Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
NASA мен JAXA арасындағы бірлескен ғарыш миссиясы Тропикалық жауын-шашынды өлшеу миссиясы (TRMM) NASA мен JAXA арасындағы тропикалық жауын-шашынды бақылау және зерттеу үшін бірлескен ғарыш миссиясы болды. Бұл термин миссияның өзіне де, миссия деректерді жинау үшін қолданған спутнигіне де қатысты. TRMM NASA-ның Жер планетасына арналған миссиясының бөлігі болды, бұл Жерді жаһандық жүйе ретінде зерттеуге арналған ұзақ мерзімді, үйлестірілген зерттеу әрекеті. Спутник 1997 жылы 27 қарашада Жапонияның Танегасима қаласындағы Танегасима ғарыш орталығынан ұшырылды. TRMM 17 жыл бойы жұмыс істеді, оның ішінде бірнеше рет миссияны ұзартты, 2015 жылы 15 сәуірде қызметінен шығарылды. TRMM Жер атмосферасына 2015 жылдың 16 маусымында қайтадан кірді.
Joint space mission between NASA and JAXA
The Tropical Rainfall Measuring Mission (TRMM) was a joint space mission between NASA and JAXA designed to monitor and study tropical rainfall. The term refers to both the mission itself and the satellite that the mission used to collect data. TRMM was part of NASA's Mission to Planet Earth, a long term, coordinated research effort to study the Earth as a global system. The satellite was launched on 27 November 1997 from the Tanegashima Space Center in Tanegashima, Japan. TRMM operated for 17 years, including several mission extensions, before being decommissioned on 15 April 2015. TRMM re entered Earth's atmosphere on 16 June 2015.
Өмірбаян
Тропиктік жауын-шашынды өлшеу кең кеңістіктік және уақытша ауытқуларға байланысты қиын параметр болып табылады. Алайда тропикалық жауын-шашынды түсіну ауа райы мен климатты болжау үшін маңызды, өйткені бұл жауын-шашын атмосфералық желдің айналымын басқаратын энергияның төрттен үш бөлігін қамтиды. ТРММ-ге дейін жауын-шашынның бүкіләлемдік таралуы 50% сенімділікпен ғана белгілі болды. ТРММ тұжырымдамасы алғаш рет 1984 жылы ұсынылған. Ғылыми мақсаттар, алғашқы ұсыныстар бойынша, мыналар болды: Жобаға 1991 жылы АҚШ Конгресінің ресми қолдауы берілді, содан кейін 1993 жылдан 1997 жылға дейін ғарыш кемелерін салу. 1997 жылы 27 қарашада Танегасима ғарыш орталығынан ұшырылған.
Tropical precipitation is a difficult parameter to measure, due to large spatial and temporal variations. However, understanding tropical precipitation is important for weather and climate prediction, as this precipitation contains three fourths of the energy that drives atmospheric wind circulation. Prior to TRMM, the distribution of rainfall worldwide was known to only a 50% of certainty. The concept for TRMM was first proposed in 1984. The science objectives, as first proposed, were: The project received formal support from the United States Congress in 1991, followed by spacecraft construction from 1993 through 1997. TRMM launched from Tanegashima Space Center on 27 November 1997.
Миссияны ұзарту және орбитадан шығару
TRMM миссиясының өмірін негізгі миссиядан тыс уақытқа дейін ұзарту үшін НАСА 2001 жылы ғарыш кемесінің орбиталық биіктігін 402,5 км-ге дейін арттырды. 2005 жылы NASA директоры Майкл Гриффин бастапқыда бақыланатын төмендеу үшін арналған қозғалтқышты пайдалану арқылы миссияны қайтадан кеңейтуге шешім қабылдады. Бұл 2002 жылы NASA-ның тәуекелдерді бағалауы TRMM-нің бақылаусыз қайта кіруінен адам жарақаты немесе өлімі ықтималдығын 5000-ға 1 деп белгілегеннен кейін, NASA спутниктеріне қайта кіру үшін қолайлы деп саналатын зардап шегу тәуекелі екі есеге жуық болды; және Ұлттық зерттеулер кеңесінің одан кейінгі ұсынысы бақылаусыз кіру тәуекеліне қарамастан миссияны ұзарту. Зондтың негізгі сенсоры, жауын-шашын радары, 2015 жылдың 1 сәуірінде соңғы рет сөндірілді, ал соңғы ғылыми сенсор, LIS, 2015 жылдың 15 сәуірінде сөндірілді. Қайта кіру 2015 жылдың 16 маусымында 06:54 UTC-те болды.
To extend TRMM's mission life beyond its primary mission, NASA boosted the spacecraft's orbit altitude to 402.5 km in 2001. In 2005, NASA director Michael Griffin decided to extend the mission again by using the propellant originally intended for a controlled descent. This came after a 2002 NASA risk review put the probability of a human injury or death caused by TRMM's uncontrolled re entry at 1 in 5,000, about twice the casualty risk deemed acceptable for re entering NASA satellites; and a subsequent recommendation from the National Research Council panel that the mission be extended despite the risk of an uncontrolled entry. The probe's primary sensor, the precipitation radar, was switched off for the final time on 1 April 2015 and the final scientific sensor, LIS, was turned off on 15 April 2015. Re entry occurred on 16 June 2015 at 06:54 UTC.
Жауын-шашын радары
Жауын-шашын радары (PR) - бұл дауыл құрылымының үш өлшемді картасын беруге арналған алғашқы ғарышқа шығарылған құрал. Өлшемдер жаңбырдың қарқындылығы мен таралуы, жаңбырдың түрі, дауылдың тереңдігі және қардың жаңбырға айналуы туралы ақпаратты берді. Осы өлшемдерге негізделген әртүрлі биіктікте атмосфераға шығарылатын жылудың бағалауы әлемдік атмосфералық циркуляцияның модельдерін жақсарту үшін пайдаланылуы мүмкін. PR 13,8 ГГц жиілікте жұмыс істеді және құрлық пен мұхит бетіндегі жауын-шашынның 3D үлестірімін өлшеді. Ол қабылдау тереңдігін анықтады және осылайша атмосфераның жасырын жылулығына жеткен жауын-шашынды өлшеді. Оның радиусы 4,3 км, ал ені 220 км.
The Precipitation Radar (PR) was the first space borne instrument designed to provide three dimensional maps of storm structure. The measurements yielded information on the intensity and distribution of the rain, on the rain type, on the storm depth and on the height at which the snow melts into rain. The estimates of the heat released into the atmosphere at different heights based on these measurements can be used to improve models of the global atmospheric circulation. The PR operated at 13.8 GHz and measured the 3 D rainfall distribution over land and ocean surfaces. It defined a layer depth of perception and hence measured rainfall that actually reached the latent heat of atmosphere. It had a 4.3 km resolution at radii with 220 km swath.
TRMM микротолқынды бейнелеу құрылғысы
TRMM Микротолқынды бейнелеу (TMI) - TRMM спутнигі астында жауын-шашын туралы сандық ақпаратты беру үшін жасалған пассивті микротолқынды сенсор. Жер мен оның атмосферасы шығаратын микротолқындық энергияның шағын мөлшерін мұқият өлшеу арқылы TMI атмосферадағы су буын, бұлт суын және жаңбырдың қарқындылығын өлшеуге мүмкіндік алды. Бұл өте кішкентай аспап еді, ол аз энергия жұмсады. Бұл, жауын-шашын туралы кең көлемді және сандық ақпаратпен бірігіп, TMI-ді Тропикалық жауын-шашынды өлшеу миссиясындағы жауын-шашынды өлшеу топтамасының "жұмыс аты" етті. ТМИ жаңа құрал емес. Ол 1987 жылдан бері қорғаныс метеорологиялық спутниктерінде үздіксіз ұшып келе жатқан аса табысты арнайы сенсорлық микротолқынды / суретке түсіру (SSM / I) жобасына негізделген. TMI сәулеленудің интенсивтілігін бес түрлі жиілікте өлшеуіш болып табылады: 10,7, 19,4, 21,3, 37,0, 85,5 ГГц. Бұл жиіліктер SSM/I жиіліктеріне ұқсас, тек TMI тропикалық жаңбырларда жиі болатын жоғары жауын-шашын мөлшеріне линейлік жауап беру үшін жасалған қосымша 10,7 ГГц арнаға ие. TMI-ден күтілетін басқа негізгі жақсарту - жердің жақсартылған ажыратылуы. Бұл жақсарту аспаптардың жақсаруының нәтижесі емес, керісінше, ТРММ-нің төменгі биіктігі (ТРММ-ның 402 шақырымы, SSM/I-нің 860 шақырымына қарағанда) функциясы. ТМИ жер бетінде 878 км кеңістікте орналасқан. TRMM-дегі TMI-нің жоғары ажыратылуы, сондай-ақ қосымша 10,7 ГГц жиілігі TMI-ді алдыңғыларына қарағанда жақсы құрал етеді. Жауын-шашын радарынан алынған қосымша ақпарат алгоритмдерді жетілдіруге көмектеседі. Жаңбырдың жақсартылған өнімдері TRMM-ге де, SSM/I және NASA-ның EOS PM (Aqua (спутник)) және жапондық ADEOS II спутниктерінде ұшу радиометрлері арқылы жүргізілетін жалғасу өлшеулеріне де қызмет етеді.
The TRMM Microwave Imager (TMI) was a passive microwave sensor designed to provide quantitative rainfall information over a wide swath under the TRMM satellite. By carefully measuring the minute amounts of microwave energy emitted by the Earth and its atmosphere, TMI was able to quantify the water vapor, the cloud water, and the rainfall intensity in the atmosphere. It was a relatively small instrument that consumed little power. This, combined with the wide swath and the quantitative information regarding rainfall made TMI the "workhorse" of the rain measuring package on Tropical Rainfall Measuring Mission. TMI is not a new instrument. It is based on the design of the highly successful Special Sensor Microwave/Imager (SSM/I) which has been flying continuously on Defense Meteorological Satellites since 1987. The TMI measures the intensity of radiation at five separate frequencies: 10.7, 19.4, 21.3, 37.0, 85.5 GHz. These frequencies are similar to those of the SSM/I, except that TMI has the additional 10.7 GHz channel designed to provide a more linear response for the high rainfall rates common in tropical rainfall. The other main improvement that is expected from TMI is due to the improved ground resolution. This improvement, however, is not the result of any instrument improvements, but rather a function of the lower altitude of TRMM 402 kilometers compared to 860 kilometers of SSM/I). TMI has a 878 kilometer wide swath on the surface. The higher resolution of TMI on TRMM, as well as the additional 10.7 GHz frequency, makes TMI a better instrument than its predecessors. The additional information supplied by the Precipitation Radar further helps to improve algorithms. The improved rainfall products over a wide swath will serve both TRMM as well as the continuing measurements being made by the SSM/I and radiometers flying on the NASA's EOS PM (Aqua (satellite)) and the Japanese ADEOS II satellites.
Көрінетін және инфрақызыл сканер
Көрінетін және инфрақызыл сканер (VIRS) жауын-шашынды өлшеу жиынтығының үш құралының бірі болды және жауын-шашынның өте жанама көрсеткіші ретінде қызмет етеді. VIRS, өз атауынан көрінетіндей, Жерден көтеріліп жатқан сәулелерді бес спектрлік аймақта, көруден инфрақызылға дейін, яғни 0,63-12 мм аралығында, сезді. VIRS негізгі құралдар жиынтығына екі себеппен енгізілді. Біріншісі - жауын-шашынды өлшеу қабілеті. Екінші және одан да маңызды себеп - Полярлық операциялық экологиялық спутниктерді (POES) және геостационарлық операциялық экологиялық спутниктерді (GOES) пайдалана отырып, жүйелі түрде жүргізілетін басқа өлшемдерге стандарт ретінде қызмет ету. Әр түрлі спектрлік аймақтардағы (немесе жолақтардағы) сәулеленудің интенсивтілігін көздің жарықтығын (көрінетін және жақын инфрақызыл) немесе температурасын (инфрақызыл) анықтау үшін пайдалануға болады.
The Visible and Infrared Scanner (VIRS) was one of the three instruments in the rain measuring package and serves as a very indirect indicator of rainfall. VIRS, as its name implies, sensed radiation coming up from the Earth in five spectral regions, ranging from visible to infrared, or 0.63 to 12 mm. VIRS was included in the primary instrument package for two reasons. First was its ability to delineate rainfall. The second, and even more important reason, was to serve as a transfer standard to other measurements that are made routinely using Polar Operational Environmental Satellites (POES) and Geostationary Operational Environmental Satellite (GOES) satellites. The intensity of the radiation in the various spectral regions (or bands) can be used to determine the brightness (visible and near infrared) or temperature (infrared) of the source.
Бұлттар мен Жердің сәулелі энергиясының сенсорлары
Бұлттар мен Жердің сәулелі энергия жүйесі (CERES) атмосфераның жоғарғы бөлігіндегі энергияны өлшеді, сондай-ақ атмосферадағы және Жердің бетіндегі энергия деңгейін бағалады. CERES аспабы 1984-1993 жылдар аралығында үш спутникті пайдалану арқылы энергияның әлемдік бюджетін өлшеу үшін қолданылған Жер радиациялық бюджеті экспериментіне (ERBS) негізделген. CERES сол ғарыш кемесідегі өте жоғары ажыратылатын бұлтты суретке түсіретін аспаптардың ақпаратын пайдалана отырып, бұлттың қасиеттерін, оның ішінде бұлттың мөлшерін, биіктігін, қалыңдығын және бұлт бөлшектерінің мөлшерін анықтайды. Бұл өлшемдер Жердің жалпы климаттық жүйесін түсіну және климатты болжау модельдерін жақсарту үшін маңызды. Ол тек 1998 жылдың қаңтар-тамыз айларында және 2000 жылдың наурыз айында жұмыс істеді, сондықтан қол жетімді деректер деректері өте қысқа (егер кейінірек CERES аспаптары басқа миссияларда, мысалы Жерді бақылау жүйесі (EOS) AM (Terra) және PM (Aqua) спутниктерінде ұшырылса да)
Clouds and the Earth's Radiant Energy System (CERES) measured the energy at the top of the atmosphere, as well as estimates energy levels within the atmosphere and at the Earth's surface. The CERES instrument was based on the successful Earth Radiation Budget Experiment (ERBS) which used three satellites to provide global energy budget measurements from 1984 to 1993. Using information from very high resolution cloud imaging instruments on the same spacecraft, CERES determines cloud properties, including cloud amount, altitude, thickness, and the size of the cloud particles. These measurements are important to understanding the Earth's total climate system and improving climate prediction models. It only operated during January–August 1998, and in March 2000, so the available data record is quite brief (although later CERES instruments were flown on other missions such as the Earth Observing System (EOS) AM (Terra) and PM (Aqua) satellites.)
Жарық түсіру сенсоры
Жарық түсіретін сенсор (LIS) - бұл жер шарының тропикалық аймағында найзағайды байқайтын және оны анықтайтын шағын, өте күрделі құрал. Найзағайды анықтау құрылғысы - бұл оптикалық және электронды элементтердің, сонымен қатар жеке дауылдардағы найзағайды табуға қабілетті бейнелеу аппаратының тығыз комбинациясы. Суретшінің көзқарас өрісі сенсорға Жердегі бір нүкте немесе бұлтты 80 секунд бойы бақылауға мүмкіндік берді, бұл жарылу жылдамдығын бағалауға жеткілікті уақыт болды, бұл зерттеушілерге дауылдың өсуі немесе ыдырауын айтты.
The Lightning Imaging Sensor (LIS) was a small, highly sophisticated instrument that detects and locates lightning over the tropical region of the globe. The lightning detector was a compact combination of optical and electronic elements including a staring imager capable of locating and detecting lightning within individual storms. The imager's field of view allowed the sensor to observe a point on the Earth or a cloud for 80 seconds, a sufficient time to estimate the flashing rate, which told researchers whether a storm was growing or decaying.