Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Роберт Дэвид Киксано Генрикес:Роберт Дэвид Киксано Генрикес (11 желтоқсан 1905 - 22 қаңтар 1967) - британдық жазушы, диктор және фермер. Ол ХХ ғасырдың ортасында жарық көрген екі сыйлық иеленген романы және еврей бизнес магнаттарының екі өмірбаяны үшін кішігірім атақ алды.
Robert David Quixano Henriques (11 December 1905 – 22 January 1967) was a British writer, broadcaster and farmer. He gained modest renown for two award winning novels and two biographies of Jewish business tycoons, published during the middle part of the 20th century.
Өмір және мансап
Роберт Генрикес 1905 жылы 17-ші ғасырда Британияға көшіп келген ең көне сефард португал отбасыларының біріне дүниеге келді. Ол Локерс Парк мектебінде, Регбиде және Оксфордтың Нью Колледжінде білім алған. 1926 жылы Корольдік артиллерияға қосылып, Мысыр мен Суданда артиллерия офицері болып қызмет етті. 1933 жылы атпен жол апатына ұшырап, ауруханаға түсіп, зейнеткерлікке шықты. Оның "Қорал жоқ, қару жоқ" (1939) атты кітабы сыншылардың айтарлықтай мақтауына ие болды. Романның көп бөлігі автобиографиялық болды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Генрикес Аумақтық армияның офицері болды. Ол дереу шақырылды және соғыста абыроймен қызмет етті, алдымен Корольдік артиллерияда, содан кейін жаңа құрылған Командостарда, ақырында Біріккен Операциялар штабында. Соғыс барысында Генрике полковник дәрежесіне дейін көтерілді. Паттонның басшылығымен АҚШ күштеріне қосылған кезде Солтүстік Африка мен Сицилиядағы ерлігі үшін американдық қола және күміс жұлдыздармен марапатталды ("Роберт Генрикес менің өмірбаяным" Secker and Warburg 1969) және британдық MBE. Соғыстан кейін Генрикс Котсволдс жерінде фермер болып жаңа өмір бастады. Бастапқыда қарапайым шаруа болған оның Сиренсестер маңындағы фермасы үлкен және әсерлі бизнеске айналды. Генрике мал шаруашылығында табысты болып, жарыстарда жеңіске жеткен. Ол ауылдың қожайын өмірін өткізді, аң аулау, балық аулау және атумен айналысты, тіпті кейде Times газетіне ауыл шаруашылығы мәселелері туралы хаттар жазды. Алайда, жазу оның алғашқы махаббаты болып қала берді және 1950 жылы ол өз романы үшін жыл сайынғы Джеймс Тейт Блэк сыйлығын алды. Ол сондай-ақ жиі хабар таратушы болды және кез-келген сұрақтар мен әртүрлі телешоуларда пайда болды. Ол Джон Мурмен бірге Челтенхам әдеби фестивалін жүргізуге көмектесті, бірақ бәрі әрқашан өз жолынан кетпеді. Ол әр түрлі салаларда көп жетістіктерге қол жеткізгеніне қарамастан - әскери қызмет, ауыл шаруашылығы, жазу және хабар тарату - Генрике өзін қанағаттанбайтын және көңіл көтеру қиын жан ретінде сипатталды. Келесі жылы ол "Суазға 100 сағат" атты мақаласын жазды. Осы уақыт аралығында, қырық жасының соңында, Генрике өзінің еврей екендігіне қызығушылық таныта бастады. Ол сионисттік мақсатқа ұмтылды және Израильге жиі сапарға шығып, шағын жер сатып алды. 1960 жылдары Генрике екі өмірбаян жазды. Біріншісі оның әйелі әкесінің атасы Маркус Сэмюэлдің өмірі мен мансабы туралы, ол - мұнай саласының ұлы ізашары және еврей қауымының жетекшісі, ал екіншісі сэр Роберт Уэйли Коэннің өмірін сипаттады. 1928 жылы ол Нелли Левидің қызы және 1-ші виконт Берстедтің немересі Вивиэн Дорис Левиге үйленді. Ерлі-зайыптылардың екі ұлы мен екі қызы болды. Кіші ұлы Майкл Хенрикс (о. 1941) - 1991 жылдан бері қадірлі Кэтрин Хенрикестің әйелі. Дэвид Сеймур Хикс Бич (ту. 1955), ағасы 3-ші граф Сент-Олдвиннің мұрагері.
Robert Henriques was born in 1905 to one of the oldest Sephardic Portuguese families that migrated to Britain in the 17th century. He was educated at Lockers Park School, Rugby, and New College, Oxford. He joined the Royal Artillery in 1926, and served as a gunnery officer in Egypt and the Sudan. A riding accident put him in the hospital and caused him to take retirement in 1933. His book No Arms, No Armour (1939) came out to considerable critical praise. Much of the novel was autobiographical. When World War II broke out, Henriques was an officer in the Territorial Army. He was immediately called up, and he served with distinction through the war, first in the Royal Artillery, then with the newly formed Commandos, and finally at the headquarters of Combined Operations. During the course of the war, Henriques rose to the rank of Colonel. Was also awarded American Bronze and Silver Stars for bravery in North Africa and Sicily when attached to US Forces under Patton (see 'Robert Henriques My Biography' Secker and Warburg 1969) and British MBE. After the war, Henriques began a new life as a farmer in the Cotswolds. Starting from rather modest beginnings, his farm near Cirencester became a large and impressive operation. Henriques had outstanding success as a cattle breeder and won competitions. He lived the life of a country squire, carrying on hunting, fishing and shooting, and even writing occasional letters to the Times on farming issues. Writing remained his first love, however, and in 1950 he became a recipient of the annual James Tait Black Award for his novel Through the Valley. He was also a frequent broadcaster and appeared on Any Questions and on various television shows. He also helped to run the Cheltenham Literary Festival with John Moore, although things always did not go his own way. Although he had accomplished much in all his various fields of endeavour – soldiering, farming, writing and broadcasting – Henriques was described as a restless character, who remained dissatisfied with himself and who was difficult to please. The following year, he wrote 100 Hours to Suez, and it was around this time, in his late forties, that Henriques began to take an active interest and pride in his Jewish identity. He was won over by the Zionist cause, and made frequent trips to Israel where he bought a small property. In the 1960s, Henriques wrote two biographies. The first one charted the life and career of his wife's grandfather Marcus Samuel, the great oil pioneer and leader of the Jewish community, and the second one described the life of Sir Robert Waley Cohen. In 1928 he married Vivien Doris Levy, daughter of Nellie Levy and granddaughter of the 1st Viscount Bearsted. The couple had two sons and two daughters. The younger son Michael Henriques (b. 1941) is the father of Katrina Henriques, wife since 1991 of the Hon. David Seymour Hicks Beach (b. 1955), heir presumptive to his brother the 3rd Earl Saint Aldwyn.