AC/DC – Жол тозаққа (AC/DC – Jol tozaqqa) — Мақалалармен ағылшынша

Кіріспе

1979 жылы AC/DC тобының студиялық альбомы. Highway to Hell альбомы – австралиялық хард-рок тобы AC/DC-нің 1979 жылғы 27 шілдеде жарық көрген алтыншы студиялық альбомы. Бұл Роберт Джон "Матт" Ландж продюсерлік еткен үш альбомның біріншісі және 1980 жылғы 19 ақпанда қайтыс болған вокалист Бон Скотттың соңғы альбомы.

Өмірбаян

1978 жылға қарай AC/DC халықаралық аренада бес альбом шығарды және Австралия мен Еуропаны кеңінен гастрольдеді. 1977 жылы олар Америкаға қонды және радиодан дерлік қолдау алмаса да, тікелей концерттер арқылы жанкүйерлер қатарын кеңейте бастады. Топтың соңғы альбомы, тікелей концертте жазылған If You Want Blood, Ұлыбританияда 13-орынға жетті, ал оған дейін шыққан екі альбом, 1977 жылғы Let There Be Rock және 1978 жылғы Powerage, топтың ашулы, блюзға негізделген хард-рок дыбысын табуына көмектесті. Atlantic Records компаниясының американдық бөлімшесі топтың 1976 жылғы Dirty Deeds Done Dirt Cheap альбомын қабылдамаса да, енді топтың АҚШ-та үлкен жетістікке жете алатынына сенді, егер олар радиоға қолайлы дыбыс бере алатын продюсермен жұмыс істесе. 1975 жылы Австралияда дебюттік High Voltage альбомынан бастап AC/DC-нің барлық альбомдарын Джордж Янг пен Гарри Ванда жазған. AC/DC: Maximum Rock & Roll кітабында айтылғандай, топ бұл идеяға ынталы болмады, әсіресе гитаристтер Ангус Янг пен Малкольм Янг, олар ағалары Джорджға деген адалдығын сезінді: Atlantic продюсері топты Оңтүстік Африка туған Эдди Крамермен жұптастырды, ол Джими Хендрикстің инженері ретінде және Led Zeppelin және Kiss сияқты мега-топтармен жұмыс істегенімен танымал болды. Крамер топпен Флорида штатының Майамидегі Criteria Studios-та кездесті, бірақ ешқандай жақсы қарым-қатынас болған жоқ. Джефф Бартон Guitar Legends журналында Малкольм Янгтың сөзін келтіреді: "Крамер сәл ақымақ еді. Ол Бонға қарап, бізге: "Сендердің әншің ән айта ала ма?" - деді. Ол, мүмкін, Хендрикс үшін дөңгелектерді бұрған шығар, бірақ ол, әрине, Хендрикс емес, мен сізге осыны айта аламын". AC/DC-нің бұрынғы менеджері Майкл Браунинг 1994 жылы жарық көрген Highway to Hell: The Life and Times of AC/DC Legend Bon Scott кітабында былай деп еске алады: "Малкольм Флоридадан маған қоңырау шалып: "Бұл жігіт үмітсіз, бірдеңе жаса, ол бізді Спенсер Дэвис әнін, 'Gimme Some Lovin'', 'I'm a Man' не болса да жазуға көндіруге тырысады" деді". Браунинг Замбияда туған продюсер Роберт Джон "Матт" Лангеге көмек сұрады. Лэнг Boomtown Rats тобының "Rat Trap" хитін жазумен және Clover, City Boy және Graham Parker сияқты пост-паб рок-топтарымен жұмыс істегенімен танымал болды. 1979 жылы әнші Бон Скотт RAM журналына: "Майамиде үш апта болдық, бірақ Крамермен бірдеңе жазған жоқпыз. Бір күні біз оған демалыс алып, келіп-кетпеуін айттық. Бұл сенбі күні еді, біз студияға кіріп, алты әнді жаздық, Лангеге жіберіп, "Бізбен жұмыс істейсіз бе?" деп сұрадық". Сонымен қатар, топ жаңа менеджментпен келісімге келді, Майкл Браунингті жұмыстан шығарып, Аэросмит пен Тед Нюгенттің мансабын дамытуға көмектескен агрессивті америкалық Питер Мэншты жалдады. AC/DC: Maximum Rock & Roll кітабында Арно Дюрье Лангтің, дауыспен жаттығушы ретінде Скоттқа "Touch Too Much" сияқты әндерде техникалық жағынан жақсы әнші болуы үшін дұрыс дем алуды үйреткенін және өзі фонограммаға қосылғанын, өйткені оның дауысы ерекше болғандықтан студияның екінші жағында тұруға тура келгенін жазды. Мелодиялық қосымша дауыстар топтың дыбысына жаңа элемент болды, бірақ Ланг қосып берген жылтырлық топтың ерекшелігін жойған жоқ, осылайша топты да, Atlantic Records-ты да қанағаттандырды. Лэнг Ангусқа пайдалы сабақтарды да берді, оған продюсердің қасында отырып соло ойнауды үйретті. Джеффри еске алады: "Матт: "Отыр, мен саған не ойнауыңды айтамын". Ангус: "Сенің солай істейтініңді көремін" деді. Бұл керемет болды! Бұл олардың бәрін Мэттке қызықтырды. Ол өзінен бұрын істемеген нәрсені істеуді сұрамады, немесе олардың істеріне араласып, бұрынғы қателіктерін айтқан жоқ. Ол оларды сол альбомға айналдырды".

By 1978, AC/DC had released five albums internationally and had toured Australia and Europe extensively. In 1977, they landed in America and, with virtually no radio support, began to amass a live following. The band's most recent album, the live If You Want Blood, had reached number 13 in the United Kingdom, and the two albums previous to that, 1977's Let There Be Rock and 1978's Powerage, had seen the band find their raging, blues based hard rock sound. Although the American branch of Atlantic Records had rejected the group's 1976 LP Dirty Deeds Done Dirt Cheap, it now believed the band was poised to strike it big in the States if only they would work with a producer who could give them a radio friendly sound. Since their 1975 Australian debut High Voltage, all of AC/DC's albums had been produced by George Young and Harry Vanda. According to the book AC/DC: Maximum Rock & Roll, the band was not enthusiastic about the idea, especially guitarists Angus Young and Malcolm Young, who felt a strong sense of loyalty to their older brother George:

The producer Atlantic paired the band with was South African born Eddie Kramer, best known for his pioneering work as engineer for Jimi Hendrix but also for mega bands Led Zeppelin and Kiss. Kramer met the band at Criteria Studios in Miami, Florida but, by all accounts, they did not get on. Geoff Barton quotes Malcolm Young in Guitar Legends magazine: "Kramer was a bit of a prat. He looked at Bon and said to us, 'Can your guy sing?' He might've sat behind the knobs for Hendrix, but he's certainly not Hendrix, I can tell you that much." Former AC/DC manager Michael Browning recalls in the 1994 book Highway to Hell: The Life and Times of AC/DC Legend Bon Scott, "I got a phone call from Malcolm in Florida, to say, 'This guy's hopeless, do something, he's trying to talk us into recording that Spencer Davis song,' 'Gimme Some Lovin',' 'I'm a Man,' whatever it was." Browning turned to Zambian born producer Robert John "Mutt" Lange to step in. Lange was best known for producing the Boomtown Rats number one hit "Rat Trap" and post pub rock bands like Clover, City Boy, and Graham Parker. In 1979, singer Bon Scott told RAM magazine, "Three weeks in Miami and we hadn't written a thing with Kramer. So one day we told him we were going to have a day off and not to bother coming in. This was Saturday, and we snuck into the studio and on that one day we put down six songs, sent the tape to Lange and said, 'Will you work with us?'" The band had also signed up with new management, firing Michael Browning and hiring Peter Mensch, an aggressive American who had helped develop the careers of Aerosmith and Ted Nugent. In AC/DC: Maximum Rock & Roll, Arnaud Durieux writes that Lange, a trained singer, showed Scott how to breathe so he could be a technically better singer on songs like "Touch Too Much" and would join in on background vocals himself, having to stand on the other side of the studio because his own voice was so distinctive. The melodic backing vocals were a new element to the band's sound, but the polish Lange added did not detract from the band's characteristic crunch, thereby satisfying both the band and Atlantic Records at the same time. Lange also taught Angus some useful lessons, instructing him to play his solos while sitting next to the producer. Jeffrey recalled: "Mutt said: 'Sit here and I'll tell you what I want you to play.' Angus was like, 'You fucking will, will ya?' But he sat next to Mutt and Mutt didn't force it on him, just kind of pointed at the fretboard and, 'Here, this ' and 'Hold that ' and 'Now go into that ' It was the solo from "Highway To Hell". It was fantastic! And that really stood them all to attention on Mutt too. He wasn’t asking them to do anything he couldn’t do himself, or getting on their case saying it’s been wrong in the past; nothing like that. He really massaged them into what became that album."