Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Торонтоның өнер және әдебиет клубы - Торонтодағы жеке мүшелер клубы, ол жазушылар, сәулетшілер, музыканттар, суретшілер, график суретшілер, актерлер және өнер мен әдебиетке деген сүйіспеншілігі бар немесе жұмыс істейтін басқа адамдарды біріктіреді. Ол 1908 жылы ерлер клубы ретінде құрылған, бірақ әйелдер 1985 жылдан бері мүше болып табылады.
The Arts and Letters Club of Toronto is a private members' club in Toronto, Ontario, which brings together writers, architects, musicians, painters, graphic artists, actors and others working in or with a love of the arts and letters. It was founded in 1908 as a gentlemen's club, but women have been members since 1985.
Георгий залы
Клуб тарихи ғимаратта, Сент-Джордж залында, Торонтоның орталығында 14 Елм көшесінде орналасқан. Ол Онтарио мұрасы туралы заңның IV бөлігі бойынша қорғалады, оны Торонто қаласы 1975 жылдан бері белгіледі. 2007 жылы оның үй-жайлары Канаданың ұлттық тарихи орны болып белгіленді. Кейде ол Торонтодағы Doors Open кезінде жұртшылыққа ашық болады. Ғимаратты "XIX ғасырдың аяғында танымал болған архитектуралық стильдердің эклектикалық қоспасы, роман, фламанд және ортағасырлық архитектура элементтерін біріктірген" деп сипаттаған. Клуб 1920 жылы ғимаратқа көшіп келгенде, көптеген жөндеу жұмыстары жүргізілді, соның ішінде жаңа терезелер мен неоготикалық Үлкен залда үлкен тас шатыр. Қазір оның қонақ бөлмесі, кездесу бөлмелері, кітапханасы, өнер студиясы және екі қабатты Үлкен залы бар.
The club is located in a historic building, St. George's Hall, at 14 Elm Street in downtown Toronto. It is protected under Part IV of the Ontario Heritage Act, designated by the City of Toronto since 1975. In 2007 its premises were designated a National Historic Site of Canada. It is sometimes open to the public during Doors Open Toronto. The building has been described as "an eclectic blend of architectural styles popular at the end of the nineteenth century, combining elements of Romanesque, Flemish, and medieval architecture." When the club moved to the building in 1920 it made numerous renovations, including new windows and a large stone fireplace in the neo Gothic Great Hall. It now has a lounge, meeting rooms, a library, art studio, and the two story Great Hall for concerts, plays, lectures and meals.
Тарих және негіз
Клубты 1908 жылы 23 наурызда алғашқы кездесуін ұйымдастырған журналист Август Бридл құрды. 14 мамырдағы кездесуде клубқа есім беру туралы ұсынысты Э. Уайли Гриер ұсынды; The Globe "клуб мүшелерінің өз араларында ізгілікпен серіктестік іздеу және өнердің әртүрлі салалары арасындағы жанашырлықты арттыру ниеті" деп хабарлады. Клубтың алғашқы ресми кездесуі 1908 жылдың қазан айының соңында болды. Іс-шаралар 1909 жылдың аяғына дейін орыннан орынға ауысты, содан кейін клуб өзінің алғашқы үйіне, 42 King St. East, Brown Betty Tea Rooms үстіне көшіп келді. 1910 жылы ол 57 Аделаида-Сент-Истке, Йорк округінің сотының екінші қабатына көшірілді. 1920 жылы ол 14 Elm Street-тегі St. George's Hall-дағы қазіргі үй-жайларына көшіп барды, оны 1986 жылға дейін жалға алды, содан кейін ғимаратты сатып алды. 1985 жылы әйелдер де мүшелікке қабылданды. "Хартиялық әйелдердің" қырық екі мүшесінің арасында Лаур Ризе болды.
The club was founded in 1908 by journalist Augustus Bridle, who arranged a first meeting on 23 March 1908. At a meeting on 14 May the motion to give the club its name was moved by E. Wyly Grier; The Globe reported "it is the intention of the members of the club to seek among themselves a genial companionship, and to increase sympathy between the various branches of the arts." The first official meeting of the club was in late October 1908. Events moved from place to place until late 1909, when the club moved to its first home at 42 King St. East, above the Brown Betty Tea Rooms. In 1910 it moved to 57 Adelaide St. East, on the second floor of the County of York Courthouse. In 1920 it moved to its present quarters at St. George's Hall at 14 Elm Street, which it rented until 1986 when it bought the building. Membership opened to women in 1985. Among the forty two "charter women" members was Laure Rièse.
Мәдениеттің әсері
Клуб Канаданың мәдени өмірінің маңызды бөлігі болды және "торонтодағы XX ғасырдың бірінші жартысында құрылған бірқатар өнер ұйымдарының көптеген басты тұлғалары Клубтың мүшелері болды". Руперт Брук 1913 жылы Торонтоға келгенде, Эдмунд Моррис оны "бес жасар және Канаданың әдеби және мәдени өмірінің орталығы" клубқа түскі асқа алып келді. "Жетілік тобының" негізгі мүшелері клубтың бөлмелерінде кездесті". Құрылтайшы мүшесі Рой Митчелл 1911 және 1915 жылдар аралығында клубта бірқатар театр қойылымдарын ұйымдастырды, олар "театрлық модернизм қағидаларына күмәнді Торонто аудиториясын таныстырды". 1919 жылы ол өзінің әріптесі Винсент Мэйсимен бірге Харт Хаус театрын құруда жұмыс істеді және оның алғашқы көркемдік директоры болды. 1920 жылдары клуб "Торонтоның көркем және зияткерлік қауымдастығын біріктіруге көмектесті; оған журналистер, ақындар, музыканттар мен кітапшылар, сондай-ақ Жетілік тобы және басқа да суретшілер жақты. " 1927 жылы ол Бертрам Брукердің жұмысының көрмесін өткізді, бұл Канададағы абстрактілі өнердің алғашқы жеке көрмесі болды. 1940 жылдары клуб мүшелері Канаданың өнер кеңесі құрылуына ықпал етті, ал 1958 жылы ол Канаданың өнер конференциясы болды. Джон Колтер 1943 жылы клубта өнерге мемлекеттік қолдау көрсету жөніндегі кеңесші кеңесті құрды, ал 1944 жылдың сәуірінде ол, Герман Воден және басқалар Оттаваға барып, Төменгі палатаның қайта құру және қайта құру жөніндегі арнайы комитетінің төрағасы Джеймс Грей Турдженмен кездесті. Маусым айында клубтың бір топ мүшесі он бес басқа да өнер ұйымдарымен үкіметке лоббилеу үшін Оттаваға барды. Нәтижесінде 1945 жылдың желтоқсанында Канаданың өнер кеңесі құрылды, оның бірінші президенті Воаден болды. Канаданың өнер саясатына қатысу 1949 жылы Винсент Масси Масси комиссиясының төрағасы болған кезде жалғасты. Ол 1957 жылы генерал-губернатор болған кезде Канада кеңесін құруға әкелді. Клуб мүшесі Клод Бисселл оның екінші төрағасы болды.
The club has been an important part of Canadian cultural life since its founding, and "many of the key figures in a number of the arts organizations being created in the first half of the twentieth century in Toronto were members of the Club." When Rupert Brooke visited Toronto in 1913, Edmund Morris brought him to lunch at the club, "five years old and the centre of Canadian literary and cultural life. The nucleus that would form the Group of Seven met in the club's rooms." Founding member Roy Mitchell staged a number of theatrical productions at the club between 1911 and 1915 that "introduced skeptical Toronto audience to the principles of theatrical modernism.". In 1919 he worked with fellow member Vincent Massey on the creation of the Hart House Theatre and became its first artistic director. In the 1920s the club "helped draw together Toronto's artistic and intellectual community; it was favoured by journalists, poets, musicians and bookmen, as well as by the Group of Seven and other artists." In 1927 it hosted a show of work by Bertram Brooker that was the first solo exhibition of abstract art in Canada. In the 1940s members of the club played a role in the creation of the Canadian Arts Council, which in 1958 became the Canadian Conference of the Arts. John Coulter instigated an advisory council on government support for the arts at the club in 1943, and in April 1944 he, Herman Voaden and others went to Ottawa to meet with James Gray Turgeon, chair of the House of Commons Special Committee on Reconstruction and Re establishment. In June a group of members represented the club and went to Ottawa with fifteen other arts organizations to lobby the government. As a result, in December 1945 the Canadian Arts Council was formed, with Voaden as its first president. Involvement with Canadian arts policy continued when in 1949 Vincent Massey chaired the Massey Commission, which led to the creation of the Canada Council in 1957 when he was Governor General. Club member Claude Bissell was its second chair.
Теософия
Клубтың алғашқы жылдары бірнеше мүшелері теософистер болды, мысалы Альберт Э. С. Смайт (Торнто Теософиялық қоғамының бірінші президенті), Лоурен Харрис (кейіннен "Теософия және өнер" сияқты мақалалар жазды) және Рой Митчелл (оның кітаптарына Теософия іс-әрекетінде кіреді). Митчелл өзінің теософиялық көзқарастарымен таныстырылған "Клубта" "Өнер және әдебиет" ойыншыларымен (содан кейін Харт Хаус театрында және Нью-Йоркте) спектакльдер қойылды. Клубтың алғашқы туындылары "формальды эксперименттерге теософиялық идеялардың әсерін, сондай-ақ ойын-сауықтың кең таралған сезімін және сахналық өнерге интердисциплинарлық көзқарасты көрсетеді". Жылдар бойы басқа мүшелермен байланыстар жалғасты. Суретші Эрик Олдвинкл 1942 жылдан бастап "Теософиялық қоғамда белсенді болды" және 1950 жылы Теософиялық баспасөзде "Екі аңыз" жариялады.
In the club's early years several members were Theosophists, such as Albert E. S. Smythe (first president of the Toronto Theosophical Society), Lawren Harris (who later wrote articles such as "Theosophy and Art") and Roy Mitchell (whose books include Theosophy in Action). Mitchell staged plays at the Club with the Arts and Letters Players (and later at Hart House Theatre and in New York) that were informed by his Theosophist views. Early productions at the club "reveal the influence of Theosophical ideas upon formal experimentation—as well as a pervasive sense of fun and an interdisciplinary approach to the performing arts." Connections continued with other members through the years. Artist Eric Aldwinckle was "active in the Theosophical Society" as of 1942 and in 1950 published Two Fables with the Theosophical Press.
Мүшелер
Жетілік тобынан және жоғарыда аталған басқалардан басқа, клубтың танымал мүшелеріне Гектор Чарльзуорт, Робертсон Дэвис, М. О. Хаммонд, Джордж Локк, Чарльз Уильям Джеффрис, Мавор Мур және Оуэн Стейплс жатады. Құрылғанынан бері клубтың екі мүшесі Нобель сыйлығының иегері болды (Фредерик Бантинг, "Канаданың ең жетістікті әуесқой суретшілерінің бірі" және Джон Маклиод), алтысы (Бантинг пен Макмилланды қоса алғанда) ерлік атағына ие болды. 1967 жылдан бері 150-ден астам адам Канада орденіне, соның ішінде Бетти Олифант, Джойс Виланд және Езра Шабас.
Aside from the Group of Seven and others mentioned above, well known members of the club include Hector Charlesworth, Robertson Davies, M. O. Hammond, George Locke, Charles William Jefferys, Mavor Moore and Owen Staples. Since its founding, two club members have become Nobel laureates (Frederick Banting, "one of Canada's most accomplished amateur painters," and John Macleod), six have been knighted (including Banting and MacMillan) and, since 1967, more than 150 have been named to the Order of Canada, including Betty Oliphant, Joyce Wieland and Ezra Schabas.
Оқиғалар
Клубтың көркемдік өмірі "LAMPS" пәндері: әдебиет, сәулет, музыка, сурет және сахна (алғашқыда мүсін). Бұл өте кеңінен анықталады және оған фотография, барлық сахналық өнерлер, сценарий жазу, қала құрылысы және басқа да байланысты салалар кіреді. Клубқа кәсіби мүшелері, олардың мансабы бір немесе бірнеше осымен байланысты, және кәсіби емес мүшелері, өнерді бағалайтын және қолдайтын мүшелері шақырылады. Клубтың ұйымдастыруымен өткізілетін іс-шаралар: түскі асқа арналған баяндамалар мен концерттер, қазіргі тақырыптар бойынша баяндамашылармен кешкі ас, кино кештері, сахналық қойылымдар, аптасына үш күн студиялық сурет салу сессиялары, мүшелері үшін көркемөнер көрмелері, фотосуретке, жазуға және поэзияға қызығушылық танытқан топтар. Жыл сайынғы Boar's Head Dinner Солтүстік Америкадағы ең көне шара деп саналады, ал Клубтың конституциясы бірегей, өйткені ол жыл сайын жыл сайынғы жалпы жиналыста Хили Уиллан арнайы жазған музыкаға ән салады.
The club's artistic life revolves around its "LAMPS" disciplines: Literature, Architecture, Music, Painting, and Stage (originally Sculpture). These are very broadly defined and include photography, all performing arts, screenwriting, urban planning and other related fields. The Club welcomes both professional members, whose careers have been associated with one or more of these, and non professional members, who appreciate and support the arts. Events offered by the Club include lunchtime talks and concerts, dinners with speakers on subjects of current interest, film nights, stage performances, studio painting sessions three days a week, art exhibitions for members, and groups interested in photography, writing and poetry. The annual Boar's Head Dinner is believed to be the oldest event of its kind in North America, and the Club's constitution is unique in that every year it is sung at the annual general meeting to music specially composed by Healey Willan.