Sub Marine Explorer

Кіріспе

Sub Marine Explorer - 1863 және 1866 жылдар аралығында Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында Джулиус Х. Круэлл мен Ариэль Паттерсонның Pacific Pearl Company компаниясы үшін салған су асты кемесі. Ол қолмен жұмыс істейтін, жоғары қысымды ауа камерасы немесе бөліктері, экипаж үшін қысыммен жұмыс істейтін камера және су балласты резервуарлары бар жүйемен байланысты. Декомпрессиялық ауру мен жемшөптер төсектеріндегі балық аулау проблемалары 1869 жылы Панамадағы Субмарин Эксплорерді тастауға әкелді.

Құрылыс

Marine Explorer субмаринында сыртқы жоғары қысымды ауа камерасы болды, ол сыртқы қолдаушы кемеске орнатылған бу сорғысымен қысылған ауамен толыды. Кеме суға бату үшін су балласты резервуарларын толтырды. Содан кейін қысымдағы ауа ыдысқа жеткілікті қысымды қалыптастыру үшін жіберілді, сондықтан суды ұстап тұрып, төменгі жағындағы екі люкті ашуға болады. Бұл су асты қайығының ішіндегі ауа қысымы судың қысымына тең болуы керек дегенді білдірді. Бұл экипажды жоғары қысымға ұшыратып, оларды сол кездегі белгісіз декомпрессиялық ауруға ұшыратады. Судың бетін көтеру үшін балласттық резервуарларды сумен толтыру үшін қысымдағы ауаның көбірек бөлігі пайдаланылды. 1869 жылы тамыздағы бір газетте Панамадан тыс жердегі "Sub Marine Explorer" кемесімен суға түсу туралы жазылған. Бұл кеме 11 күн бойы 31 метрге дейін секіріп, әр секіру үшін төрт сағат жұмсаған, әрі қысымның жылдам түсірілуімен қоршаған ортаның (теңіз деңгейінің) қысымына дейін көтерілген. Қазіргі заманғы "Эксплорер" жүйесінің реконструкциясы жоғарылау жылдамдығын , немесе екі минуттан аз уақыт ішінде жер бетіне көтерілуді болжайды. Декомпрессия проблемалары анық түсінілмеген сияқты; қазіргі заманғы анықтамалық жазбаларда суға түсудің соңында "барлық адамдар қайтадан қызуы төмен болды; және біршама уақыт бойы сол адамдармен жұмыс істеу мүмкін емес болғандықтан, тәжірибе толық табысты болғандықтан, машинаны іргелес шығанаққа қоюға шешім қабылданды " (The New York Times, 29 тамыз 1869). Sub Marine Explorer бағдарламасының негізгі тұжырымдамасы 1858 жылы Нью-Йорк қаласының Ван Бюрен Райерсонның "Sub Marine Explorer" деп аталатын суға түсу қоңырауының патентіне негізделген. Райерсон мен Кройл бірге жұмыс істеді, Кройл Нью-Йорк портындағы Даймонд Рифті жарылып, ішінара тазарту үшін Райерсонның қоңырағын қолданды. Круэлл Бруклин кеме жасаушысы Ариэль Паттерсонмен бірге жұмыс істеп, Райерсонның дизайнын кеңінен өзгертіп, корпус нысанын күрделі дизайндағы "Крейн" кемесіне дейін кеңейтті. Кейбіреулер Кройлдің Sub Marine Explorer кемесін "мақталған сүңгуір қоңырау" деп атағанмен, оның күрделі балласт, қысым және қозғалтқыш жүйелері оны он тоғызыншы ғасырдағы заманауи "бұғаудан шығу" сүңгуір жүйелері мен субмариналарының бабасы етеді.

Sub Marine Explorer had an external high air pressure chamber which was filled with compressed air at a pressure of up to by a steam pump mounted on an external support vessel. Water ballast tanks were flooded to make the vessel submerge. Pressurized air was then released into the vessel to build up enough pressure so it would be possible to open two hatches on the underside, while keeping water out. This meant that air pressure inside the submarine had to equal water pressure at diving depth, exposing the crew to high pressure, making them susceptible to decompression sickness, which was unknown at the time. To surface, more of the pressurized air was used to empty the ballast tanks of water. A contemporary (August 1869) newspaper account of dives in Sub Marine Explorer off Panama documents 11 days of diving to 103 feet (31 m), spending four hours per dive, and ascending with a quick release of the pressure to ambient (sea level) pressure. Modern reconstruction of Explorer's systems suggests an ascension rate of , or a rise to the surface in just under two minutes. The problems of decompression do not appear to have been clearly understood; the contemporary reference notes that at the conclusion of the dives, "all the men were again down with fever; and, it being impossible to continue working with the same men for some time, it was decided, the experiment having proved a complete success, to lay the machine up in an adjacent cove "(The New York Times, August 29, 1869). The basic premise of Sub Marine Explorer was based on an earlier 1858 patent by Van Buren Ryerson of New York for a diving bell also named "Sub Marine Explorer." Ryerson and Kroehl had worked together, Kroehl using Ryerson's bell to blast and partially clear Diamond Reef in New York harbor. Kroehl, working with Brooklyn shipbuilder Ariel Patterson, extensively modified Ryerson's design, extending the hull form to a , craft of intricate design. While some have termed Kroehl's Sub Marine Explorer a "glorified diving bell," its sophisticated systems of ballast, pressurization and propulsion make it a nineteenth century antecedent to more modern "lock out" dive systems and subs.

Тарих

Құрылысынан кейін "Субмарин Эксплорер" ішінара бөлшектеліп, 1866 жылдың желтоқсан айында Панамаға жеткізілді. Панама шығанағында "Sub Marine Explorer" кемесімен тәжірибелік суға түсулер 1867 жылдың қыркүйегінде Кроель "қызылшадан" қайтыс болғанда аяқталды. 1869 жылы жаңа инженер мен экипаж оны Перл аралдарына алып барып, сонда балыққұйрығы мен інжу-маржанды жинап алады. 1869 жылы суға түсудің тереңдігі мен бейіні белгілі болғандықтан, бұл міндетті түрде қысымды азайту ауруына әкелетін, нәтижесінде бүкіл экипаж "қызу" деп сипатталған жағдайға ұшырады. Осы себепті кеме Перл аралдарындағы Сан-Телмо аралының жағалауындағы шығанаққа қойылды. Жерлестер су асты кемесі тотыған корпусты жақсы білетін, бірақ олар оны Екінші дүниежүзілік соғыстан қалған деп ойлаған. 2001 жылы, көп жылдар бойы қате анықталғаннан кейін, "Субмарин Экплорер" кемесінің қалдықтары Наутикалық археология институтының археологы Джеймс П. Дельгадоның қызығушылығын тудырды. Су асты кемелерінің тарихшылары Ричард Уиллс пен Юджин Канфилдтің көмегімен кемелерді анықтау 2002, 2004, 2006 және 2008 жылдары "Explorer" кемесіне төрт археологиялық экспедиция жүргізуге мүмкіндік берді. Су астындағы теңіз зерттеушісінің құжаттамалық құжаттамасы егжей-тегжейлі жоспарларға әкелді, оның ішінде су кемесінің түсіндірме реконструкциясы, қоршаған ортаны ғылыми зерттеу және қоршаған сумен өзара іс-қимыл, батиметриялық бағалау, коррозия деңгейін ғылыми талдау және едәуір тарихи зерттеулер. 2006 жылғы жұмысты Ұлттық мұхит және атмосфералық әкімшілік теңіздерді зерттеу кеңсесі арқылы қаржыландырады. 2008 жылғы экспедицияны Ла-Холланы ашу жөніндегі Уэйт институты қаржыландырды. Қазір кеме АҚШ Ұлттық парк қызметінің Американың тарихи инженерлік жазбасына енгізілген. 2007 жылғы баяндамада Панама үкіметі үшін су асты кемесі үшін сақтау нұсқалары жинақталған және Панамада су асты кемесін қалпына келтіру, сақтау және қоғамдық көрініске қою ұсынылады. Металлдарды талдау кемедегі жағдайдың қауіпті екенін және оның бұзылуы мен жоғалуы мүмкін екенін растайды. Су астындағы теңіз экспедициясы екі деректі фильмнің тақырыбы болды; біріншісі 2004 жылы National Geographic International теледидарынан көрсетілген "Теңіз аңшылары" сериясы, ал екіншісі, 2010 жылы Еуропа мен АҚШ-та Смитсонов каналында көрсетілген Der Spiegel.

After construction, the Sub Marine Explorer was partially disassembled and transported to Panama in December 1866, where she was reassembled to harvest oysters and pearls in the Pearl Islands. Experimental dives with the Sub Marine Explorer in the Bay of Panama ended in September 1867 when Kroehl died of "fever". The craft languished on the beach until 1869, when a new engineer and crew took it to the Pearl Islands to harvest oyster shells and pearls. The 1869 dives, with known depths and dive profiles that would have inevitably led to decompression sickness, resulted in the entire crew succumbing to what was described as "fever". Because of this, the craft was laid up in a cove on the shores of the island of San Telmo in the Pearl Islands. The submarine's rusting hull was well known to locals, but they had presumed it to be a remnant of World War II. In 2001, after many years of misidentification, the remains of the Sub Marine Explorer piqued the interest of archaeologist James P. Delgado of the Institute of Nautical Archaeology. Identification of the craft, with the assistance of submarine historians Richard Wills and Eugene Canfield, led to four archaeological expeditions to the Explorer in 2002, 2004, 2006, and 2008. Documentation of the Sub Marine Explorer has resulted in detailed plans, including interpretive reconstructions of the craft, scientific study of its environment and interaction with the surrounding water, bathymetric assessment, scientific analysis of rates of corrosion, and considerable historical research. Work in 2006 was funded by the National Oceanic and Atmospheric Administration through the Office of Ocean Exploration. The 2008 expedition was funded by the Waitt Institute for Discovery of La Jolla. The vessel is now included in the Historic American Engineering Record of the U. S. National Park Service. A report from 2007 summarizes preservation options for the submarine for the Panamanian government and recommends the recovery, preservation and public display of the craft in Panama. Metal analysis confirms that the craft is in a critical stage and faces irreversible deterioration and loss. The Sub Marine Explorer is the subject of two documentary films; the first was an episode of the "Sea Hunters" that aired on National Geographic International Television in 2004, and the second, by Der Spiegel, which aired in Europe and in the US on the Smithsonian channel in 2010.