH25 DAY7 NSV7 POC6 TAL8 MCH3 BRI27 DAR2 RCH4 DOV8 MAR14 NWS4 CLT8 CAR21 ATL6 RSD1 3-орын 4279 1984 DAY5 RCH4 CAR8 ATL11 BRI9 NWS10 DAR3 MAR7 TAL9 NSV20 DOV4 CLT28 RSD10 POC4 MCH1 DAY6 NSV7 POC3 TAL10 MCH3 BRI6 DAR15 RCH24 DOV32 MAR3 CLT1 NWS8 CAR1 ATL2 RSD4 3-орын 4377 1985 DAY1* RCH22 CAR29 ATL1* BRI11 DAR1* NWS6 MAR13 TAL1 DOV1* CLT18 RSD6 POC1 MCH1* DAY2* POC1 TAL4* MCH1 BRI5 DAR1 RCH12 DOV20 MAR17 NWS30 CLT2 CAR4 ATL1* RSD31 2-орын 4191 1986 DAY13 RCH21 CAR7 ATL5 BRI5 DAR8 NWS9 MAR31 TAL24* DOV7 CLT6* RSD11 POC5 MCH1 DAY16 POC35 TAL27 GLN4 MCH1* BRI19 DAR3 RCH9 DOV27 MAR11 NWS16 CLT7 CAR7 ATL3 RSD23 4-орын 3844 1987 DAY1* CAR4 RCH4 ATL28 DAR2 NWS10 BRI4* MAR6 TAL22 CLT23* DOV2 POC2 RSD5 MCH34 DAY12 POC32 TAL1 GLN28 MCH1 BRI9 DAR8 RCH4 DOV4 MAR11 NWS3 CLT1 CAR1* RSD23 ATL1* 2-орын 4207 1988 DAY12 RCH12 CAR6 ATL19 DAR4 BRI1 NWS10 MAR11 TAL7 CLT19 DOV1* RSD16 POC10 MCH2 DAY1 POC1* TAL8 GLN3 MCH3 BRI2 DAR1* RCH7 DOV1* MAR6 CLT4 NWS5 CAR4* PHO4 ATL11 1-орын 4488 1989 DAY35 CAR19 ATL11 RCH10 DAR6 BRI9 NWS22 MAR20 TAL11 CLT5 DOV8 SON3 POC21 MCH1 DAY4* POC1 TAL12 GLN18 MCH39 BRI24 DAR7 RCH18 DOV4 MAR15 CLT4* NWS6 CAR15 PHO1 ATL27 6-орын 3774 1990 DAY3 RCH4 CAR33 ATL12 DAR7 BRI17 NWS18 MAR10 TAL22 CLT2 DOV8 SON21 POC16 MCH25* DAY29 POC2 TAL2 GLN12 MCH4 BRI13 DAR4 RCH4 DOV1* MAR8 NWS4 CLT15* CAR2 PHO5 ATL15* 4-орын 3999 1991 DAY28 RCH30 CAR5 ATL2* DAR12 BRI28 NWS8 MAR26 TAL8 CLT26 DOV13 SON20 POC36 MCH11 DAY1 POC9 TAL2 GLN7 MCH5 BRI21 DAR18 RCH9 DOV11 MAR27 NWS24 CLT11 CAR10 PHO25 ATL3 11-орын 3535 1992 Phil Parsons DAY10 CAR30 RCH 28-орын 2582 Dorsey Schroeder ATL Dave Mader III DAR34 BRI16 NWSDNQ MAR21 TAL18 CLT39 Chad Little DOV26 SON POC37 MCH21 DAY24 POC17 TAL8 GLN MCH17 BRI DAR34 RCH27 DOV29 MAR NWS CLT33 CAR24 PHO ATL17 1993 DAY24 CAR RCH CLT34 38-орын 942 Greg Sacks ATL23 DAR BRI NWS P. J. Jones MARDNQ TALDNQ SON25 DOV34 POC MCH38 DAY30 NHA POC TAL GLN8 MCH26 BRIDNQ DAR RCH DOVDNQ MAR NWS CLT CAR PHO ATLDNQ 1994 Joe Ruttman DAY18 42-орын 1103 Rich Bickle CAR41 CAR ATL37 DAR23 BRI NWSDNQ MAR TALDNQ SON CLT34 DOV POC28 MCH30 DAY20 NHA21 POC34 TAL IND29 GLN Phil Parsons MCH31 BRI DAR15 RCHDNQ DOV MAR NWS36 CLTDNQ CAR PHO ATL 1995 Lake Speed DAY14 CAR32 RCH14 ATL15 DAR29 BRI17 NWS25 MAR26 TAL16 SON40 CLT8 DOV34 POC28 MCH11 DAY21 NHA24 POC22 TAL35 IND34 GLN20 MCH17 BRI29 DAR9 RCH21 DOV32 MAR20 NWS35 CLT21 CAR24 PHO22 ATL19 23-орын 2921 1996 DAY14 CAR25 RCH18 ATL41 DAR25 BRI35 NWS35 MAR11 TAL42 SON16 CLT35 DOV26 POC34 MCH19 DAY29 NHA24 POC8 TAL30 IND13 GLN17 MCH32 BRI16 DAR10 RCH31 DOV13 MAR28 NWS25 CLT12 CAR35 PHO28 ATL19 23-орын 2834 1997 DAY24 CAR15 RCH12 ATL22 DAR36 TEX16 BRI36 MAR25 SON TAL21 CLT24 DOV POC MCH11 CAL20 DAY29 NHA POC IND12 GLN MCH21 BRI29 DAR18 RCH36 NHA18 DOV MAR14 CLT38 TAL36 CAR17 PHO37 ATL26 35-орын 2301 1998 DAY17 CAR27 LVS32 ATL28 DAR25 BRI31 TEX20 MAR20 TAL25 CAL32 CLT27 DOV36 RCH26 MCH25 POC25 NHA41 34-орын 2130 Butch Gilliland SON24 Jerry Nadeau POC26 IND26 GLN15 MCH30 BRI32 NHA29 DAR32 RCH23 DOV36 MAR35 CLT35 TAL42 DAY19 PHO39 CAR24 ATL37 1999 DAY11 CAR31 LVS31 ATL27 DAR40 TEX24 BRI42 MAR32 TAL8 CAL20 RCH21 CLT20 DOV30 MCH26 POC23 SON34 DAY37 NHA36 POC38 IND31 GLN5 MCH29 34-орын 2686 Steve Grissom BRI39 DAR39 RCH30 Rich Bickle NHA20 DOV36 MAR37 CLT39 TAL41 Stacy Compton CAR36 PHO39 HOM30 ATLDNQ 2000 DAY26 CAR34 LVS32 ATL35 DAR29 BRI28 TEX36 MAR39 TAL33 CAL28 RCH22 CLT33 DOV30 MCH42 POC37 SON31 DAY39 NHA29 POC35 IND37 GLN29 MCHDNQ DARDNQ RCH24 NHA16 DOV29 MAR39 CLTDNQ TAL23 CARDNQ PHODNQ HOM38 ATLDNQ 38-орын 1857 Bobby Hillin Jr. BRI40 2001 Stacy Compton 92 Dodge DAY10 CAR41 LVS27 ATL24 DAR43 BRI11 TEX15 MAR15 TAL43 CAL38 RCH29 CLT34 DOV32 MCHDNQ POC23 SON24 DAY32 CHI26 NHA31 POC32 IND33 GLN20 MCH21 BRIDNQ DAR42 RCH22 DOV24 KAN34 CLT32 MAR16 TAL11 PHO21 CAR36 HOM43 ATL18 NHA34 33-орын 2752 2002 Robert Pressley DAY22 CAR LVS ATL DAR BRI TEX MAR TAL CAL RCH CLT DOV POC MCH SON DAY CHI NHA POC IND GLN TALDNQ CLT MAR ATL CAR PHO HOM 67-орын 97 Stacy Compton MCH30 BRI DAR RCH NHA DOV KAN

Year Driver No. Make 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 Pts 1982 Bill Elliott 9 Ford DAY5 RCH12 BRI ATL21 CAR23 DAR3 NWS MAR TAL26 NSV11 DOV CLT2 POC19 RSD MCH3 DAY2 NSV21 POC30 TAL6 MCH27 BRI DAR4 RCH DOV3 NWS CLT2 MAR CAR12 ATL24 RSD25 25th 2558 1983 DAY2 RCH6 CAR2 ATL30 DAR5 NWS21 MAR21 TAL5 NSV5 DOV4 BRI8 CLT16 RSD2 POC6 MCH25 DAY7 NSV7 POC6 TAL8 MCH3 BRI27 DAR2 RCH4 DOV8 MAR14 NWS4 CLT8 CAR21 ATL6 RSD1 3rd 4279 1984 DAY5 RCH4 CAR8 ATL11 BRI9 NWS10 DAR3 MAR7 TAL9 NSV20 DOV4 CLT28 RSD10 POC4 MCH1 DAY6 NSV7 POC3 TAL10 MCH3 BRI6 DAR15 RCH24 DOV32 MAR3 CLT1 NWS8 CAR1 ATL2 RSD4 3rd 4377 1985 DAY1* RCH22 CAR29 ATL1* BRI11 DAR1* NWS6 MAR13 TAL1 DOV1* CLT18 RSD6 POC1 MCH1* DAY2* POC1 TAL4* MCH1 BRI5 DAR1 RCH12 DOV20 MAR17 NWS30 CLT2 CAR4 ATL1* RSD31 2nd 4191 1986 DAY13 RCH21 CAR7 ATL5 BRI5 DAR8 NWS9 MAR31 TAL24* DOV7 CLT6* RSD11 POC5 MCH1 DAY16 POC35 TAL27 GLN4 MCH1* BRI19 DAR3 RCH9 DOV27 MAR11 NWS16 CLT7 CAR7 ATL3 RSD23 4th 3844 1987 DAY1* CAR4 RCH4 ATL28 DAR2 NWS10 BRI4* MAR6 TAL22 CLT23* DOV2 POC2 RSD5 MCH34 DAY12 POC32 TAL1 GLN28 MCH1 BRI9 DAR8 RCH4 DOV4 MAR11 NWS3 CLT1 CAR1* RSD23 ATL1* 2nd 4207 1988 DAY12 RCH12 CAR6 ATL19 DAR4 BRI1 NWS10 MAR11 TAL7 CLT19 DOV1* RSD16 POC10 MCH2 DAY1 POC1* TAL8 GLN3 MCH3 BRI2 DAR1* RCH7 DOV1* MAR6 CLT4 NWS5 CAR4* PHO4 ATL11 1st 4488 1989 DAY35 CAR19 ATL11 RCH10 DAR6 BRI9 NWS22 MAR20 TAL11 CLT5 DOV8 SON3 POC21 MCH1 DAY4* POC1 TAL12 GLN18 MCH39 BRI24 DAR7 RCH18 DOV4 MAR15 CLT4* NWS6 CAR15 PHO1 ATL27 6th 3774 1990 DAY3 RCH4 CAR33 ATL12 DAR7 BRI17 NWS18 MAR10 TAL22 CLT2 DOV8 SON21 POC16 MCH25* DAY29 POC2 TAL2 GLN12 MCH4 BRI13 DAR4 RCH4 DOV1* MAR8 NWS4 CLT15* CAR2 PHO5 ATL15* 4th 3999 1991 DAY28 RCH30 CAR5 ATL2* DAR12 BRI28 NWS8 MAR26 TAL8 CLT26 DOV13 SON20 POC36 MCH11 DAY1 POC9 TAL2 GLN7 MCH5 BRI21 DAR18 RCH9 DOV11 MAR27 NWS24 CLT11 CAR10 PHO25 ATL3 11th 3535 1992 Phil Parsons DAY10 CAR30 RCH 28th 2582 Dorsey Schroeder ATL Dave Mader III DAR34 BRI16 NWSDNQ MAR21 TAL18 CLT39 Chad Little DOV26 SON POC37 MCH21 DAY24 POC17 TAL8 GLN MCH17 BRI DAR34 RCH27 DOV29 MAR NWS CLT33 CAR24 PHO ATL17 1993 DAY24 CAR RCH CLT34 38th 942 Greg Sacks ATL23 DAR BRI NWS P. J. Jones MARDNQ TALDNQ SON25 DOV34 POC MCH38 DAY30 NHA POC TAL GLN8 MCH26 BRIDNQ DAR RCH DOVDNQ MAR NWS CLT CAR PHO ATLDNQ 1994 Joe Ruttman DAY18 42nd 1103 Rich Bickle CAR41 CAR ATL37 DAR23 BRI NWSDNQ MAR TALDNQ SON CLT34 DOV POC28 MCH30 DAY20 NHA21 POC34 TAL IND29 GLN Phil Parsons MCH31 BRI DAR15 RCHDNQ DOV MAR NWS36 CLTDNQ CAR PHO ATL 1995 Lake Speed DAY14 CAR32 RCH14 ATL15 DAR29 BRI17 NWS25 MAR26 TAL16 SON40 CLT8 DOV34 POC28 MCH11 DAY21 NHA24 POC22 TAL35 IND34 GLN20 MCH17 BRI29 DAR9 RCH21 DOV32 MAR20 NWS35 CLT21 CAR24 PHO22 ATL19 23rd 2921 1996 DAY14 CAR25 RCH18 ATL41 DAR25 BRI35 NWS35 MAR11 TAL42 SON16 CLT35 DOV26 POC34 MCH19 DAY29 NHA24 POC8 TAL30 IND13 GLN17 MCH32 BRI16 DAR10 RCH31 DOV13 MAR28 NWS25 CLT12 CAR35 PHO28 ATL19 23rd 2834 1997 DAY24 CAR15 RCH12 ATL22 DAR36 TEX16 BRI36 MAR25 SON TAL21 CLT24 DOV POC MCH11 CAL20 DAY29 NHA POC IND12 GLN MCH21 BRI29 DAR18 RCH36 NHA18 DOV MAR14 CLT38 TAL36 CAR17 PHO37 ATL26 35th 2301 1998 DAY17 CAR27 LVS32 ATL28 DAR25 BRI31 TEX20 MAR20 TAL25 CAL32 CLT27 DOV36 RCH26 MCH25 POC25 NHA41 34th 2130 Butch Gilliland SON24 Jerry Nadeau POC26 IND26 GLN15 MCH30 BRI32 NHA29 DAR32 RCH23 DOV36 MAR35 CLT35 TAL42 DAY19 PHO39 CAR24 ATL37 1999 DAY11 CAR31 LVS31 ATL27 DAR40 TEX24 BRI42 MAR32 TAL8 CAL20 RCH21 CLT20 DOV30 MCH26 POC23 SON34 DAY37 NHA36 POC38 IND31 GLN5 MCH29 34th 2686 Steve Grissom BRI39 DAR39 RCH30 Rich Bickle NHA20 DOV36 MAR37 CLT39 TAL41 Stacy Compton CAR36 PHO39 HOM30 ATLDNQ 2000 DAY26 CAR34 LVS32 ATL35 DAR29 BRI28 TEX36 MAR39 TAL33 CAL28 RCH22 CLT33 DOV30 MCH42 POC37 SON31 DAY39 NHA29 POC35 IND37 GLN29 MCHDNQ DARDNQ RCH24 NHA16 DOV29 MAR39 CLTDNQ TAL23 CARDNQ PHODNQ HOM38 ATLDNQ 38th 1857 Bobby Hillin Jr. BRI40 2001 Stacy Compton 92 Dodge DAY10 CAR41 LVS27 ATL24 DAR43 BRI11 TEX15 MAR15 TAL43 CAL38 RCH29 CLT34 DOV32 MCHDNQ POC23 SON24 DAY32 CHI26 NHA31 POC32 IND33 GLN20 MCH21 BRIDNQ DAR42 RCH22 DOV24 KAN34 CLT32 MAR16 TAL11 PHO21 CAR36 HOM43 ATL18 NHA34 33rd 2752 2002 Robert Pressley DAY22 CAR LVS ATL DAR BRI TEX MAR TAL CAL RCH CLT DOV POC MCH SON DAY CHI NHA POC IND GLN TALDNQ CLT MAR ATL CAR PHO HOM 67th 97 Stacy Compton MCH30 BRI DAR RCH NHA DOV KAN