Кіріспе

Роберт Дэвид Киксано Генрикес:Роберт Дэвид Киксано Генрикес (11 желтоқсан 1905 - 22 қаңтар 1967) - британдық жазушы, диктор және фермер. Ол ХХ ғасырдың ортасында жарық көрген екі сыйлық иеленген романы және еврей бизнес магнаттарының екі өмірбаяны үшін кішігірім атақ алды.

Өмір және мансап

Роберт Генрикес 1905 жылы 17-ші ғасырда Британияға көшіп келген ең көне сефард португал отбасыларының біріне дүниеге келді. Ол Локерс Парк мектебінде, Регбиде және Оксфордтың Нью Колледжінде білім алған. 1926 жылы Корольдік артиллерияға қосылып, Мысыр мен Суданда артиллерия офицері болып қызмет етті. 1933 жылы атпен жол апатына ұшырап, ауруханаға түсіп, зейнеткерлікке шықты. Оның "Қорал жоқ, қару жоқ" (1939) атты кітабы сыншылардың айтарлықтай мақтауына ие болды. Романның көп бөлігі автобиографиялық болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Генрикес Аумақтық армияның офицері болды. Ол дереу шақырылды және соғыста абыроймен қызмет етті, алдымен Корольдік артиллерияда, содан кейін жаңа құрылған Командостарда, ақырында Біріккен Операциялар штабында. Соғыс барысында Генрике полковник дәрежесіне дейін көтерілді. Паттонның басшылығымен АҚШ күштеріне қосылған кезде Солтүстік Африка мен Сицилиядағы ерлігі үшін американдық қола және күміс жұлдыздармен марапатталды ("Роберт Генрикес менің өмірбаяным" Secker and Warburg 1969) және британдық MBE. Соғыстан кейін Генрикс Котсволдс жерінде фермер болып жаңа өмір бастады. Бастапқыда қарапайым шаруа болған оның Сиренсестер маңындағы фермасы үлкен және әсерлі бизнеске айналды. Генрике мал шаруашылығында табысты болып, жарыстарда жеңіске жеткен. Ол ауылдың қожайын өмірін өткізді, аң аулау, балық аулау және атумен айналысты, тіпті кейде Times газетіне ауыл шаруашылығы мәселелері туралы хаттар жазды. Алайда, жазу оның алғашқы махаббаты болып қала берді және 1950 жылы ол өз романы үшін жыл сайынғы Джеймс Тейт Блэк сыйлығын алды. Ол сондай-ақ жиі хабар таратушы болды және кез-келген сұрақтар мен әртүрлі телешоуларда пайда болды. Ол Джон Мурмен бірге Челтенхам әдеби фестивалін жүргізуге көмектесті, бірақ бәрі әрқашан өз жолынан кетпеді. Ол әр түрлі салаларда көп жетістіктерге қол жеткізгеніне қарамастан - әскери қызмет, ауыл шаруашылығы, жазу және хабар тарату - Генрике өзін қанағаттанбайтын және көңіл көтеру қиын жан ретінде сипатталды. Келесі жылы ол "Суазға 100 сағат" атты мақаласын жазды. Осы уақыт аралығында, қырық жасының соңында, Генрике өзінің еврей екендігіне қызығушылық таныта бастады. Ол сионисттік мақсатқа ұмтылды және Израильге жиі сапарға шығып, шағын жер сатып алды. 1960 жылдары Генрике екі өмірбаян жазды. Біріншісі оның әйелі әкесінің атасы Маркус Сэмюэлдің өмірі мен мансабы туралы, ол - мұнай саласының ұлы ізашары және еврей қауымының жетекшісі, ал екіншісі сэр Роберт Уэйли Коэннің өмірін сипаттады. 1928 жылы ол Нелли Левидің қызы және 1-ші виконт Берстедтің немересі Вивиэн Дорис Левиге үйленді. Ерлі-зайыптылардың екі ұлы мен екі қызы болды. Кіші ұлы Майкл Хенрикс (о. 1941) - 1991 жылдан бері қадірлі Кэтрин Хенрикестің әйелі. Дэвид Сеймур Хикс Бич (ту. 1955), ағасы 3-ші граф Сент-Олдвиннің мұрагері.