Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Отаго университеті тіркелім ғимараты, сондай-ақ Clocktower ғимараты деп аталады, Виктория және кейіннен құрылымы Дунедин қаласында, Жаңа Зеландия. Ол Лейт өзенінің жағасында орналасқан және қараңғы Лейт аңғары базальты мен Оамару тасынан, Порт Чалмерс бреччиясының іргетасымен салынған. Ғимаратта университеттің әкімшілік орталығы және вице-канцлер кеңсесі орналасқан. Жаңа Зеландия мұрасының І санатына енгізілген. Ол Отаго университетінің кампусының (Отаго университетінің сағат мұнарасы кешені) орталығында орналасқан готикалық қайта өрлеу ғимараттарының тобындағы Сағат мұнарасы кешенінің негізгі элементі болып табылады. Топтың ең көрнектісі Максвелл Бьюри (1825-1912) және Эдмунд Анскомб (1874-1948) 1870-1920 жылдар аралығында жобалаған және қайта жобалаған. Бұл геометрияның қайта қаралуына және бастапқы тұжырымдаманың өзгеруіне әкелді.
The University of Otago Registry Building, also known as the Clocktower Building, is a Victorian and later structure in the city of Dunedin, New Zealand. It stands next to the banks of the Water of Leith and is constructed from contrasting dark Leith Valley basalt and Oamaru stone, with a foundation of Port Chalmers breccia. The building houses the administrative centre of the university, and the office of the Vice Chancellor. It has a Category I listing with Heritage New Zealand. It is the principal element of the Clocktower complex, the group of Gothic revival buildings at the heart of the University of Otago's campus (University of Otago Clocktower complex). The most prominent of the group it was designed and re designed by Maxwell Bury (1825–1912) and Edmund Anscombe (1874–1948), between the 1870s and the 1920s. This resulted in a revised geometry and a change to the original conception.
Тарих
Бьюри ең алдымен университет кеңесінің қалауына сай готика стиліне қайта киінген классикалық ғимаратты ойлап тапты. Бұл сэр Чарльз Барри мен А. В. Н. Пугиннің Вестминстер сарайының дизайнының пайда болуы сияқты, ол жоспар бойынша симметриялық, бірақ жүзеге асырылуы бойынша кеш готика. Басты ауқымы үшін Бьюри солтүстік шетінде бірден алдыңғы қақпалы ғимаратты, оның ортасында сағат мұнарасы мен қақпалы кіреберіс және оңтүстікте тағы бір, бірден алдыңғы қақпалы ғимаратты ұсынды. 1879 жылы мұнара мен солтүстікке қарай кеңейтілген ғимараттар салынды. Көп уақыттан кейін Анскомб бұл тұтқырды оңтүстікке қарай кеңейтті. Ол 1914 жылы салынған Оливер қанатын және 1922 жылы ашылған ғылым кеңейтуін жобалаған. Ол оңтүстікке қарай үлкен көлемді терминалдың қос қақпақтарымен теңестірілген асимметриялық композицияны шығарды. Бюридің бастапқы жобасының аяқталмағанына өкініп қалуы мүмкін, бірақ Анскомбтың экстраполяциясы күш турнирі. Қосымша ұзындығы ғимаратты тағы да таңғажайып етеді, ал оның нәзік асимметриясы оның сипатына қосылады. Кейбір готикалық қайта жаңғыру ғимараттары ойыншықты сахналық жиынтықтар сияқты және шынымен сендірмейтін болып көрінсе, мұндағы нәтиже басқаша. Бұл тұтас әсерлі қыңырлық, қаталдық, сонымен бірге көңіл көтеретін. 1968 жылы Тед Маккой бұл ғимарат пен 1870 жылы бітірілген Глазго университеті үшін сэр Джордж Гилберт Скотттің ғимараты арасында параллельді тартты. Скоттың үйі төбе басында, ал бұл үй өзен жағасында орналасқан. Скотттың ғимаратының басты биіктігі, Бьюридің бастапқыда Отаго үшін жобалағандай, мұнарасы мен кіреберісімен ортасында симметриялық. Бірақ Анскомб аяқтаған Отаго ғимараты бір нәрсеге ие болады, өйткені оның оңтүстікке қарай өспей ұзындығы адамның күткенінен асып түседі. Сонымен қатар, оның көрінеу прагматикалық экстраполяциясы бұл ортағасырлық ғимарат деген әсерді қолдайды, ол түпнұсқалық жоспарға орынсыз құрмет көрсетпей ғасырлар бойы кеңейтілді. Отаго ғимаратының мұнарасы да Скотттің Глазгодағы немесе Лондондағы Сент-Панкрас станциясындағы мұнарасына ұқсас. Олардың шығу тегі Фламанд және Нидерландтың орта ғасырлардағы азаматтық ғимараттарында, бірақ бұл қайта жаңғыртылған Викториандық формада олар Скаррисбрик залы үшін А. В. Н. Пугиннің үйі мен Вестминстер сарайындағы Биг Бенді қамтитын мұнараның бір бөлігі болып табылады. Отаго мұнарасы ұзақ уақыт бойы соқыр болды, бірақ 1930 жылдары жергілікті саясаткер және университет кеңесінің мүшесі Томас Сиди сағаттың орнатылуына ақша төледі. 1950 жылдары құрылыс министрлігі ғимаратты жер сілкінісі қаупі бар деп бұзуды ұсынды. Оның орнына университет кеңесі оны 1960 жылдардың басында көрнекті байлау тағандарымен нығайтты. Бастапқыда биік шатырлар қарапайымдастырылып, ақырында алынып тасталды. Кітапхана орналасқан солтүстік қақпаның артындағы бөлмеде 1965 жылдан бері университет кеңесі орналасқан. Сырт жағынан солтүстік бөлімнің артқы жағына көрінетін үй басқарушысының үйі енді ішкі жағынан әкімшілік бөлменің бөлігі болып табылады. Сондай-ақ 1960 жылдары ішкі төртбұрышты қабырғаның бір бөлігі, шығыс биіктігі, күрделі түрде қиратылды және шығысқа қарай қысқа қашықтықта қайта құрылды, кейбір бастапқы ерекшеліктері бұзылып кетті. Осы онжылдықта мұнараның тас шыңдары цементтен жасалған тот баспалдақтарымен ауыстырылды. Жоғары және төменгі Оливер лекциялық театрлары 1980 жылдары алынып тасталды. Алайда сыртқы және ішкі бөліктері, мысалы кіреберісінің кірпіштері мен әдемі баспалдақтары бұрынғыдай.
Bury first conceived a classical building which he re dressed in the Gothic manner to suit the university council's desires. This is like the genesis of Sir Charles Barry’s and A. W. N. Pugin’s designs for the Palace of Westminster which is symmetrical in plan but late Gothic in its realisation. For his principal range Bury proposed a building with a single forward gable at its northern extremity, a clock tower and gabled entrance at its centre, and another, single forward gable at the south, housing a chapel. By 1879 the tower and the northern extension from it had been built. Much later Anscombe extended this stub to the south. He designed the Oliver Wing, built in 1914, and the science extension, opened in 1922. He produced an asymmetrical composition in which the greater extent to the south was balanced by its terminal double gables. One might regret the non completion of Bury's original design but Anscombe's extrapolation is a tour de force. The additional length makes the building more imposing while its subtle asymmetry adds to its character. While some Gothic revival buildings seem playful – like stage sets and not really convincing – the result here is different. The whole has an impressive asperity it is austere and at the same time, entertaining. In 1968 Ted McCoy drew a parallel between this building and Sir George Gilbert Scott’s for Glasgow University which was finished in 1870. There are similarities although the settings are different: Scott's building is on a hilltop while this lies beside a river. Scott's building's main elevation, like the one Bury initially designed for Otago, is symmetrical with its tower and entrance at the centre. But the Otago building, as Anscombe completed it, gains something, because its disproportionately long southward reach exceeds one's expectation. Also, its apparently pragmatic extrapolation supports the impression it is a medieval building, extended over centuries without undue deference to an original plan. The Otago building's tower is also something like Scott's for Glasgow, or his St Pancras Station tower in London. They have their origins in Flemish and Netherlandish civic buildings of the late Middle Ages but in this revived, Victorian form are part of a family which includes A. W. N. Pugin's for Scarisbrick Hall and the tower housing Big Ben on the Palace of Westminster. For a long time the Otago tower was blind but in the 1930s Thomas Sidey, a local politician and a member of the university council, paid for a clock to be installed. In the 1950s the Ministry of Works recommended demolishing the building as an earthquake risk. Instead the university council strengthened it, with visible tie rods, in the early 1960s. The original tall chimney stacks were first simplified and eventually removed. The chamber behind the north gable which used to house the library has accommodated the university council since 1965. The caretaker's house, visibly incorporated into the rear of the northernmost compartment externally, is now internally part of the administrative suite. Also in the 1960s part of the inner quadrangle wall, the east elevation, was elaborately demolished and rebuilt a short distance further eastward, blurring some original features. The tower's stone pinnacles were replaced with stainless steel caps, rendered in cement, in the same decade. The steeply raked upper and lower Oliver lecture theatres were stripped out in the 1980s. Nevertheless, the exterior and some of the principal interior spaces, such as the tiled entrance and its handsome staircase, are much as they were when they were built.
Салыстырмалы ғимараттар
Крайстчерчтегі ескі Кентербери колледжінің сағаттық мұнара ғимараты, қазір Крайстчерч өнер орталығының бөлігі, Жаңа Зеландияда кем болса да, тікелей салыстырмалы құрылым. Оны Бенджамин Маунтфорт жобалаған, ол 1877 жылы ашылып, Готикалық жаңғырудың үлкен кешенінің бөлігі болды. Веллингтонның Виктория университетіндегі Хантер ғимараты одан да алыс параллель. 1904 жылы ашылған, Penty & Blake жобалаған және Якобетандық стильді білдіреді. Уақыт, стиль және құрылыс әдісі жағынан әлі де алыста, 1926 жылы аяқталған және Р. А. Липпинкотттің өте еркін түсіндірілген готикалық стильмен жобалаған Окленд университетінің сағаттық мұнара ғимараты. (Ол темір бетоннан жасалған қаңқамен салынған.) Австралияда Эдмунд Блэкеттің Сидней университеті үшін негізгі ауқымы - бұл Сидней немесе Дюнединдегі әріптестерінен кішірек болғанымен, 1882 жылы Уильям Макминн жобалаған Аделаида университетінің Венеция готикасы Митчелл ғимараты сияқты, сонымен қатар мақсат пен кезеңнің тағы бір ғимараты. Мельбурн университетінің филиалы Ормонд колледжінің негізгі ғимараты да осыған ұқсас. Ол тұрғын колледжге, университетке немесе оның әкімшілігіне емес, тағы бір Викториандық, университет Готикалық жаңғыру ғимараты болып табылады және Скотттың Глазго құрылысына тікелей әсер етті. Оның ең көне бөлігі 1881 жылы ашылды; ол 1893 жылға дейін кезең-кезеңмен кеңейтілді, содан кейін 1920 жылдары және одан кейін. Отаго ғимараты сияқты ол төртбұрышты құрайды және сағаттық мұнарасы бар. Оны Джозеф Рид пресвитериандық иелер үшін жасаған. Бұл сөзсіз жақсы ғимарат, бірақ оның симметриялық басты қасбеті Отагоның салыстырмалы биіктігі мен соңғысының көк тастың қатаңдығынан айырылған. Дегенмен, Ормонд колледжі Дунедин ғимаратының ойыншықтығына сәйкес келеді, тіпті одан да асып түседі. Бұл қайта жаңғыру құрылыстарының барлығы шын мәнінде иллюзияны құруға бағытталған: олар университеттерге арналған болғандықтан, бұл ортағасырлық монастырьдің құрылымы болды. Олар нақты мақсатқа қызмет етуі керек еді, бірақ сонымен бірге осы ойды қолдау керек еді. Оларды бағалаудың барлығы олардың осыны қаншалықты жақсы орындайтынын өлшеу керек. Өзінің әріптестері арасында Отаго университеті сағаттық мұнара ғимараты өзінің ауқымы мен пысықталуымен, сонымен қатар осы қиялға жеткізген сенімділігімен ерекшеленеді. Нәтижесінде қадір-қасиеті мен салтанаты айтарлықтай жоғары ғимарат пайда болады.
The old Canterbury College’s clock tower building in Christchurch, now part of the Christchurch Arts Centre, is a directly comparable, if lesser structure in New Zealand. It was designed by Benjamin Mountfort, opened in 1877 and became part of a larger, Gothic Revival complex. The Hunter Building at Victoria University of Wellington is a more distant parallel. It was opened in 1904, designed by Penty & Blake and represents the Jacobethan manner. Still more distant in time, style and method of construction is the University of Auckland's clock tower building, also known as the Old Arts Building, completed in 1926 and designed by R. A. Lippincott in a very loosely interpreted Gothic manner. (It was built with a steel reinforced concrete frame.) In Australia Edmund Blacket’s principal range for the University of Sydney is another building of parallel purpose and period, as is the University of Adelaide’s Venetian Gothic Mitchell Building, designed by William McMinn in 1882, although that is smaller than its Sydney or Dunedin counterparts. The principal building for Ormond College, an affiliate of the University of Melbourne, is also comparable. While it houses a residential college, not a university or its administration, it is another Victorian, university Gothic Revival building and was directly inspired by Scott’s structure for Glasgow. Its oldest part was opened in 1881; it was expanded in stages up to 1893 and then further in the 1920s and later. Like the Otago building it forms part of a quadrangle and has a clock tower. It was designed by Joseph Reed for Presbyterian proprietors. It is undoubtedly a fine building but its symmetrical principal façade lacks the grand extension of Otago’s comparable elevation and the austerity of the latter’s rusticated bluestone. Nevertheless Ormond College matches, indeed it probably exceeds, the Dunedin building’s playfulness. All these revivalist structures aimed to create what was really an illusion: as they were intended for universities, it was specifically that of a medieval cloister. They had to serve a practical purpose but needed also to support this fiction. Any assessment of them has to weigh how well they do that. Among its peers the University of Otago’s clock tower building is distinguished by its scale and elaboration, but also by the degree of conviction it succeeds in bringing to this fantasy. The result is a structure of considerable dignity and grandeur.