Кіріспе
1980 AC/DC концерттік фильмі AC/DC: Let There Be Rock - 1980 жылы Австралияның AC/DC хард-рок тобының қатысуымен түсірілген концерттік фильм, 1980 жылдың қыркүйегінде театрларда (және AC/DC туған Австралияда 1981 жылы Жаңа жыл қарсаңында) және сол жылы бейнетаспада жарық көрді.
AC/DC: Let There Be Rock is a 1980 concert film featuring the Australian hard rock band AC/DC, released theatrically in September 1980 (and AC/DC's native Australia on New Year's Eve, 1981) and on videotape the same year.
Шолу
AC/DC: Let There Be Rock 1979 жылы 9 желтоқсанда Париждегі Павильон де Парижде түсірілді. Сондай-ақ, ол топ мүшелерімен сұхбаттардан тұрады, соның ішінде әнші Бон Скотт, келесі ақпанда қайтыс болды. "Менің алғашқы панк-рок сәтім AC/DC фильмін көру болды, Let There Be Rock", - деп еске алды Дейв Гроль. "Менде бірінші рет осындай энергия пайда болды, бір нәрсені сындырып алғым келді. Мен қатты қуанып, ақымақ болып бара жатырмын! Ол кірлі және терлі еді. "Бұл керемет". Фильм Blu ray/DVD қос жинағы ретінде коллекционерлік қаптамамен, концерттік суреттермен, сувенирлік гитарамен және 32 беттік кітапшамен және жеке Blu ray және DVD жиынтықтары ретінде 2011 жылдың 7 маусымында қайта шығарылды. Тек 90 000 дана ғана жинақталған, әрқайсысының тамырына 90 000-нан бір нөмір қойылған. AC/DC-нің төртінші студиялық альбомы "Let There Be Rock" атаумен аталса да, фильмде T. N. T., Powerage және Highway to Hell әндері бар. Фильмнің плакаты мен видеотаспасының мұқабасы Let There Be Rock альбомының ең кең таралған нұсқаларына ұқсас болды. 1997 жылы концерттің кеңейтілген аудио жазбасы CD-де Let There Be Rock: The Movie Live in Paris ретінде Bonfire қорапшасының 2 және 3-дискілерінде шығарылды. Фильмге кірген 13 трекке қоса, CD-де "T. N. T". әнінің тірі нұсқасы бар ("Rocker" және "Let There Be Rock" арасында ойналған).
Қабылдау
Фильм сыншылардың аралас пікірлерін алды. Variety журналы фильмнің "көптеген рок-концерт фильмдерінде сияқты сахнаның алдындағы шұңқырда түсірілгенімен ерекшеленетінін" жазды. Бұл Led Zeppelin немесе Pink Floyd концерттік фильмдерін қайта-қайта көретін хард-рок аудиториясына рокты жаңа бұрыштан көруге мүмкіндік береді Визуалды түрде, соль-гитарист Ангус Янг қысқа шалбарлары мен мектеп оқушысының киімінде соңғы жылдары шыққан ең түпнұсқа және театрлық рок орындаушыларының бірі екендігін дәлелдейді. Оның сахнадағы ақымақ, жүгіруші билері фотосуретпен бірге бұл фильмді басқа рок фильмдерінен бөліп тұратын жалғыз элемент болып табылады". The Washington Post журналының Ричард Харрингтон Variety журналының пікірін қайталап, фильм "топтың жұмыс істеуіне аз түсінік береді, бірақ оның мақсаты шындыққа сай, ал төмен. Көпшілікке қажетсіз кадрларды түсірмеу үшін режиссерлер Эрик Дионисиус пен Эрик Мистлер ерекше камера бұрыштарын ойлап тапты. Фильмнің көп бөлігі сахнаның шетінде (топтан бір-екі фут қашықтықта) немесе жоғарыда қозғалатын долиден түсіріледі, бұл жаңа орындаушы перспективасын береді. "Нью-Йорк таймс" газетінің Стивен Холденың киноны "Австралияның танымал рок-квинтеті жанкүйерлерінің көңілінен шығатын, арзан, көңілі қалмайтын концерт фильмі" деп теріске шығарған сын-пікірі бар. Холден сұхбат сегменттеріндегі топ мүшелерінің жауаптарын "егерше, маскүнемдікпен айқын түрде түсініксіз болып көрінсе, әрқашанда бұрмаланған" деп сипаттады. Нью-Йорк Пост басылымындағы Эд Наха да фильмді ұнатпай, былай деп жазды: "AC/DC - бұл ең қызықты хард-рок топтарының бірі, бірақ сіз оны бұл фильмнен ешқашан білмейсіз. Негізінде, бұл "жұмысқа кірісейік, ішіп алайық, ойнайық, тағы бір рет ойнайық" деген фильм, ол сізге топ туралы көп нәрсе айтпайды, тек олар көп мөлшерде жоғары болып көрінеді және сахнада шымдарын ұстап тұру қиын. Кино көрермендері кез-келген сахнада бірден көп фигура назарда болса, шынымен бақытты. Оның орнына театрдағы стерео жүйедегі көпшілікке танымал "Диапазонды дыбыс" деген атау "Диапазонды шу" деген атауға лайық еді. Музыка қатты, сазсыз, ал вокал түсініксіз ыңқылдай бастайды". Журналист Марк Путтерфорд фильмді "екі қырлы семсер" деп атады: бір жағынан AC/DC-нің жан-жақты бейнесі өте жақсы, екінші жағынан, әр мүшесімен сахнадан тыс сұхбаттар ең жақсы жағдайда әуесқойлық, ең нашар жағдайда өте ұят". "Менің жасөспірім кезімдегі үлкен рок-н-ролл сәттерім AC/DC-нің "Let There Be Rock" фильмін көру болды", - деді Дейв Гроль Q'ге. "Менде бірінші рет музыканы естіп, қатты күйзелгенім сол фильмдегі алғашқы әннен кейін, өмірде бірінші рет өзімді шынымен панк сезінетін сәт болды. Мен тек кинотеатрды қиратып тастағым келді".