1884 жылғы Вашингтондағы халықаралық меридиан конференциясы

Кіріспе

1884 жылы Вашингтон қаласында өткен конференция, АҚШ

Америка Құрама Штаттарында мәселелер әлдеқайда ауыр болды, бір кестеде 3 сағаттан астам айырмашылығы бар 100-ден астам жергілікті уақыт көрсетілді. 1870 жылы Чарльз Ф. Дауд «Ұлттық уақыт жүйесі және оның қолданылуы» атты кітапшасын жариялады, онда ел бойынша үш уақыт белдеуін Вашингтон меридианына негіздеп ұсынды, ал 1872 жылы Гринвич меридианына негізделген төрт уақыт белдеуіне өзгертіп жазды. Дүниежүзілік уақытты біркелкі пайдалану туралы алғашқы ұсыныс – 1876 жылы Канада институтына ұсынылған, сол кездегі Канадалық Тынық мұхиты темір жолының бас инженері Сэндфорд Флемингтің «Жердегі уақыт» атты еңбегі болды. Бұл 24 сағаттық әмбебап уақытты көрсетуге және жергілікті уақытты ең жақын сағатқа дейін дөңгелектеген қосымша циферблатты сағаттарды қарастырды. Ол сондай-ақ, жергілікті орташа уақытқа түзетулердің көбі күн уақытынан бас тартуға байланыстылардан үлкен екенін атап өтті. 1878/79 жылдары Гринвич меридианына негізделген ұсыныстарды жаңартты. Флемингтің екі еңбегінің маңыздылығы соншалықты жоғары бағаланды, 1879 жылдың маусым айында Британ үкіметі олардың көшірмелерін он сегіз шетелге және Англиядағы түрлі ғылыми ұйымдарға жіберді. Сонымен қатар, Американың метрологиялық қоғамы Америка Құрама Штаттарының ауа райы қызметінің басшысы Кливленд Аббе жасаған «Стандартты уақыт туралы есеп» баяндамасын жариялады, ол негізінен бірдей схеманы ұсынды. Бұл ұсыныстар ғылыми қауымдастықта толық қолдау таппады, оларға Вашингтондағы Әскери-теңіз обсерваториясының бастығы Джон Роджерс және британдық астроном Джордж Эйри қарсылық көрсетті, олар әртүрлі қалаларда жергілікті уақытты қолдау үшін сымдық байланыс желілерін құрды. Әскери-теңіз обсерваториясы сонымен қатар Гарвардтан Гринвич уақытының сигналын беруге кедергі келтірді, ол трансатлантикалық кабель арқылы қабылданып, Бостондағы уақыт шарларын уақытпен синхрондау үшін қолданылды. Халықаралық меридиан конференциясы 1881 жылы Венецияда өткен үшінші халықаралық географиялық конгресте туындады, онда жалпыға бірдей негізгі меридиан мен бірыңғай уақыт стандартын белгілеу күн тәртібінің маңызды бөлігі болды. Римде 1883 жылдың қазан айында өткен жетінші халықаралық геодезиялық конференция техникалық егжей-тегжейлі мәселелерді шешіп, дипломатиялық келісімдерді кейінгі конференцияға қалдырды. 1882 жылдың 3 тамызында АҚШ Конгресі президентке бүкіл әлемде уақыт пен бойлық үшін ортақ негізгі меридианды белгілеу үшін халықаралық конференция шақыруға рұқсат берді. 1883 жылдың 11 қазанында Чикагода теміржол басшыларының конференциясы жиналып, Солтүстік Америкада Гринвич орташа уақытын негізге ала отырып, бес уақыт белдеуін енгізуге келісті. Вашингтон конференциясына шақырулар 1 желтоқсанда жіберілгенге дейін, Эббе, Флеминг және Уильям Фредерик Алленнің бірлескен күш-жігері АҚШ темір жолдарының жалпы уақыт конвенциясының хатшысы және «Жол жүрушілердің темір жолға ресми нұсқаулығының» бас редакторы АҚШ темір жол компанияларын келісімге келтірді, нәтижесінде 1883 жылдың 18 қарашасында бүкіл ел бойынша стандартты теміржол уақыты сағат 12:00-де енгізілді. Осылайша, Вашингтон конференциясының алдында орындалған іс-әрекеттердің күшті сезімі болды, бірақ жергілікті уақытты белгілеу конференцияның құзыретіне кірмеген және ол 1918 жылға дейін заңды түрде бекітілмеген.

In the United States, the problems were much more severe, with one table showing over 100 local times varying by more than 3hours. In 1870, Charles F. Dowd published a pamphlet titled A System of national time and its application advocating three time zones across the country based on the Washington meridian, modifying this to four zones based on the Greenwich meridian in 1872. The first proposal for a consistent treatment of time worldwide was a memoir entitled "Terrestrial Time" by Sandford Fleming, at the time the chief engineer of the Canadian Pacific Railway, presented to the Canadian Institute in 1876. This envisaged clocks showing 24 hour universal time with an extra dial having a local time rounded to the nearest hour. He also pointed out that many of the corrections for local mean time were greater than those involved in abandoning solar time. In 1878/79, he produced modified proposals using the Greenwich meridian. Fleming's two papers were considered so important that in June 1879 the British Government forwarded copies to eighteen foreign countries and to various scientific bodies in England. At the same time the American Metrological Society produced a "Report on Standard Time" by Cleveland Abbe, chief of the United States Weather Service proposing essentially the same scheme. These proposals did not meet universal approval in the scientific community, being opposed by John Rodgers, Superintendent of the Naval Observatory, Washington and British Astronomer Royal, George Airy who had both established wire services supporting local time in various cities. The Naval Observatory had also foiled the onward transmission of the Greenwich time signal from Harvard, where it was received via transatlantic cable and used to time a time ball in Boston. The International Meridian Conference had its origins in the Third International Geographical Congress held in Venice in 1881, in which the establishment of a universal prime meridian and a uniform standard of time was high on the agenda. The Seventh International Geodesic Conference in Rome in October1883 then thrashed out most of the technical details, leaving the diplomatic agreements to a later conference. The United States passed an Act of Congress on 3 August 1882 authorizing the President to call an international conference to fix on a common prime meridian for time and longitude throughout the world. On 11 October 1883, a convention of railroad executives met in Chicago and agreed to the implementation of five time zones in North America, using as a basis Greenwich Mean Time. Before the invitations to the Washington conference were sent out on 1December, the joint efforts of Abbe, Fleming and William Frederick Allen, Secretary of the US railways' General Time Convention and Managing Editor of the Travellers' Official Guide to the Railways, had brought the US railway companies to an agreement which led to standard railway time being introduced at noon on 18 November 1883 across the nation. Thus, a strong sense of fait accompli preceded the Washington conference, although setting local times was not part of the remit of the conference and it was not legally established until 1918.

Делегаттар

Конференция актісінен 10 минуттық (2½°) (бұл уақыттың 10 минуты, доғалық/бұрыштық өлшемнің 10 минуты емес) аймақтарды белгілеу туралы талқылау өтті, бірақ таңдауға бағыт беруге жеткілікті тәжірибе болмағандықтан, ешқандай ұсыныс енгізілмеді. Көптеген еуропалық елдер сағаттарын он жыл ішінде Гринвич бойынша келтірді, Швеция мен Солтүстік Америка осыған дейін де солай жасаған еді, және бұл тенденция жалғасты. Француздар 1911 жылға дейін Париж уақытын сақтап келді, ал келесі жылы әртүрлі обсерваториялар арасындағы айырмашылықтарды қарастыру үшін екінші конференция шақырды, нәтижесінде Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Халықаралық Уақыт Бюросы құрылды.