Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1976 және 1977 жылдары салынған Mass Driver 1 - бұл массалық драйвердің тұжырымдамасының алғашқы көрсетілімі, ол электромагниттік ұшыру құралының бір түрі, оны, қағидаты бойынша, реакциялық масса үшін астероидтық материалдарды пайдалана отырып, күн немесе басқа электр қуатымен қуатты ракеталық қозғалтқыш ретінде де құрастыруға болады. Бастапқыда ойланғандай, массалық драйвер айлық базадан L5 -ке, тұрақты орбита ұстауға болатын бесінші Лагранж нүктесіне пайдалы жүктерді жіберуді көздеді. Бұл жерде Джерард К. О'Нилл ғарыш колониясын құруды ұсынды (бес Лагранж нүктесінің тек L4 және L5 ғана нақты тұрақты, нақты физикалық Жер / Ай жүйесі үшін де, сондай-ақ идеалды шектелген 3 дене жағдайы үшін де). Модель 20 қозғалтқыш катушкадан тұратын, олардың ішінде кішкентай арматура (бэкет деп аталады) қозғалтқыш катушкалардың импульстік магнит өрістерімен итеріп жүреді. Бұл қораптың төрт рельсі мыс құбырлардан жасалған, олар арқылы бірнеше автокөлік батареясынан бір-біріне жалғасқан ток ағыны беріліп отырды. Бұл эпоксидті шыны цилиндр, диаметрі шамамен 10 см, ұзындығы 20 см, алюминий сымдарымен оралған, батареялармен қуаттандырылған. Мыс рельстер қозғалтқыш орамдардың ішкі жағына орнатылған, ал бөтелке мыс рельстерге ұштарына орнатылған көмірлі щеткалар орнатылған көктемгі төзімді бериллий мыс жолақтарымен ұсталған. Құбырдың өтуі микробұғаттарды қысып, конденсаторларды қозғалтқыш орамдары арқылы босатуды іске қосты. Лоренц күші арқылы букет орамдағы ток, букетті жылдамдату үшін қозғалтқыш орамдардағы импульсті магнит өрістерімен өзара әрекеттесті. Электрлік кедергісін азайту үшін сұйық азотпен салқындатылғанда, ол шамамен 30 г (300 м/с2) жылдамдыққа қол жеткізді. Массалық драйверді Принстон университетінің Жерар К. О'Нилл (МТИ-де 1976-1977 оқу жылында демалыспен жүрген) және МТИ-нің Генри Колм ойлап тапқан. Оны MIT студенттері өздерінің басшылығымен MIT Bitter Magnet Lab-тегі қоқыс үйіндісінен алынған материалдарды пайдаланып жасады. 1977 жылы мамыр айында Принстон университетінің ғарыш өндірісі нысандарының конференциясында өткен демонстрацияны Nova жариялады. О'Нилл мен Колм Жерден жылдамдықты жоғалту үшін пайдалы жүктерді ұшыруға үміттенді, осылайша ғарышқа ұшырудың құнын он долларға дейін азайтып, электр энергиясының құнын, зымыран отын ұшыру қажеттілігін болдырмау арқылы. Жерден тыс кеңістікті іске қосу нарығы шығынды ақтауға жеткілікті көлемде болатын күнді күтуде. Бұқаралық драйвердің идеясы 1966 жылы Роберт А. Хайнлайнның "Ай - қатал сүйікті" кітабынан шыққан болуы мүмкін. Хайнлайн осыған ұқсас құрылғыны "индукциялық катапульт" деп атаған.
Constructed in 1976 and 1977, Mass Driver 1 was an early demonstration of the concept of the mass driver, a form of electromagnetic launcher, which in principle could also be configured as a rocket motor, using asteroidal materials for reaction mass and energized by solar or other electric power. As originally envisioned, the mass driver was intended to launch payloads from a lunar base to L5, the fifth Lagrange point in which a stable orbit can be maintained. This is where Gerard K. O'Neill proposed building a space colony (of the five Lagrange points, only L4 and L5 are truly stable, both for the real physical Earth/Moon system as well as for the ideal restricted 3 body case). The model consisted of a series of some 20 drive coils through which a small armature (called the bucket) traveled, pushed by the pulsed magnetic fields of the drive coils. The bucket rode on four rails made from copper plumbing tubes, through which was fed direct current from several car batteries connected in series. It was an epoxy glass cylinder, roughly 10 cm in diameter by 20 cm long, wrapped with a coil of aluminium wire, energized by the batteries. The copper rails were mounted onto the interior of the drive coils, and the bucket was held onto the copper rails by spring loaded beryllium copper strips with automotive carbon brushes mounted on the ends. The passage of the bucket depressed microswitches which triggered the discharge of capacitors through the drive coils. The current in the bucket coil interacted, by the Lorentz force, with the pulsed magnetic fields from the drive coils to accelerate the bucket. When the bucket coil was cooled by liquid nitrogen to reduce its electrical resistance, it was able to achieve an acceleration of around 30 g (300 m/s²). The mass driver was inspired and designed by Gerard K. O'Neill of Princeton University (who was on sabbatical at MIT during the 1976–77 academic year) and Henry Kolm of MIT. It was built under their direction by students at MIT, largely using material scavenged from the scrap heap at the Bitter Magnet Lab at MIT. A demonstration at the May 1977 Princeton University Space Manufacturing Facilities Conference was covered by Nova. Ultimately O'Neill and Kolm hoped to launch payloads to escape velocity from Earth, thus reducing the cost of space launch to only about ten dollars a pound, the cost of electric energy, by eliminating the need to launch rocket fuel. Further development awaits the day when the space launch market off Earth is large enough to justify the cost. The idea for the mass driver may have come from the 1966 Robert A. Heinlein book The Moon Is a Harsh Mistress. Heinlein referred to a similar device as an "induction catapult".