Кіріспе

Tyneside Electrics - бұл Түнгі Шығыс темір жолы және Лондон және Солтүстік Шығыс темір жолы үшінші темір жол жүйесін пайдалана отырып электрлендірген Тинесайдтағы қала маңы темір жолдары. Солтүстік Тайнесайд бұрылысы 1904 жылдан бастап электрлендірілді және ең алғашқы қала маңындағы электр желілерінің бірі болды; Оңтүстік Тайнесайд желісі Оңтүстік Шилдске Пелау арқылы 1938 жылдың наурыз айында электрлендірілді. Британдық темір жолдар бұл желілерді 1960 жылдары дизельдік жұмыс істеуге айналдырды: 1963 жылдың қаңтарында Оңтүстік Шилдске дейінгі желі және 1967 жылдың маусым айында Солтүстік Тайнсайд желілері электрмен жабдықтау инфрақұрылымы (1935 жылдан бастап) және жылжымалы құрам (1937 жылдан бастап) өмір сүру мерзімі аяқталды. Сонымен қатар, жолаушылар азайып, көп шығынға ұшыраған вандализмге ұшырайтын болды. 1970 жылдардың соңынан бастап жүйенің көп бөлігі Тайн және Уэр метросын құру үшін түрлендірілді.

Жолдар

Бастапқы желілер Солтүстік Тайнсайд бұрышы болды Ньюкасл Орталықтан Уолсенд, Солтүстік Шилдс, Уитли Бэй және Оңтүстік Госфорт арқылы Ньюкаслға дейін; Шығыс жағалаудың негізгі желісі (ECML) Ньюкасл Орталықтан Бентонға дейін (Монкситон мен Уитли Бэйге қысқа жолды қамтамасыз етеді) және Бэйкерден Перси Майнға дейін Бенттон арқылы Өзен жағасындағы тармақ. Электрлі желілер Блайт пен Тайн желісіне қосылу үшін ECML-ден бөлінді (төменде қараңыз). Бұл қисық сызықтар солтүстікке қарай орналасқандықтан Оңтүстік-Батыс және Оңтүстік-Шығыс қисықтары деп аталды. SE қисығы электр желісін пайдалануды жоспарлап отырды, бірақ SW қисығы бос қорлар қозғалысы үшін пайдаланылды. 1923 жылы Оңтүстік Госфорттағы үшбұрышты түйіндер жаңа көлік сарайларының ашылуына байланысты электрлендірілді, бірақ олар тек бос қорлардың қозғалысы үшін пайдаланылды. Сол жылы Хитон ауданында жол электрлендірілді. Бұл бағыт Бенттон Банктегі ECML-ден шығып, Хитондағы жүк жүгі арқылы өтіп, Хитон Ист-Джанкшндегі Тайнемут желілерімен байланысады. Ол бос қорларды тасымалдау үшін және Walker Gate Carriage Works-ке кіру жолы ретінде пайдаланылды, онда электр қорларын күрделі жөндеу және күрделі жөндеу жүргізілді. Бұл бағыт "Хитонның тәуелсіз желілері" деп аталды.

Электрлендірілгенге дейінгі тарих

Джесмонд, Бентон арқылы және Тайнемутқа дейінгі желі 1860 жылдары Блайт және Тайн темір жолы (B&T) және Уолсенд арқылы желі 1839 жылы Ньюкасл және Солтүстік Шилдс темір жолы арқылы ашылды. Шығыс жағалаудың Бентонға дейінгі негізгі желісінің бөлігі 1840 жылдары Йорк, Ньюкасл және Бервик темір жолымен ашылған болатын. Ньюкасл Квайсайд бөлімшесін NER 1873 жылы, ал Риверсайд бөлімшесін 1879 жылы ашты. Оңтүстік Госфорттағы тұйықталулар 1905 жылы Госфорт пен Понтленд филиалдары үшін салынды.

Электрмен жабдықтау

1900-ші жылдардың басында трамвай бәсекелестік Солтүстік-шығыс темір жолының солтүстік Тайнесайд ауданындағы жергілікті қызметтерін пайдаланатын жолаушылар санының үлкен және тез төмендеуіне әкелді. Бұл қызметтерден пайдаланатын жолаушылар саны 1901 жылы 9 847 000-дан 1903 жылы 5 887 000-ға дейін төмендеді. 1903 жылы осыған жауап ретінде және жоғалған жолаушыларды қайтарып алу үшін NER өздерінің Тайн өзенінің солтүстігіндегі қала маңы желісін 600 Вт үзіліссіз үшінші рельс жүйесімен электрлендіруге шешім қабылдады. Олар жобаның инженер-консультанты ретінде электр инженері Чарльз Х. Мерцті жалдады және электр жабдықтарын жеткізу үшін британдық Томсон Хьюстон компаниясымен келісімшарт жасасты. Солтүстік Тайнсайд бұрышы, оның ішінде Риверсайд тармағы және Шығыс жағалаудың негізгі желісінің қысқа бөлігі 1904 жылдың ақпан мен шілдесі аралығында кезең-кезеңмен электрлендірілді. Электрлі маршрут бұрынғы Блайт және Тайн темір жолының солтүстік бөлігімен жүрді, оның Ньюкасл аялдамасы; Ньюкасл орталыққа темір жол байланысы жоқ оқшауланған аялдама, яғни қызметтер бастапқыда Ньюкасл орталықтан Тайнемут арқылы Нью-Бридж-стритке дейін жүреді. 1909 жылы Нью-Бридж-стрит жабылды, және толық цикл жасау үшін кеңейтілген станциямен байланыс жасалды. 1917 жылы ғана толық Орталықтан Орталыққа дейін циклдік қызмет басталды. Темір жол 600 В токпен үшінші рельспен электрлендірілді. Бұл апат 34 көлікті толық жойып, тағы да көп машинаға зақым келтірді. Ол үшін 35 машинаға тапсырыс берілді, олар 1920-1922 жылдар аралығында жасалды. Олардың құрылымы басқаша, шатыры эллипстік, қозғалтқыштары қуаттырақ болды. Бұл өрт 1967 жылға дейін жүйенің қалған бөлігіне қатысты қозғалмалы құрам саясатына әсер етті. 1930 жылдары бастапқы машиналардың мерзімі аяқталғанда, ауыстыру машиналары болмаған, сондықтан жаңа LNER бірліктері сол кездегі барлық заттарды ауыстыру үшін салынған кезде, ауыстыру машиналары жаңадан электрлендірілген Оңтүстік Шилдс желісіне көшірілді, оның 1938 жылы іске қосылуы жаңа LNER қордың келуіне сәйкес келді. Өз кезегінде, бұл алмастыру машиналарының өмір сүру мерзімі 1950 жылдары аяқталды, ол кездегі стандартты электрлік акциялар, Оңтүстік аймақтың үлгісіне бөлек бөліктермен салыстырғанда, бұрын болғаннан мүлдем өзгеше (және белгілі бір дәрежеде орынсыз) болды. 1960 жылдардың басында осы жаңадан шыққан зауытты оңтүстік аймаққа қайта орналастыру мүмкіндігі Оңтүстік Шилдс желісін электрден шығару туралы шешімнің маңызды бөлігі болды, олар негізінен солтүстіктегі желілерді LNER блоктарымен бірнеше жылдан кейін олардың мерзімі аяқталғанға дейін жалғастыра берді және электр жүйесі жабылды.

Лондон және Солтүстік-Шығыс темір жолы

NER-дің қорабы 1923 жылғы топтасудан кейін LNER-де қызмет етті. 1937 жылы 1918 жылы өрттен жоғалған көліктерді ауыстыру үшін 1920 жылы салынған ең жаңа NER акциясы жаңадан электрлендірілген Оңтүстік Тайнсайд желісінде пайдалану үшін жаңартылды. Басқа NER акциялары, олардың кейбіреулері 1903-04 жылдармен байланысты, Солтүстік Тайнесайд желілерінде Метрополитен Камеллдің жаңа буыны бар бірліктерімен алмастырылды.

Британдық теміржол

LNER 1937 қоры 1948 жылы мемлекет меншігіне алынғаннан кейін Британ теміржолдарында (BR) қызмет етті. 1955 жылы BR Оңтүстік Тинесайд желісінде Оңтүстік аймақ 2 EPB қорларына негізделген жаңа қорды енгізді және "Оңтүстік Тинесайд 1951 қорлары" деп аталды. Олар 2EPB-ге электрлік жағынан ұқсас болды, бірақ моторлы тежегіш вагондардағы денеде коляскалар үшін әлдеқайда үлкен багаж орны болды. Кішігірім айырмашылықтар бағытты көрсететін жарықтар мен баратын жердің жалюзилері болды. 1920 жылғы қор шығарылды және 1956-1958 жылдары Тайн доктың маңында Симонсайд вагондық цехында бөлшектелді, бірақ кейбір көліктер ведомстволық пайдалану үшін сақталды немесе "Прам Вэнс" ретінде одан әрі қызмет етті. Оңтүстік Тайнесайд желісі 1963 жылдың қаңтарында электрден шығарылған кезде, бірін қоспағанда, 1951 жылғы EPB қорларының барлығы Оңтүстік аймаққа берілді. Ерекшелік - Motor Parcels Van E68000, ол Лондонның Мидленд аймағының Ливерпуль Саутпорт желісіне берілді, M68000 деп қайта нөмірленді және 1968 жылы шығарылғанға дейін тағы бес жыл пайдаланылды. Осылайша оның қызмет ету мерзімі 12 жыл ғана болды.