Sydney Herring

Кіріспе

Австралиялық генерал Бригадир генерал Сидней Чарльз Эдгар Херринг, (8 қазан 1881 - 27 мамыр 1951) - Австралия армиясының полковнигі және Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ерекшелікпен соғысқан уақытша бригадир генерал. 1946 жылы құрметті бригадир болып зейнетке шықты.

Ерте өмір және мансап

Сидней Чарльз Эдгар Херринг 1881 жылы 8 қазанда Сиднейдің маңындағы Глэйдсвилл қаласында дүниеге келген. Мемлекеттік мектепте білім алғаннан кейін ол жылжымайтын мүлік агенті болды. 1904 жылы 26 наурызда 1-ші австралиялық жаяу әскер батальонында лейтенант болып тағайындалды. 1906 жылы 1 наурызда лейтенант болып жоғарылатылды. 1911 жылы жалпыға бірдей әскери дайындық енгізілгеннен кейін ол Драммойннің аймақтық офицері болды және 1911 жылы 4 қаңтарда капитан болып тағайындалды. 1912 жылы 1 шілдеде 21-ші жаяу әскерге ауысты.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

1914 жылы 4 қазанда 13-ші жаяу әскер батальонында капитан дәрежесімен Австралия императорлық күштеріне тағайындалды. Батальон 1914 жылы 22 желтоқсанда Сиднейден Мысырға кетті, онда Херринг майор болып тағайындалды және 1915 жылы 1 ақпанда "D" ротасының командасы берілді. 13-ші батальон 1915 жылы 25 сәуірде кешке Анзак буынына қонды. Өзінің ротасын Расселлдің жоғарғы сатысына алып барып, жаңа зеландиялықтармен байланысуға бұйрық алған Херринг пен оның адамдары Папа төбесінің қарама-қарсысындағы қалың бұтаға көтерілді. Үлкен зардап шеккеннен кейін, Херинг өздерінің қатарын сәл артқа тартуға шешім қабылдады. Осылайша, ол Монаш аңғарына қайтты. Түрік әскері 1915 жылы 29 мамырда Куинн постының шекарасын бұзып шыққанда, уақытша постының командирі подполковник Гарольд Поуп Геррингке қарсы шабуыл жасауға бұйрық берді. Осылайша, олар қақтығыстардан аман қалу үшін, өздерінің қаруларын қатаң қолдануды жалғастыра берді. Герринг бұйрық берді және оның адамдары ашық жерде шабуыл жасады және оны іс жүзінде зардап шекпеді, олардың шабуылы түрік шабуылдарымен қатар, әрі қарай және түрік пулеметшілері өз адамдарына тигізбей оқ атуға болмайтын жерде болды. Түрік әскерінің қалған бөлігі бас сауғалап, берілді. 1915 жылы 17 мамырда Герринг жеңіл жараланды, бірақ қызметте қалды. 1915 жылы 27 маусымда ол батальонның командирі майор Дюрант ауырып кеткеннен кейін 13-ші жаяу әскер батальонының іс-әрекетін қолға алды. 1915 жылы 26 тамызда командир болып бекітілді. 1915 жылы 15 қазанда ол ауру болып Мысырға эвакуацияланды, 1915 жылы 19 қарашада Анзактағы бөлімшесіне оралды. Анзактағы қызметі үшін Херринг депештерде аталды. 1916 жылы 3 қаңтарда Херинг Анзактан эвакуациядан кейін 13-ші батальонмен бірге Александрияға келді. 1916 жылы 21 ақпанда батальон екіге бөлінді, жартысы жаңа 45-ші жаяу әскер батальонын құрады. Герринг жаңа батальонға басшылықты, ал Дюрант бұрынғы батальонға басшылықты қайтадан қолға алды. Өкінішке қарай, жаңа батальонға көп ұзамай бұрынғы батальонға қажетсіз болып қалған және Францияға көшіп келгенде қалдырылған ер адамдарды қабылдау керек болды. 1916 жылы 12 наурызда ол уақытша подполковник болды. 1916 жылы 24 маусымда атаққа көтерілді. 45-ші батальон 1916 жылы 2 маусымда Александриядан шығып, 8 маусымда Марсельге келді. Тамыз айында батальон Позиерде шайқасқа қатысып, алғашқы айналмасында 448 адамын жоғалтты. Позиердегі басшылығы үшін Херринг депештерде аталып, "Құрмет белгісі" орденімен марапатталды. 1917 жылдың маусым айында Мессенде батальон Ооставерн желісінде шайқаста 568 адамын жоғалтты. Өзінің адамдары басып ала алмаған қораларға бірнеше рет шабуыл жасауға бұйрық берген Херрингтің аты қайтадан хабарларда аталды. 1917 жылы 24 қыркүйекте ол АМФ-да майор болды. 1917 жылы 7 қазанда Херинг No. 4 Англиядағы оқу тобы. Бұл топ бригаданың күш-жігерін даярлаудан жауапты болды. Топ 1917 жылы 8 қарашада жойылып, Херринг 3-оқу батальоны үшін жауапкершілікті өз мойнына алды. 1918 жылы 7 мамырда ол Францияға оралып, 45-ші батальонға қайтадан басшылықты қолға алды. 1918 жылы 26 маусымда 13-ші жаяу әскер бригадасының командирі болып тағайындалды. 1918 жылы 30 маусымда полковник және уақытша бригадир генерал дәрежесіне көтерілді. Бригада оның басшылығымен соңғы науқанда маңызды рөл атқарды. Ол төртінші рет хабарландыруларда аталып, 1919 жылы 3 маусымда "Иеміз Михаил мен Георгий" орденінің серігі (CMG) атанып, 1919 жылы 1 маусымда "Иеміз Михаил" орденінің иегері атанды.

Herring was appointed to the Australian Imperial Force on 4 October 1914 with the rank of captain in the 13th Infantry Battalion. The battalion left Sydney on 22 December 1914 for Egypt, where Herring was promoted to major and given command of 'D' Company on 1 February 1915. The 13th Battalion landed at Anzac Cove on the evening of 25 April 1915. Ordered to take his company up to Russell's Top and link up with the New Zealanders, Herring and his men climbed the thick scrub opposite Pope's Hill. After taking heavy casualties Herring decided to pull back his line a bit. By the end of the action Herring had retreated back into Monash Valley. When the Turks broke through the line into Quinn's Post on 29 May 1915, the temporary post commander, Lieutenant Colonel Harold Pope, ordered Herring to make a counterattack, which he fully expected would be extremely costly. Just as Herring was about to order the charge, there was a sudden burst of enemy fire, which abruptly almost ceased. Herring gave the word and his men charged across the open and made it practically unscathed, their attack having coincided with a Turkish assault further down the line and in a location where the Turkish machine gunners could not fire without hitting their own men. The remaining Turks in the post eventually surrendered. Herring was slightly wounded on 17 May 1915 but remained on duty. On 27 June 1915, he assumed acting command of the 13th Infantry Battalion after the battalion commander, Major Durrant was evacuated sick. Herring was confirmed as commander on 26 August 1915. On 15 October 1915, he was evacuated to Egypt sick, returning to his unit at Anzac on 19 November 1915. For his services at Anzac, Herring was mentioned in despatches. On 3 January 1916, Herring arrived in Alexandria with the 13th Battalion following the evacuation of Anzac. On 21 February 1916, the battalion was split, half going to form the new 45th Infantry Battalion. Herring took command of the new battalion, while Durrant resumed command of the old. Unfortunately, the new battalions soon had to absorb large numbers of men unwanted by the old battalions and left behind when they moved to France. On 12 March 1916, he became a temporary lieutenant colonel. He was promoted to the rank on 24 June 1916. The 45th Battalion departed Alexandria on 2 June 1916, arriving at Marseilles on 8 June. In August, the battalion was committed to the fighting at Pozières, losing 448 men on its first tour. For his leadership at Pozières, Herring was mentioned in dispatches and awarded the Distinguished Service Order (DSO). At Messines in June 1917, the battalion lost 568 men in pillbox fighting on the Oosttaverne Line. Herring, who had ordered repeated attacks on pillboxes that his men could not capture, was again mentioned in dispatches. On 24 September 1917 he became a brevet major in the AMF. On 7 October 1917, Herring took over command of No. 4 Training Group in England. This group was responsible for training the brigade's reinforcements. The group was abolished on 8 November 1917, and Herring assumed responsibility for the 3rd Training Battalion. On 7 May 1918, he returned to France where he resumed command of the 45th Battalion. On 26 June 1918 he became commander of the 13th Infantry Brigade and was promoted to colonel and temporary brigadier general on 30 June 1918. The brigade played an important part in the final campaign under his leadership. He was mentioned in despatches for the fourth time and made a Companion of the Order of St Michael and St George (CMG) on 3 June 1919.

Соғыстан кейінгі

Эрринг өзінің карьерасын жылжымайтын мүлік агенті ретінде жалғастырды және 1920 жылы Райд сайлауында Ұлттық партияның кандидаты ретінде Жаңа Оңтүстік Уэльс заң шығарушы ассамблеясына үміткер болды. Ол 1924 жылы Сенатқа бос орынға Ұлттық партияның кандидатурасын ұсынған үш үміткердің бірі болды, алайда Ұлттық партия үміткерді ұсынбауға шешім қабылдады. 1946 жылы бригадир құрметті атағымен зейнеткерлік тізімге енгізілді. Көп жылдар бойы ол 4-ші дивизияны Сиднейдегі Анзак күніндегі шерулерде басқарды. Ол 1951 жылы 27 мамырда 69 жасында қайтыс болды және толық әскери құрметпен өртелді. 1924 жылы сенаторлық мандатқа ұлтшыл ретінде үміткер болды.