Tom Brown (tennis)

Кіріспе

Америкалық теннисші Томас П. Браун (Томас П. Браун) (1922 жылы 26 қыркүйек - 2011 жылы 27 қазан) 1940 жылдары әлемдегі ең үздік әуесқой теннисшілердің бірі және ардагерлер мен ардагерлер арасындағы жарыстарда үздік жеңімпаз болды. Ол Томас П. Браунның, газет тілшісі, кейін теміржолдың қоғамдық қатынастар директорының және Том кішкентай кезінде мектеп мұғалімі болған Хилда Джейн Фишердің ұлы болды. Вашингтон қаласында туылғанына қарамастан, Том екі жасында ата-анасы (екеуі де калифорниялықтар) батысқа әкелгеннен кейін бүкіл өмірінде Сан-Францисканыкі деп саналды.

Өмірбаян

Том Браун кіші Сан-Францискодағы Голден Гейт паркіне тенниспен шықты, онда демалыс күндері оның ата-анасы ойнады, Том да сонда жүрді. Ол спортқа қызыға бастады, көп ұзамай ата-анасын жеңіп, қала бойынша балалар чемпионатында жеңіске жетті. Ол Лоуэлл орта мектебінде және Калифорния Беркли университетінде теннис командасының капитаны болды. Теннис ешқашан өміріндегі басты оқиға болмаған адам ретінде ол өзін заңгерлік практикаға арнап, отбасын тәрбиелеуге дейін спортта табысты болды. Ол өз дәуірінің үздік ойыншыларына қарсы жеңістерге қол жеткізді. Private First Class Brown 1945 жылдың қазан айында Пакфик жағалауындағы беделді теннис чемпионатының жеке турнирінде жеңімпаз атанды. Бұл АҚШ-тағы екінші ең көне теннис турнирі. Браун төрт рет жеңімпаз атанды, екі рет жеке, екі рет қос. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін армиядан жаңа шыққан ол 1946 жылы Уимблдонның жартылай финалына жетті, онда ол сол жылдың чемпионы, француз Ивон Петраны жеңіп алды, жеңіліске ұшырағанға дейін екі сетке алды. Әлемдегі ең үздік ерлер мен әйелдер арасындағы қоспарда серіктес ретінде сұранысқа ие болған Браун Джек Крамермен бірге 1946 жылы Уимблдон қоспардасы ойындарында австралиялық Джефф Браун мен Динни Пейлске қарсы жеңіске жетті. Ол сонымен қатар Дороти (Додо) Банди мен Джефф Браунға қарсы Луиза Броумен бірге аралас қос қосындыда жеңіп алды. Сол жылы француздар чемпионатында "Додо" командасымен аралас финалда ойнап, жекелей жартылай финалға жетті (Ярослав Дробныйға ұтылып). АҚШ Ұлттық чемпионатында ол жеке финалға Фред Ковалескиді, Том Фалькенбургті, Битси Грантты, Херби Фламды, Фрэнк Паркерді және Гарднар Муллойды жеңіп шықты, содан кейін ол Крамерден жеңілді. 1947 жылы Уимблдонда Браун чемпионды қорғап отырған Петраны және болашақ чемпион Бадж Паттиді жеңіп, содан кейін финалда Крамерге жеңіліп қалды. Француздар чемпионатында (соңғы рет Уимблдоннан кейін өткізілді) жартылай финалда Жозеф Асбодтан жеңіліп, австралиялық Билли Сидвеллмен қос финалда болды. Ол әлемдегі No1 орынға ие болды. 7 1946 жылы Пьер Гиллу және 1947 жылы Джон Оллифф пен Гарри Хопман. 47 және 48 жасында Браун 45 жастан асқан ерлер арасында ұлттық жекпе-жекте жеңіске жетті. Ол сондай-ақ АҚШ Ұлттық 45 және одан да көп қос қос жарысын үш рет жеңіп алды, бір рет Арт Ларсенмен және екі рет Тони Трабертпен. Заңгерлік қызметінен зейнетке шыққаннан кейін ол үлкен теннисті толық қабылдады, ал 65 жасында 1987 жылы 65 жастан асқан жекелейлер арасында USTA Ұлттық Гранд Слем турниріне жеңімпаз атанды, ол қатты, саз, шөп және жабық беттерде жеңіске жетті, бұл АҚШ-тың ардагерлер теннисі жылнамасында бірегей жетістік. 1988 жылы Халықаралық теннис федерациясы оны әлемдегі үздік ардагер ойыншы деп атады. Браун аға ойыншы ретінде көптеген ұлттық титулдарды жеңіп алды: 24 жеке және 11 қос, Бобби Риггспен үш рет және Фред Ковалескимен сегіз рет. Браунның соңғы ұлттық титулы 1998 жылы болды. 2007 жылы ол "Том өтіп бара жатқанда" атты естеліктерін жариялады. Том Браун 2011 жылы 27 қазанда 89 жасында Кастро доласында қайтыс болды.

Tom Brown Jr. got his start playing tennis at San Francisco's Golden Gate Park where on weekends his parents played, and Tom tagged along. He quickly became intrigued with the sport, was soon beating his parents and winning citywide children's championships. He was captain of the tennis teams at both Lowell High School and the University of California Berkeley. For one for whom tennis was never the main event in life, he had a successful record in the sport, before devoting himself to a law practice and raising a family. At his best he had wins over top players of his era. As Private First Class Brown won the singles title of the prestigious Pacific Coast Championships in October 1945, the second oldest tennis tournament in the U. S. Brown won it four times, twice in singles, twice in doubles. Then, fresh out of the Army after World War II, he reached the 1946 Wimbledon semifinals, in which he led that year's eventual champion, France's Yvon Petra, by two sets before losing. In demand as a doubles partner among the world's best, both men and women, Brown, with Jack Kramer, won the 1946 Wimbledon doubles against Australia's Geoff Brown and Dinny Pails. He also won its mixed doubles, teamed with Louise Brough, against Dorothy (Dodo) Bundy and Geoff Brown. The same year, at the French, he played the mixed finals with "Dodo" and reached the semis of the singles (losing to Jaroslav Drobny). At the U. S. Nationals, he reached the singles finals by defeating Fred Kovaleski, Tom Falkenburg, Bitsy Grant, Herbie Flam, Frank Parker and Gardnar Mulloy, then he was defeated by Kramer. In the Wimbledon singles in 1947, Brown beat defending champion Petra and future champion Budge Patty, then lost easily to Kramer in the final. At the French (held after Wimbledon for the last time), he lost in the semifinals to eventual winner Jozsef Asboth, and he was in the doubles finals with Billy Sidwell of Australia. He was ranked World No. 7 for 1946 by Pierre Gillou and for 1947 by both John Olliff and Harry Hopman. At ages 47 and 48, Brown won the National Men's 45 and over hard court singles. He also took the U. S. National doubles 45 and over three times, once with Art Larsen and twice with Tony Trabert. Upon retirement from his law practice, he fully embraced senior tennis, and at the age of 65 in 1987, won the USTA National Grand Slam in the 65 and over singles, triumphing on hard, clay, grass and indoor surfaces, an almost unique accomplishment in the annals of U. S. veterans’ tennis. In 1988, the International Tennis Federation named him Outstanding Veterans Player in the world. Brown won numerous national titles as a senior player: 24 singles and 11 doubles, pairing with Bobby Riggs three times and Fred Kovaleski eight times. Brown's last national title was in 1998. In 2007 he published his memoirs titled "As Tom Goes By". Tom Brown died in Castro Valley, California on October 27, 2011, aged 89.