Талап бойынша бейне: Нарықтың дамуы мен мүмкіндіктері

Кіріспе

Бұқаралық ақпарат тарату жүйесі, көрермендерге ойнату кестесін бақылауға мүмкіндік береді

Видео сұраныс бойынша (VOD) – бұл пайдаланушыларға видео, телешоулар мен фильмдерге дәстүрлі бейне ойнату құрылғысын және стандартты хабар тарату кестесінсіз қол жеткізуге мүмкіндік беретін бұқаралық ақпарат тарату жүйесі. 20-шы ғасырда эфирлік хабар тарату медиа таратудың ең көп таралған түрі болды. 1990-шы жылдары Интернет және IPTV технологиялары дамыған сайын, тұтынушылар контентті тұтынудың дәстүрлі емес тәсілдеріне көш бастады, бұл теледидарлар мен жеке компьютерлерде VOD-тың пайда болуына әкелді. Стандартты теледидардан айырмашылығы, VOD жүйелері бастапқыда әрбір пайдаланушының әр жүйенің контентіне қол жеткізу үшін жеткілікті өткізу қабілетімен интернет-қосылымы болуын қажет етті. 2000 жылы Fraunhofer Institute IIS JPEG2000 кодегін жасады, бұл фильмдерді Digital Cinema Packages арқылы таратуға мүмкіндік берді. Бұл технология өз қызметтерін көркем фильмдер өндірісінен теледидар бағдарламаларын қоса кеңейтті және VOD қолданбалары үшін қажетті өткізу қабілетін азайтты. Disney, Paramount, Sony, Universal және Warner Bros. 2002 жылы Цифрлық кино бастамасын іске қосты. Теледидардағы VOD жүйелері контентті дәстүрлі топ-бокстан немесе компьютер, планшет және смартфон сияқты қашықтан қол жеткізілетін құрылғылар арқылы ағынмен (streaming) тарата алады. VOD пайдаланушылары контентті компьютерге, цифрлық бейнежазбаға (DVR) немесе портативті медиа-плеерге тұрақты түрде жүктеп алып, кейін қарау үшін пайдалана алады. Көптеген кабельдік және телефон операторлары VOD ағынын ұсынады, онда пайдаланушы бірден ойнатылатын бейнебағдарламаны таңдайды немесе провайдерден жалға алынған немесе сатып алынған DVR-ге, компьютерге немесе портативті құрылғыға кейінге шегерілген қарау үшін жүктейді. Ағынмен тарататын медиа VOD қызметтерін ұсынудың ең танымал тәсіліне айналды. Apple iTunes онлайн контент дүкені және Amazon Prime Video сияқты Smart TV қосымшалары бейне ойын-сауық контентін уақытша жалға алуға және сатып алуға мүмкіндік береді. Басқа интернетке негізделген VOD жүйелері пайдаланушыларға жеке фильмдер мен шоулардың орнына бейне ойын-сауық контентінің жиынтығына қол жеткізуді қамтамасыз етеді. Бұл жүйелердің ең көп таралғандары – Netflix, Hulu, Disney+, Peacock, Max және Paramount+ – пайдаланушылардан фильмдерге, телешоуларға және түпнұсқалық сериалдарға қол жеткізу үшін ай сайынғы жарнама төлеуді талап ететін жазылым моделін қолданады. Ал YouTube, тағы бір интернетке негізделген VOD жүйесі, жарнамалық қаржыландыру моделін қолданады, онда пайдаланушылар оның бейне контентінің көп бөлігіне тегін қол жеткізе алады, бірақ премиум контент үшін жазылым ақысын төлеуі керек. Кейбір әуе компаниялары жолаушыларға VOD қызметтерін ұшақтағы ойын-сауық ретінде ұсынады, орындықтарға орнатылған бейне экрандар немесе сырттан ұсынылатын портативті медиа ойнатқыштар арқылы.

Video on demand (VOD) is a media distribution system that allows users to access videos, television shows and films without a traditional video playback device and a typical static broadcasting schedule. In the 20th century, broadcasting in the form of over the air programming was the most common form of media distribution. As Internet and IPTV technologies continued to develop in the 1990s, consumers began to gravitate towards non traditional modes of content consumption, which culminated in the arrival of VOD on televisions and personal computers. Unlike broadcast television, VOD systems initially required each user to have an Internet connection with considerable bandwidth to access each system's content. In 2000, the Fraunhofer Institute IIS developed the JPEG2000 codec, which enabled the distribution of movies via Digital Cinema Packages. This technology has since expanded its services from feature film productions to include broadcast television programmes and has led to lower bandwidth requirements for VOD applications. Disney, Paramount, Sony, Universal and Warner Bros. subsequently launched the Digital Cinema Initiative, in 2002. Television VOD systems can stream content, either through a traditional set top box or through remote devices such as computers, tablets, and smartphones. VOD users can permanently download content to a device such as a computer, digital video recorder (DVR) or a portable media player for continued viewing. The majority of cable and telephone company–based television providers offer VOD streaming, whereby a user selects a video programme that begins to play immediately, or downloading to a DVR rented or purchased from the provider, or to a PC or to a portable device for deferred viewing. Streaming media has emerged as an increasingly popular medium of VOD provision. Desktop client applications such as the Apple iTunes online content store and Smart TV apps such as Amazon Prime Video allow temporary rentals and purchases of video entertainment content. Other Internet based VOD systems provide users with access to bundles of video entertainment content rather than individual movies and shows. The most common of these systems, Netflix, Hulu, Disney+, Peacock, Max and Paramount+, use a subscription model that requires users to pay a monthly fee for access to a selection of movies, television shows, and original series. In contrast, YouTube, another Internet based VOD system, uses an advertising funded model in which users can access most of its video content free of cost but must pay a subscription fee for premium content. Some airlines offer VOD services as in flight entertainment to passengers through video screens embedded in seats or externally provided portable media players.

Функционалдылығы

Жүктеу және ағынды VOD жүйелері пайдаланушыға портативті медиа ойнатқыштар мен DVD ойнатқыштардың мүмкіндіктерін ұсынады. Кейбір VOD жүйелері бағдарламаларды қатты дискілерде сақтап, ағынды түрде көрсетеді және пайдаланушыға видеоларды жылдам орап алуға және кері оратуға мүмкіндік беру үшін жад буферін пайдаланады. Бейнесерверлерді жергілікті желілерге орналастыруға болады, олар пайдаланушыларға жылдам жауап бере алады. Кабельдік компаниялар өздерінің VOD қызметтерін қосымшалар арқылы ұсынды, бұл интернетке қосылған құрылғы бар кез келген жерде теледидарға қол жеткізуге мүмкіндік береді. Кабельдік медиа компаниялары VOD-ді тікелей эфирлік трансляция қызметтерімен біріктірді. 2020 жылдардың басында кабельдік компаниялардың (мысалы, NBC Peacock, CBS Paramount+) қосымшаларын іске қосуы – бұл тікелей жаңалықтар мен спорттық контенттің жетіспеуіне байланысты Талап бойынша Видеоға Абонамент (SVOD) қызметтерімен бәсекелесуге жасалған әрекет. Ағынды бейнесерверлер WAN арқылы кең аудиторияға қызмет көрсете алады, бірақ жауап беру жылдамдығы төмендеуі мүмкін. VOD-ті жүктеу қызметтері кабельдік модемдермен немесе DSL қосылымдарымен жабдықталған үйлерде тиімді. Дәстүрлі кабельдік және телекоммуникациялық VOD қызметтерінің серверлері әдетте кабельдің бас станциясында орналастырылады, олар белгілі бір нарық пен ірі нарықтардағы кабельдік хабтарға қызмет көрсетеді. Телекоммуникация саласында олар орталық кеңседе немесе жаңадан құрылған Видео бас кеңсесі (VHO) деп аталатын жерде орналастырылады.

Тарих

VOD қызметі алғаш рет 1990 жылдардың басында пайда болды. Осыған дейін теледидар бағдарламасын мыс телефон кабелінің шектеулі телекоммуникациялық өткізгіштігі арқылы жеткізу мүмкін емес деп есептелді, себебі VOD қызметін қанағаттанарлық сапада ұсыну үшін қажетті цифрлық теледидар сигналының өткізгіштігі шамамен 200 Мбит/с-қа жетеді, ал мыс телефон желісі арқылы сөйлеу сигналының өткізгіштігі одан 2000 есе төмен. VOD қызметтері екі маңызды технологиялық жетістік арқасында мүмкін болды: MPEG (қозғалыспен өтелетін DCT) бейне қысымы және асимметриялық цифрлық абоненттік желі (ADSL) деректерді беру. Бұл жағдай VOD-тің енгізілуіне жағдай жасады. Басқа алғашқы VOD жүйелері бейне ағындарының дереккөзі ретінде магниттік таспаларды пайдаланды. GTE 1990 жылы сынақ жүргізуді бастады, ал AT&T барлық компоненттерді қамтамасыз етті. 1992 жылы VOD серверлері дискілер мен DRAM-нан алдын ала кодталған цифрлық бейнені жеткізді. АҚШ-та 1982 жылы AT&T компаниясының монополиясы бұзылып, бірнеше кіші телефон компаниялары пайда болды, олар "Baby Bells" деп аталды. 1984 жылғы Кабельдік байланыс саясаты туралы заң телефон компанияларына өздерінің қызмет көрсету аймақтарында бейне қызметтерін ұсынуға тыйым салды. 1993 жылы Ұлттық байланыс және ақпараттық инфрақұрылым (NII) АҚШ Өкілдер палатасы мен Сенатында ұсынылып, қабылданды, бұл жеті "Baby Bells" – Ameritech, Bell Atlantic, BellSouth, NYNEX, Pacific Telesis, Southwestern Bell және US West компанияларына VOD жүйелерін енгізуге мүмкіндік берді. Бұл компаниялар және басқалары телефон және кабель желілері арқылы сұраныс бойынша бейне беру жүйесін құру үшін сынақтар жүргізе бастады. 1992 жылдың қараша айында Bell Atlantic VOD сынағын жариялады. IBM Tiger Shark кодовый атымен бейне серверін әзірледі. Сонымен қатар, Digital Equipment Corporation (DEC) видео ағындарының көлеміне байланысты кішкентайдан үлкенге дейін конфигурацияланатын масштабталатын бейне серверін жасады. Bell Atlantic IBM-ді таңдады және 1993 жылдың сәуірінде жүйе ADSL арқылы зертханадан тыс жерде VOD-ді іске қосқан алғашқы жүйе болды, ол 50 бейне ағынын қамтамасыз етті. 1993 жылдың маусым айында US West компаниясы Digital Equipment Corporation Interactive Information Server, Scientific Atlanta желісі және 2500 үйге бейне ағындарын және басқа да ақпараттарды жеткізетін 3DO топтық қорабынан тұратын өзіндік жүйеге патент алды. 1994-95 жылдары US West бірнеше қалада VOD ұсынуға қатысты патент алды: Денверде 330 000 абонент, Миннеаполисте 290 000 және Портлендте 140 000 абонент. 1994 жылдың басында British Telecommunications (BT) Ұлыбританияда VOD сынақ қызметін ұсынды. Ол DCT негізіндегі MPEG 1 және MPEG 2 бейне қысу стандарттарын және ADSL технологиясын қолданды. DEC VOD серверінің архитектурасы видео ағындарын және басқа ақпаратты көптеген VAX серверлерінен жеткізу үшін интерактивті шлюздерді пайдаланды, бұл 1993 жылы толық бейнежазба құрылғысы (VCR) сияқты функционалдылықпен 100 000-нан астам ағынды қолдауды қамтамасыз етті. 1994 жылы ол VOD серверлері үшін DEC Alpha компьютеріне жаңартылды, бұл оған миллионнан астам пайдаланушыны қолдауға мүмкіндік берді. 1994 жылға қарай Oracle масштабталатын VOD жүйесі 500-ден 30 000-ға дейін пайдаланушыларды қолдау үшін қатарлас процессорларды қолданды. SGI жүйесі 4000 пайдаланушыны қолдады. Серверлер желілердің үлкейіп келе жатқан масштабына қосылып, ақырында бүкіл қалаларға бейне ағынын жеткізуді қолдады. Ұлыбританияда 1994 жылдың қыркүйегінен бастап VOD қызметі Кембридж цифрлық интерактивті теледидар сынағының маңызды бөлігін құрады. Бұл 250 үйге және бірнеше мектепке Кембридж кабель желісіне қосылған, кейін NTL, қазір Virgin Media бөлігіне қосылған бейне және деректерді ұсынды. MPEG 1 кодектелген бейне АТМ желісі арқылы ICL медиа серверінен Acorn Online Media жасаған топтық қораптарға жіберілді. Сынақ 2 Мбит/с жылдамдықпен басталды, кейіннен 25 Мбит/с жылдамдыққа дейін арттырылды. Мазмұнды BBC және Anglia Television ұсынды. Техникалық сәттілікке қарамастан, мазмұн табу қиындық тудырды және жоба 1996 жылы жабылды. 1997 жылы Enron Corporation кеңжолақты нарыққа енді, АҚШ-та мыңдаған шақырым оптикалық талшықты кабельдерді салған және сатып алған. 2001 жылы Enron және Blockbuster Inc. компаниялары Enron-ның оптикалық талшықты желісі арқылы сұраныс бойынша фильмдерді тарату үшін 20 жылдық келісімге келуге тырысты. Бұл кеңінен жарнамалданған келісім сәтсіз аяқталды, ал Enron акцияларының бағасы хабарландырудан кейін төмендеді. Бірнеше сынақтан кейін 1999 жылы Home Choice пайда болды, бірақ ол Лондонмен шектелді. 40 000 клиентті тартқаннан кейін, оны 2006 жылы Tiscali сатып алды, ал оны 2009 жылы Talk Talk сатып алды. Кабельдік теледидар провайдерлері Telewest және NTL (қазір Virgin Media) 2005 жылы Ұлыбританияда VOD қызметтерін іске қосты, бұл жетекші дәстүрлі ақылы теледидар дистрибьюторы BSkyB-мен бәсекелесті, ол Sky by broadband іске қосып, кейін Sky Anytime on PC деп атады. Қызмет 2 қаңтар 2006 жылы іске қосылды. Sky Anytime on PC Kontiki технологиясына негізделген заңды тектен-тектен жүктеу әдісін пайдаланады, бұл бейне мазмұнының өте жоғары сыйымдылықты көп нүктелі жүктемелерін қамтамасыз етеді. Бейне мазмұнының барлығы Sky серверлерінен жүктелмейді, мазмұн жүйенің бұрын жүктеген пайдаланушыларынан келеді. Басқа Ұлыбритания телеарналары да 4oD (4 on Demand, қазір All 4) сияқты осы технологияның өз нұсқаларын енгізді, ол 16 қараша 2006 жылы іске қосылды және BBC-дің iPlayer, ол 25 желтоқсан 2007 жылы іске қосылды. Заңды тектен-тектен технологияны пайдаланатын онлайн бейне жариялаушылардың тағы бір мысалы – 2011 жылдың басында іске қосылған Giraffic технологиясына негізделген, АҚШ-тағы VEOH және Ұлыбританиядағы Craze's Online Movies Box сияқты ірі онлайн VOD жариялаушылар. BBC, ITV және Channel 4 2008 жылы Kangaroo деп аталған бірлескен платформаны іске қосуды жоспарлады. Бұл 2009 жылы бәсекелестік комиссиясы тергеген шағымдардан кейін тоқтатылды. Сол жылы Kangaroo жобасының активтері Arqiva компаниясымен сатып алынды, ол ақпан 2010 жылы SeeSaw қызметін іске қосу үшін осы технологияны пайдаланды. Бірақ бір жылдан кейін SeeSaw қаржыландырудың жетіспеуіне байланысты жабылды. VOD қызметтері қазір АҚШ-тың барлық аймақтарында қол жетімді, ол VOD-тің ең жоғары пайдалану деңгейін көрсетеді. 2010 жылы американдық интернет пайдаланушыларының 80% онлайн бейне көріп, мобильді пайдаланушылардың 42% бейне жүктеу үшін браузерге қарағанда қосымшаларды қалайтынын айтты. Ағынды VOD жүйелері десктоп және мобильді платформаларда кабельдік провайдерлерден (кабельдік модем технологиясымен бірге) қол жетімді. Олар өздерінің кабельдік жүйелеріндегі үлкен төмен ағын өткізгіштігін пайдаланып, фильмдер мен телешоуларды соңғы пайдаланушыларға жеткізеді. Кабельдік технологияның төмен задерлілігі және кездейсоқ кіру мүмкіндігіне байланысты көрермендер әдетте VOD фильмдерін тоқтата алады, жылдам оратып алады және кері оратып алады. Бір сигналдың кең таралуы ағынды VOD-ті көптеген спутниктік теледидар жүйелері үшін тиімсіз етеді. EchoStar/Dish Network және DirecTV өздерінің спутниктік теледидар қызметінің PVR иелеріне VOD бағдарламаларын ұсынады. In Demand – VOD және ақылы көру қызметтерін ұсынатын кабельдік VOD қызметі. Бағдарламалар пайдаланушының PVR-ына жүктелгеннен кейін, ол оны қалауынша көре алады, ойната алады, тоқтата алады және іздей алады. VOD қымбат қонақүйлерде де кең таралған. Еуропалық аудиовизуалды обсерваторияның мәліметінше, 2006 жылдың соңында Еуропада 142 ақылы VOD қызметі жұмыс істеді. Бұл көрсеткіш 2009 жылы 650-ге жетті. 2010 жылғы Лас-Вегастағы Тұтынушылар электроникасы көрмесінде Sezmi бас директоры Буно Пати және президенті Фил Уайзер бұрын кабельдік теледидар және кеңжолақты интернет арқылы ұсынылған VOD қызметтері үшін пайдаланылатын бір терабайттық қатты дискі бар топтық қорапты көрсетті. Мысалы, фильм бір рет эфирлік сигналды пайдаланып жіберілуі мүмкін, кабельдік немесе оптикалық талшықты желілер арқылы көптеген рет жіберудің қажеті жоқ, бұл көп шақырымдық желіні қосу шығындарын болдырмайды. Sezmi ұлттық ассо...

VOD services first appeared in the early 1990s. Until then, it was not thought possible that a television programme could be squeezed into the limited telecommunication bandwidth of a copper telephone cable to provide a VOD service of acceptable quality as the required bandwidth of a digital television signal is around 200Mbps, which is 2,000 times greater than the bandwidth of a speech signal over a copper telephone wire. VOD services were only made possible as a result of two major technological developments: MPEG (motion compensated DCT) video compression and asymmetric digital subscriber line (ADSL) data transmission. were interpreted as conducive to eventual VOD deployment. Other early VOD systems used tapes as the real time source of video streams. GTE started as a trial in 1990 with AT&T providing all components. By 1992, VOD servers were supplying previously encoded digital video from disks and DRAM. In the US, the 1982 anti trust break up of AT&T resulted in several smaller telephone companies nicknamed Baby Bells. Following this, the Cable Communications Policy Act of 1984 prohibited telephone companies from providing video services within their operating regions. In 1993 the National Communication and Information Infrastructure (NII) was proposed and passed by the US House and Senate, opening the way for the seven Baby Bells—Ameritech, Bell Atlantic, BellSouth, NYNEX, Pacific Telesis, Southwestern Bell, and US West—to implement VOD systems. These companies and others began holding trials to set up systems for supplying video on demand over telephone and cable lines. In November 1992, Bell Atlantic announced a VOD trial. IBM was developing a video server code named Tiger Shark. Concurrently, Digital Equipment Corporation (DEC) was developing a scalable video server configured from small to large for a range of video streams. Bell Atlantic selected IBM and in April 1993 the system became the first VOD over ADSL to be deployed outside the lab, serving 50 video streams. In June 1993, US West filed for a patent to register a proprietary system consisting of the Digital Equipment Corporation Interactive Information Server, Scientific Atlanta providing the network, and 3DO as the set top box with video streams and other information to be deployed to 2,500 homes. In 1994–95, US West filed for a patent concerning the provision of VOD in several cities: 330,000 subscribers in Denver, 290,000 in Minneapolis, and 140,000 in Portland. In early 1994, British Telecommunications (BT) introduced a trial VOD service in the United Kingdom. It used the DCT based MPEG 1 and MPEG 2 video compression standards, along with ADSL technology. The DEC VOD server architecture used interactive gateways to set up video streams and other information for delivery from any of a large number of VAX servers, enabling it in 1993 to support more than 100,000 streams with full videocassette recorder (VCR) like functionality. In 1994, it upgraded to a DEC Alpha–based computer for its VOD servers, allowing it to support more than a million users. By 1994 the Oracle scalable VOD system used massively parallel processors to support from 500 to 30,000 users. The SGI system supported 4,000 users. The servers connected to networks of increasing size to eventually support video stream delivery to entire cities. In the UK, from September 1994, a VOD service formed a major part of the Cambridge Digital Interactive Television Trial This provided video and data to 250 homes and several schools connected to the Cambridge Cable network, later part of NTL, now Virgin Media. The MPEG 1 encoded video was streamed over an ATM network from an ICL media server to set top boxes designed by Acorn Online Media. The trial commenced at a speed of 2 Mbit/s to the home, subsequently increased to 25 Mbit/s. The content was provided by the BBC and Anglia Television. Although a technical success, difficulty in sourcing content was a major issue and the project closed in 1996. In 1997, Enron Corporation had entered the broadband market, constructing and purchasing thousands of miles of fiber optic cables throughout the United States. In 2001, Enron and Blockbuster Inc. attempted to create a 20 year deal to stream movies on demand over Enron's fiber optic network. The heavily promoted deal failed, with Enron's share prices dropping following the announcement. After several trials, Home Choice followed in 1999 but was restricted to London. After attracting 40,000 customers, they were bought by Tiscali in 2006 which was, in turn, bought by Talk Talk in 2009. Cable TV providers Telewest and NTL (now Virgin Media) launched their VOD services in the United Kingdom in 2005, competing with the leading traditional pay TV distributor BSkyB, which responded by launching Sky by broadband, later renamed Sky Anytime on PC. The service went live on 2 January 2006. Sky Anytime on PC uses a legal peer to peer approach based on Kontiki technology to provide very high capacity multi point downloads of the video content. Instead of the video content all being downloaded from Sky's servers, the content comes from multiple users of the system who have already downloaded the content. Other UK television broadcasters implemented their own versions of the same technology, such as Channel 4's 4oD (4 on Demand, now known as All 4) which was launched on 16 November 2006 and the BBC's iPlayer, which was launched on 25 December 2007. Another example of online video publishers using legal peer to peer technology is based on Giraffic technology, which was launched in early 2011, with large online VOD publishers such as US based VEOH and UK based Craze's Online Movies Box movie rental service. The BBC, ITV and Channel 4 planned to launch a joint platform provisionally called Kangaroo in 2008. This was abandoned in 2009 following complaints, which were investigated by the Competition Commission. In that same year, the assets of the now defunct Kangaroo project were acquired by Arqiva, who used the technology to launch the SeeSaw service in February 2010. A year later, however, SeeSaw was shut down due to a lack of funding. VOD services are now available in all parts of the United States, which has the highest global take up rate of VOD. In 2010, 80% of American Internet users had watched video online, and 42% of mobile users who downloaded video preferred apps to a normal browser. Streaming VOD systems are available on desktop and mobile platforms from cable providers (in tandem with cable modem technology). They use the large downstream bandwidth present on their cable systems to deliver movies and television shows to end users. These viewers can typically pause, fast forward, and rewind VOD movies due to the low latency and random access nature of cable technology. The large distribution of a single signal makes streaming VOD impractical for most satellite television systems. Both EchoStar/Dish Network and DirecTV offer VOD programming to PVR owning subscribers of their satellite TV service. In Demand is a cable VOD service that also offers pay per view. Once the programs have been downloaded onto a user's PVR, he or she can watch, play, pause, and seek at their convenience. VOD is also common in expensive hotels. According to the European Audiovisual Observatory, 142 paying VOD services were operational in Europe at the end of 2006. The number increased to 650 by 2009. At the 2010 Consumer Electronics Show in Las Vegas, Nevada, Sezmi CEO Buno Pati and president Phil Wiser showed a set top box with a one terabyte hard drive that could be used for video on demand services previously offered through cable television and broadband. A movie, for example, could be sent out once using a broadcast signal rather than numerous times over cable or fiber optic lines, and this would not involve the expense of adding many miles of lines. Sezmi planned to lease part of the broadcast spectrum to offer a subscription service that National Association of Broadcasters President Gordon H. Smith said would provide a superior picture to that of cable or satellite at a lower cost. Developing VOD requires extensive negotiations to identify a financial model that would serve both content creators and cable providers while providing desirable content for viewers at an acceptable price point. Key factors identified for determining the economic viability of the VOD model include VOD movie buy rates and setting Hollywood and cable operator revenue splits. Cable providers offered VOD as part of digital subscription packages, which by 2005 primarily allowed cable subscribers to only access an on demand version of the content that was already provided in the linear traditional broadcasting distribution. These on demand packages sometimes include extras and bonus footage in addition to the regular content.

P2P файл ортақтастырудың рөлі

Пир-пир (P2P) файлдарды бөлісу бағдарламалық қамтамасы орталықтандырылған ағынды медиаға байланысты тікелей шығындарсыз мазмұн таратуға мүмкіндік береді. Бұл жаңалық тұтынушыға барлық фильмдерді, еңбек еткеннің бәрін ұсынудың техникалық мүмкіндігін көрсетті, ал мұндай қызметтердің танымалдылығы мен қолданудың қарапайымдылығы сұраныс бойынша бейне қызметтерінің дамуына ықпал еткен болуы мүмкін. Spotify сияқты кейбір қызметтер өз платформаларын кеңейту үшін пир-пир таратуды пайдаланады. Netflix желілік бейтараптық мәселелерін шешу үшін P2P моделіне көшуді қарастырып жатқаны туралы хабарланды.

Транзакциялық

Транзакциялық талап бойынша бейне (TVOD) – тұтынушылардың талап бойынша бейне мазмұнының әрбір бөлігі үшін төлем жасау арқылы таратылатын әдіс. Мысалы, тұтынушы көретін әр фильм немесе телешоу үшін ақы төлейді. TVOD-дың екі кіші түрі бар: электрондық сату (EST), осы арқылы клиенттер интернет арқылы сатып алған мазмұнға толыққанды қол жеткізе алады; және жалға алу үшін жүктеу (DTR), осы арқылы клиенттер жалға алған кезде мазмұнға белгілі бір уақытқа ғана қол жеткізе алады. TVOD қызметтерінің мысалдары – Apple iTunes Store және Google Play Store, сондай-ақ көп арналы теледидар (мысалы, кабельдік немесе спутниктік) провайдерлері ұсынатын VOD жалға беру қызметтері.

Жазылу үлгілері

Жазылымдық VOD (SVOD) қызметтері абоненттерге шексіз бағдарламаларға қол жеткізу үшін белгілі бір ақы төлейтін жазылым бизнес-моделін пайдаланады. Осы қызметтердің мысалдары: Netflix, Amazon Prime Video, Disney+, Hulu, Hotstar, Star+, Peacock, Hayu, Paramount+, Noggin, BET+, Voot, Discovery+, Max, Crunchyroll, SonyLIV, ZEE5 және GulliMax.

Қажеттілік бойынша көрініс

Жақын видео сұраныс бойынша (NVOD) – спутниктік және кабельдік теледидар сияқты жоғары өткізу қабілетіне ие тарату механизмдерін пайдаланатын көп арналы телехабар берушілер қолданатын, көруге ақы төлеуге негіделген технология. Бағдарламаның бірнеше түрі қысқа уақыт аралығында (әдетте, әр 10–20 минут сайын белгілі бір кесте бойынша) эфирлік арналарда көрсетіледі, бұл көрермендерге ыңғайлы жағдай жасайды, олар бағдарламаны тек белгіленген уақытта ғана қосылып отырудың қажеті болмайды. Көрермен келесі көрсетілімге бірнеше минут күтуі мүмкін. Бұл технология жоғары өткізу қабілетін қажет етеді, провайдер ұсына алатын арналар санын азайтады және көбінесе үлкен сыйымдылыққа ие ірі операторлармен қамтамасыз етіледі. Видео сұраныс бойынша (VOD) енгізілгеннен кейін бұл концепцияның танымалдылығы төмендеді, сонымен қатар провайдерлер кеңжолақты қызметтері үшін ең жоғары өткізу қабілетін қамтамасыз етуге ұмтылады. Қазіргі таңдағыда, тек DirecTV және Dish Network спутниктік қызметтері NVOD қызметтерін ұсынады, себебі олар кеңжолақты қолжеткізбейді және олардың көптеген ауылдық тұтынушылары баяу қоңыраулы қосылымдар мен 5G емес сымсыз және спутниктік интернет опцияларына ғана қол жеткізе алады, олар фильмдерді ағыммен тамашалауға немесе деректерге шектеу қоюға мүмкіндік бермейді (сондай-ақ, AT&T қазір DirecTV-ге қарағанда толыққанды VOD тәжірибесін ұсынатын AT&T TV стриминг қызметіне басымдық беруде). VOD пайда болғанға дейін, 2002 жылы In Demand кабельдік төлем бойынша көру провайдері 40 арнаға дейін ұсынды, ал бірнеше фильмдерге көрермендерге NVOD тәжірибесін ұсыну үшін төрт арнада кезеңді кесте бойынша орын берілді. 2018 жылдың соңына қарай, көптеген кабельдік арналардың саны негізінен 3–5-ке дейін азайды және олар негізінен рингтік спорттық іс-шараларға (бокс және кәсіби күрес), комедиялық шоулар мен концерттерге қолданылады, бірақ соңғы екі бағыт стриминг қызметтері орындаушыларға әлдеқайда тиімді келісімшарттар ұсынатындықтан төмендеп барады. Сонымен қатар, бірнеше рингтік спорттық ұйымдар (негізінен UFC және WWE) өнімдерін тікелей маркетингтеуді ESPN+, WWE Network және Fox Sports қосымшалары сияқты стриминг қызметтері арқылы ұсынуды артық көреді, себебі телеарналар олардың кірісінің бір бөлігін алады. Австралияда Foxtel телехабар берушісі жаңа шыққан фильмдер үшін NVOD қызметін спутниктік арна арқылы ұсынады. Американдық төмен қуатты телерадио хабарларын тарату лицензиясының иегері Edge Spectrum өзінің желісі мен цифрлық бейнежазбалар жүйесін пайдаланып, видео сұраныс бойынша (VOD) тәжірибесін симуляциялауды жоспарлап отыр. Edge Spectrum-ның көптеген арналары, эфирде болған жағдайда, діни бағдарламалар ұсынады.

Near video on demand (NVOD) is a pay per view consumer video technique used by multi channel broadcasters using high bandwidth distribution mechanisms such as satellite and cable television. Multiple copies of a programme are broadcast at short time intervals (typically staggered on a schedule of every 10–20 minutes) on linear channels providing convenience for viewers, who can watch the programme without needing to tune in at the only scheduled point in time. A viewer may only have to wait a few minutes before the next time a movie will be programmed. This form is bandwidth intensive, reduces the number of channels a provider can offer, and is generally provided by large operators with a great deal of redundant capacity. This concept has been reduced in popularity as video on demand is implemented, along with providers often wanting to provide the maximum throughput for their broadband services possible. Only the satellite services DirecTV and Dish Network continue to provide NVOD services, as they do not offer broadband and much of their rural customer base only has access to slower dial up and non 5G wireless and satellite internet options which cannot stream films or have onerous data caps (and where possible, AT&T is now prioritizing their streaming service AT&T TV, which utilizes a fully immediate VOD experience, over DirecTV). Before the rise of VOD, the cable pay per view provider In Demand provided up to 40 channels in 2002, with several films receiving four channels on a staggered schedule to provide the NVOD experience for viewers. As of 2018, most cable pay per view channels now number mainly 3–5, and are used mainly for live ring sports events (boxing and professional wrestling), comedy specials, and concerts, though the latter two sources are declining due to streaming services offering much more lucrative performance contracts to performers, and several ring sports organisations (mainly UFC and WWE) now prefer direct marketing of their product via streaming services such as ESPN+, the WWE Network, and the apps of Fox Sports over pay TV providers which require a portion of the profits they otherwise retain directly. In Australia, pay TV broadcaster Foxtel offers NVOD for new release movies over their satellite service. Edge Spectrum, an American holder of low power broadcasting licenses, has an eventual business plan to use its network and a system of digital video recorders to simulate the video on demand experience. Most of Edge Spectrum's channels, where they are on air, carry televangelism.

Сұраныс бойынша бейнелерді түрту

Сұраныс бойынша видеоны "түрту" деп атау себебі, провайдер мазмұнды көрермен сұрамастан-ақ, көрерменнің ресиверіне жіберіп тұрады. Бұл техника байланыс және желілік өткізу қабілеті жеткіліксіз болғандықтан, нағыз "ағымдағы" сұраныс бойынша бейне беруге мүмкіндік бермейтін жүйелерде бірнеше телерадиокомпаниялар тарапынан қолданылады. Телеарналар өздерінің бейне ағынды инфрақұрылымын оңтайландыру үшін, ең танымал мазмұнды тұтынушылардың ресиверіне алдын ала жүктеу мақсатында да Push VOD-ты пайдаланады. Егер тұтынушы осы фильмдердің біреуін сұраса, ол оның цифрлық бейнежазба құрылғысына (DVR) бұрыннан жүктелген болады.