Кіріспе

Жарылыс құбыры - бу локомотивінің түтін шығару жүйесінің бөлігі, ол отқа түсуді арттыру үшін цилиндрлерден түтін қораптарына түтінді шығарады.

Тарих

Аспап буынды шатыр арқылы өрттің ағынын қамтамасыз ету құралы ретінде түтіндікке бағыттау әсерін ашудың басымдығы кейбір дау-дамайлардың тақырыбы болып табылады, Аронс (1927) осы мәселеге айтарлықтай көңіл бөледі. Ричард Тревитик салған алғашқы булы локомотивтің цилиндрлерінен шыққан бу шамырауы шамырауға бағытталды және ол сол кезде от арқылы су тартуды ұлғайтуға әсер еткенін атап өтті. Уайламда Тимоти Хакворт өзінің алғашқы локомотивтерінде де жарылыс құбырын қолданған, бірақ бұл дербес жаңалық па, әлде Тревитиктің дизайнының көшірмесі ме, белгісіз. Хакуорттан кейін көп ұзамай Джордж Стивенсон да осы әдісті қолданды, бұл өз бетінше табылған ба, әлде басқа инженерлердің көшірмесі ме, бұл да белгісіз. Голдсуорти Гарни тағы бір ертедегі экспонент болды, оның біріншілік туралы талабын қызы Анна Джейн белсенді түрде қолдады. Сол кездегі локомотивтерде бір ғана түтін қазандығы немесе бір ғана түтін құбыры бар, түтін құбырының бір шетінде өрт торлары бар. Бір ғана түтін құбырлары кең болуы керек болғандықтан, өрттің өрнегі өрнекті көтере алады, түтінді тартып, шыбық шығарады. Көп түтікті қазандықтың пайда болуымен ғана, мәжбүрлі тарту қауіпсіз және тиімді қолданыла бастады. Көп құбырлы қазандық пен буды жарылтудың үйлесімі Рейнхилл сынақтарында 1829 жылғы Ракетаның жоғары өнімділігінің басты себептері ретінде жиі келтіріледі.

Сипаттама

Буды жарылтудың күшін анықтағаннан кейін көп ұзамай, қазандық құбырларынан шығатын түтін газдары бумен араласатын орынды қамтамасыз ету үшін түтін қорабының түтіндіктің астында қажет екендігі белгілі болды. Бұл өрт сөндіру құбырлары арқылы тартылған күлді жинауға мүмкіндік берудің қосымша артықшылығы болды. Бу шығаратын түтік түтін қорабының түбіне түтін шамырауының астына орнатылған. Буды жарылғышты көбінесе өздігінен реттейді: цилиндрлердің буды тұтыну жылдамдығының артуы жарылысты арттырады, бұл су тартуды және осының нәтижесінде оттың температурасын арттырады. Қазіргі заманғы локомотивтерде сондай-ақ булаушы бар, бұл цилиндрлер арқылы үлкен будың көлеміне қарамастан, үлкен жоба қажет болған кезде пайдалану үшін буды түтін қорына тікелей шығаратын құрылғы. Мұндай жағдайдың мысалы - реттеуші кенеттен жабылып қалуы немесе пойыз туннель арқылы өтуі. Егер бір жолды туннельде желдету нашар болса, жоғары жылдамдықпен кіретін локомотив туннель ішіндегі ауаның тез қысылуына әкелуі мүмкін. Бұл қысылған ауа шыңға күшпен кіруі мүмкін. Егер от қорабының есігі сол уақытта ашық болса, бұл өте қауіпті болуы мүмкін. Осы себепті осы жағдайларда компрессия әсеріне қарсы тұру үшін үрлеуші жиі қосылады.

Кейінгі дамуы

Дым тартқышты жасаудың негізгі қағидаларын 1908 жылға дейін аз дамытты, ол кезде Парду университеті В. Ф. М. Госс буды көтерудің алғашқы толық зерттеуін жүргізді. Бұл принциптерді Ұлы Батыс темір жолында Джордж Джексон Черчвард қабылдады. Кейінгі кезде пайда болған "jumper top blastpipe" деп аталатын, тиімділікті арттыру үшін әртүрлі булау жылдамдықтарымен жарылыс құбырларының аумағын бақылайтын. Жарылыс құбырын өзгертудің мақсаты - пистондардағы ең аз қарсы қысыммен түтін қорабының максималды вакуумын алу. Ең қарапайым модификация - қос түтінқұбырлы қос түтінқұбыр, бірақ басқа да көптеген құрылғылар сыналды. Бу дәуірінің соңында Килчап түтіндері танымал болды және Найджел Гресли жобалаған Маллардта қолданылды. Басқа жобаларға Giesl, Lemaître және Lempor өрнегі кіреді.