Эллен МакИлвейн: Американдық музыканттың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық музыкант (1945–2021)

Элен Макилвайн (1 қазан 1945 – 23 маусым 2021) – американдық әнші, ән жазушы және музыкант, ол жеке әнші, ән жазушы және слайд-гитарашы ретіндегі мансабымен ең танымал.

Өмірбаян

Нэшвилл қаласында (Теннесси штаты, АҚШ) дүниеге келген Макилвейн миссионерлер асырап алған, және ол Жапонияның Кобе қаласында өсті. 1963 жылы Кобедегі Канада академиясының мектебін бітірді. Музыкадағы алғашқы тәжірибесі – Жапон радиосында естіген Рэй Чарльз, Фэтс Домино және Профессор Лонгхейр әндерін пианинода орындау. АҚШ-қа оралғаннан кейін ол гитара сатып алып, 1960-шы жылдардың ортасында Атлантада сахналық мансабын бастады. 1966 жылы Макилвейн Нью-Йорк қаласының Гринвич Виллиджіне барды, онда ол әр түнде Cafe Au Go Go-да өнер көрсетіп, Джими Хендрикспен бірге ойнады, сондай-ақ Мэдди Уотерс, Сонни Терри және Брауни МакГи, және Биг Джо Уильямс үшін де ашылды. Ол Атлантаға қайтып, психоделикалық блюз-рок тобы Fear Itself құрды. Fear Itself тобымен бір альбом жазғаннан кейін, Макилвейн жеке карьерасын бастап, Polydor лейблі үшін екі альбом жазды: Honky Tonk Angel (1972) және We the People (1973). Соңғысында "I Don't Want to Play" атты хит-сингл бар еді. Бұл альбомдар, және одан кейінгі көптеген жұмыстары, Макилвейннің акустикалық слайд-гитараға деген ерекше көзқарасын көрсетті. Одан кейін The Real Ellen McIlwaine альбомы жарық көрді, ол тәуелсіз канадалық Kot'ai лейблінде жазылған еді. Бұл альбомда оның екі "визиттік карточкасы" бар еді: Стиви Уодердің "Higher Ground" әнінің слайд-гитарадағы орындалуы және "The Secret In This Lady's Heart". Акустикалық және электрлік слайд-гитарада ойнайтын әйел вокалист ретінде оның музыкасы көбінесе рекордтық дүкендердің фолк бөлімінде сатылатын болған, бірақ оның блюз, госпел, соул және рок музыкасындағы терең тамырларына, сондай-ақ Айзек Хейз, Стиви Уодер, Джек Брюс, Джими Хендрикс, Стив Уинвуд және Браунинг Брайант әндерінің кавер-нұсқаларына қарамастан. Макилвейн 1966 жылы Нью-Йоркте Хендрикспен кездесіп, онымен қысқа уақыт ойнады және оның туралы "Underground River" әнін жазды. Ол сондай-ақ Джек Брюстің жанкүйері болды және Брюс пен оның лирикшісі Пит Браунның әндерінің нұсқаларын оның алғашқы төрт жеке альбомында жазды, әсіресе Брюстің бірінші жеке альбомы Songs for a Tailor-дан шыққан әндерді, сондай-ақ Брюспен байланысты әндерді ("Born Under A Bad Sign" сияқты). Бұл оның төртінші жеке альбомы Everybody Needs It (1982) жұмысына әкелді, ол Брюспен бірлесіп жасалған. 1970-шы жылдардың ортасында Макилвейннің "Sliding", "We the People" және "Losing You" әндері жинақ альбомға енді. Макилвейннің "The Real Ellen McIlwaine" альбомы 1975 жылы Монреальде Kotai лейблі үшін жазылған және Стиви Уодердің "Higher Ground" әнін қамтыды. Кейін оның кіріспесі Дэвид Холмс Essential Collection жинағында пайда болды. 1982 жылы шыққан "Everybody Needs It" жобасы NAIRD Indie Award сыйлығын жеңіп алды және Джек Брюс қатысты. Макилвейн өзінің музыкасын Сиднейдегі AM қоғамдық рок радиостанциясы 2JJ (қазір Triple J) арқылы жариялағаны үшін Австралияда үлкен танымалдылыққа ие болды. 1980 жылы ол өзінің алғашқы Австралия гастроліне барды, оны австралиялық әнші-гитарист Маргрет Род Найт байқағаннан кейін, ол гастрольдің промоутерлерінің бірі болды. Ол 1984 жылы Австралияға оралды, және осы турне кезінде ол Сиднейдің тарихи Регент театрында соңғы рет өнер көрсетті, содан кейін театр жабылып, бұзылды. 1987 жылы Канадаға көшіп келгеннен кейін (алғаш Торонтоға, кейін Альбертаға), Макилвейн "Looking for Trouble" әнін Stony Plain Records компаниясына жаздырды, олар оның алғашқы винил материалдарын CD-ге қайта шығарды. Оның келесі CD Women in (e)motion Festival / Ellen McIlwaine, 1999 жылы Германияда тікелей эфирде жазылған; содан кейін Spontaneous Combustion альбомы жарық көрді, онда тадж-махал қатысты. Ол артритке қарамастан, 2003 жылы Австралия мен Жаңа Зеландияға үшінші рет гастрольге шықты, ол Род Найт пен 1980 жылы оны Австралияға әкелген Honky Tonk Angels тобымен қайта қауышты. 2006 жылы ол өзінің жеке лейблін Ellen McIlwaine Music деп атады және Үндістандық табышкер Кассиус Ханмен бірге Mystic Bridge альбомын шығарды. Оларға Линзи Веллманның сопрано саксофоны қосылды, оның ішінде "Take Me to the River" және Амика Кушваханың соңғы "The Question" трегінде гармония ойнауы. Бұл Кристин Стилдің өлеңі, Кассиус Ханның "Дарбари Раг" атты көне урду өлеңін музыкаға айналдырған. Альбом сыншылардың мақтауымен кеңінен танылды. 2008, 2009 және 2010 жылдары ол Патти Ларкиннің "La Guitara" ансамблімен АҚШ-та, ал Канадада Сью Фоулидің "Guitar Women" тобымен гастрольде болды және әртүрлі АҚШ және Канада орындары мен фестивальдерде жеке орындаушы ретінде өнер көрсетті. 2013 жылы ол Лос-Анджелеске барып, Джими Хендрикс туралы деректі фильмнің бөлігі болды. 2019 жылы Элленге Торонтоның "Blues with a Feeling" өмірлік жетістіктері үшін марапатталды. Макилвейн 2021 жылы 23 маусымда Калгаридегі (Альберта, Канада) ұзақ уақыт тұратын үйінде қайтыс болды. Оған алты апта бұрын ғана тағам ішек қатерлі ісігі диагнозы қойылды.

Born in Nashville, Tennessee, United States, McIlwaine was adopted by missionaries and raised in Kobe, Japan, giving her exposure to multiple languages and cultures. She attended the Canadian Academy school in Kobe, graduating in 1963. Her first experience in music was playing on piano Ray Charles, Fats Domino and Professor Longhair songs that she heard on Japanese radio. On moving back to the United States she bought a guitar, beginning a stage career in Atlanta, Georgia in the mid 1960s. In 1966, McIlwaine had a stint in New York City's Greenwich Village where she opened every night at the Cafe Au Go Go, playing with Jimi Hendrix, and opening for Muddy Waters, Sonny Terry and Brownie McGhee, and Big Joe Williams. She returned to Atlanta to form the band Fear Itself, a psychedelic blues rock band. After recording one album with Fear Itself, McIlwaine went solo, recording two albums for Polydor, Honky Tonk Angel (1972) and We the People (1973), the latter featuring a hit single, "I Don't Want to Play". Those albums, and most of her work since, have featured McIlwaine's approach to acoustic slide guitar. This was followed by The Real Ellen McIlwaine, recorded for the indepdendent Canadian label Kot'ai, which featured two of her 'signature' songs, her slide guitar version of Stevie Wonder's "Higher Ground" and "The Secret In This Lady's Heart". As a female vocalist who is known for her acoustic and electric slide guitar, her music tends to be classified in the folk sections of record stores, despite her strong roots in blues, gospel soul and rock music, and her cover versions of songs by Isaac Hayes, Stevie Wonder, Jack Bruce, Jimi Hendrix, Steve Winwood and Browning Bryant. McIlwaine met Hendrix in New York in 1966, briefly played with him and wrote "Underground River" about him. She was also an ardent fan of Jack Bruce and recorded a version of a song by Bruce and his lyricist Pete Brown on each of her first four solo albums notably songs from Bruce's first solo album Songs for a Tailor, as well as songs associated with Bruce (such as "Born Under A Bad Sign"). This culminated in her collaboration with Bruce himself on her fourth solo album, Everybody Needs It (1982). By the mid 1970s, McIlwaine's songs "Sliding", "We the People" and "Losing You" were included on the compilation album, The Guitar Album. McIlwaine's album The Real Ellen McIlwaine, was recorded in Montreal in 1975 for the Kotai label, and included the Stevie Wonder song 'Higher Ground'. Her intro later appeared on the David Holmes Essential Collection. A 1982 project, Everybody Needs It won the NAIRD Indie Award, and featured Jack Bruce. McIlwaine gained a cult following in Australia thanks to exposure of her music on the Sydney based AM public rock radio station 2JJ (now Triple J). In 1980 she made her first tour of Australia, after being spotted by the Australian singer guitarist Margret RoadKnight, who was one of the co promoters of the tour. She returned to Australia in 1984, and during this tour was the last performer to appear at Sydney's historic Regent Theatre prior to its closure and subsequent demolition. After moving to Canada in 1987, (first Toronto, later Alberta), McIlwaine recorded Looking for Trouble for Stony Plain Records, which also re released her early vinyl material on CD. Her next CD Women in (e)motion Festival/Ellen McIlwaine, was recorded live in Germany in 1999; and then Spontaneous Combustion featuring Taj Mahal on the German Tradition und Moderne label. In spite of debilitating arthritis in her hips, she undertook a third tour of Australia and New Zealand in 2003, which reunited her with RoadKnight and the other Honky Tonk Angels, who had first brought her to Australia in 1980. In 2006 she started her own label, Ellen McIlwaine Music, and released Mystic Bridge featuring the Indian tabla drummer Cassius Khan. They were joined by the soprano saxophone of Linsey Wellman on three tracks, including their version of "Take Me to the River", and harmonium playing by Amika Kushwaha on the last track, "The Question". This was a poem by Christine Steele, recited over Cassius Khan's vocal rendition of the ancient Urdu poem set to music, "Darbari Raag". The album was widely successful with critical acclaim. In 2008, 2009, and 2010 she toured with Patty Larkin's La Guitara ensemble in the US, and in Canada with Sue Foley's Guitar Women, and appeared at various US and Canadian venues and festivals as a solo artist. In 2013 she traveled to Los Angeles to be part of the Jimi Hendrix documentary Hear My Train A Comin. In 2019, Ellen was awarded Toronto Blues Society's "Blues with a Feeling" Lifetime Achievement Award. McIlwaine died on June 23, 2021, in her long time residence of Calgary, Alberta, Canada. She had been diagnosed with esophageal cancer just six weeks prior.