Кіріспе

Хендрик аралы - Пенсильвания штатының Бакс округіне жататын эрозиялық нысан. Бір кездері негізгі жағалаудың бөлігі болған, Делавэр өзенінің едәуір арнасы оны қазіргі уақытта штаттың қалған бөлігінен бөліп тұрады. Арал Солебери қалашығының бөлігі және Делавэр канал мемлекеттік паркіне кіретін қорғалған табиғи аймақ.

География

Хендрик аралы Пенсильвания штатының Нью-Хоуп қаласының солтүстігінде Делавэр өзенінің бұрылысының басында орналасқан. Делавэрдегі көптеген аралдардан айырмашылығы, ол бір кездері Пенсильвания материгімен байланысқан. Содан бері өзеннің үш арнасы пайда болды: Пенсильвания мен Хендрик аралы арасындағы, Хендрик аралы мен Игл аралы арасындағы негізгі арна және Игл аралы мен Нью-Джерси аралындағы тағы бір арна. Аралдың құмды топырағына қарамастан, онда жапырақты орман көп. Жабайы жануарлар арасында аралға Пенсильваниядан кез-келген уақытта жүзіп келетін бұғылар мен бөркіттер бар. Жағалауы әдетте жартасты, әсіресе шығыс жағалау мен солтүстік ұшы бойынша, және бірнеше балық және су жыландары түрлері мекендейді. Батыстағы жағалауы шығыстағыға қарағанда бұзық және тасты емес. Арал оңтүстік шетіндегі тағы бір жартасты нүктеге дейін созылады, солтүстік нүктеден үш ширек мильдей ағынға қарай. Делавэр аралдарының арасында жиі кездеспейтін Хендрик аралының топографиясы өте әртүрлі. Аралдың орталығы өзеннің қалыпты биіктігінен шамамен 15 фут (4,6 метр) жоғары. Нәтижесінде аралда екі түрлі экологиялық аймақ бар: жағалау бойындағы жазық, жиі су астында болатын жағалаулық тіршілік ету ортасы және Пенсильвания мен Нью-Джерсидің айналасындағы жер бедерінің типтік аймақтарындағы жапырақты орман тіршілік ету ортасы.

Қолжетімділік және демалыс

Хендрик аралы - Пенсильванияның Делавэр канал мемлекеттік паркіне кіретін қорғалған табиғи аймақ. Сондықтан, адамдар күндіз келуіне шақырылады, бірақ кемпингке тыйым салынады. Аралға тек сумен немесе қайықпен жетуге болады. Каноэландар мен байдаркашылар аралдың солтүстік нүктесіне жақын Пенсильвания мемлекеттік паркі қызметімен қамтылған шағын тұрақтан немесе өзеннің Нью-Джерси жағалауындағы бір миль (1,6 км) жоғарыдағы Буль аралы демалыс аймағынан шығуға мүмкіндігі бар. Нью-Джерси штатының Ламбертвилл қаласында бірнеше шақырым арықта орналасқан қайықпен жүзуге ыңғайлы орын бар. Пенсильвания жағындағы көлік тұрағынан ұшырылатын кез келген қозғалтқышы жоқ қайықтарға Пенсильвания Балық және қайық комиссиясынан ұшыру рұқсатын алу керек. Үлкен қайықтар аралдың жартасты жағалауына жақындамауы керек. Аралдың маңынан өтетін қайықшылар өзеннің шығыс арнасынан, Игл аралы мен Нью-Джерси арасынан өтуі керек; қалған екі арнасы қауіпсіз өту үшін жиі аз. Аралдың жағалауы өзен деңгейіне байланысты үнемі өзгеріп отырады, сондықтан қонуға арналған ең жақсы орын жоқ, бірақ батыс жағалаудың солтүстік бөлігі әдетте ең қолайлы аймақ болып табылады. Судың төмендеуі кезінде аралға Пенсильвания жағалауынан кеменімен өтуден гөрі аралға жету әлдеқайда оңай.

Тарих

18 ғасырдан бастап 1866 жылға дейін арал әр түрлі атауларға ие болды, әр жаңа иесімен өзгерді. Сол жылы оны жергілікті фермер Джон Хендрик сатып алды. Ол үш он жыл бойы отбасында болды, және оның ұлы мен келіні осы кезеңде аралдағы бір үйде өз балаларымен бірге өмір сүрді. Содан бері иелік етушілердің өзгеруіне қарамастан, Хендрик аралы деген атау сақталып келеді. Хендриктер үйінің ешқандай расталған іздері жоқ, бірақ аралдың оңтүстік жартысындағы бірнеше қираған ғимараттардың іргетастары бар сияқты. 1950 жылы бұл аралды, сол кездегі "Хукер аралы" немесе "Арал фермасы" деп аталатын аралды, жазушы Артур Костлер аукционнан сатып алды, ол өзінің "Странжер на площади" кітабында сипатталған. Ол аралды 1954 жылы сатты. 1955 жылы аралды PECO Energy компаниясы сатып алды, ол гидроэлектр стансасын салуға қызығушылық танытты. Алайда, сайт ешқашан дамытылмаған және 1996 жылы аралды Бакс округінің мұраны қорғау ұйымы сатып алған. Қазіргі уақытта оны Пенсильвания табиғат ресурстарын қорғау департаменті Делавэр канал мемлекеттік паркіне кіретін табиғи аймақ ретінде басқарады. 2004-2005 жылдардағы су тасқынынан кейін Хендрик аралының жағалауындағы аймақтар, әсіресе батыс жағалауда, өзеннен жоғары аралға әкелінген қалдықтармен тұншығып қалды. Қазір аралдың батыс жағалауынан оның ішкі бөлігіне кіру мүмкіндігі шектеулі болса да, экологиялық залал аз болған көрінеді.