Кіріспе
Саннисайд Гарднз - Нью-Йорк қаласының Куинс ауданындағы Саннисайдтың бір ауданы. Бұл аймақ АҚШ-тағы алғашқы даму болды, ол ХХ ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Эбенезер Ховард пен Реймонд Унвин бастаған Англиядағы бау-бақша қалалары қозғалысының идеялары бойынша үлгіленді, атап айтқанда, Хэмпстед Бау-бақшасының маңы және Летчворт Бақшасы. Квинс бульвары мен Саннисайд иардының арасында орналасқан Саннисайд бақтарды 1924 және 1928 жылдар аралығында құрылысшы Александр Бинг және архитекторлар Кларенс Стейн мен Генри Райт құрған Қалалық тұрғын үй корпорациясы салдырды. Жоба 1920 жылдардың басында тұрғын үй және жоспарлау туралы талқылаулардан пайда болды; Льюис Мамфорд жетекші қатысушы болды. Бұл АҚШ-тағы алғашқы жоспарланған қауымдастықтардың бірі. Саннисайд бақтары тарихи орындардың ұлттық тізілімінде тарихи аудан ретінде саналады. Нью-Йорк қаласының ескерткіштерін сақтау жөніндегі комиссия оны ресми ескерткіш ауданы ретінде белгіледі.
Sunnyside Gardens is listed as a historic district on the National Register of Historic Places. The New York City Landmarks Preservation Commission has also designated it as an official city landmark district.
Сипаттама
Sunnyside Gardens 1924-1928 жылдар аралығында салынған, шамамен 16 блокты алып, 600-ден астам ғимарат бар. Оның 12 соты бар, олар Каролин бақтары, отарлық соты, Гамильтон соты, Гамильтон соты пәтерлері, Харрисон ордасы, Джефферсон соты, Линкольн соты, Мэдисон соты солтүстік және оңтүстік, Монро соты пәтерлері, Фипс бақ пәтерлері I, Фипс бақ пәтерлері II, Рузвельт соты, Вашингтон соты және Уилсон соты. Саннисайд Гарднс Куинстің солтүстік-батыс бөлігінде орналасқан. Кларенс Стайн мен Генри Райт осы құрылыстың негізгі сәулетшілері мен жоспаршылары болды (Фредерик Л. Акерман кейбір үйлерді жобалады), ал ландшафт сәулетшісі Марджори Сеуэлл Котли болды. Саннисайд Гарднс бір, екі және үш отбасылық үйлерді және бірнеше пәтер ғимараттарын қамтиды, барлығы Гудзон кірпішінен жасалған. Әр жеке тұрғын үйдің алдында көшеге қараған шағын бақша және артында жеке бақша бар. Екі және үш отбасылық үйлердегі жалға берілетін пәтерлер бақтарға қарап тұратын жеке террасалардан тұрады. Екі конфигурация бар: аула жағдайы және мев жағдайы; қоғамдастық шеттерінде кейбір үйлер көшемен қатар, қатардың ұзындығы бойымен жүретін жалпы жаяу жүргінші бар. Аула блоктарындағы үйлер ішкі ауланы қоршап тұрады, ол жалпыға ортақ, абаттандырылған, бірақ демалыс үшін пайдаланылмайды. Әрбір үй иесі, тіпті пайдаланылмаса да, блоктағы және жер теліміндегі ортақ бөлігінің иесі болды және оған салық төледі. Меу үйлері ортақ алдыңғы аулаға және артқа көшеттерге қарайды; әр меу үйінің жеке артқы ауласы бар. Бұл модель тығыз тұрғын үй құрылысын жасауға мүмкіндік берді, сонымен қатар ашық / жасыл кеңістіктегі кең мүмкіндіктерді қамтамасыз етті. Тұрғындарға қолайлы жағдай ретінде қалалық тұрғын үй корпорациясы құрылыс жұмысының солтүстік шетіндегі (Саннисайд ауласына жақын) жерлерді қаладағы екі жеке саябақтардың біріне, екіншісі Граммерси паркіне қалдырды.
Тарих
Бұл аймақ АҚШ-тағы алғашқы даму болды, ол ХХ ғасырдың алғашқы онжылдықтарында Эбенезер Ховард пен Реймонд Унвин бастаған Англиядағы бау-бақша қалалары қозғалысының идеялары бойынша үлгіленді, атап айтқанда, Хэмпстед Бау-бақшасының маңы және Летчворт Бақшасы. Квинс бульвары мен Саннисайд теміржол залдары арасындағы 77 акр жерді алып жатқан Саннисайд бақтарын 1924 және 1928 жылдар аралығында құрылысшы Александр Бинг және архитекторлар Кларенс Стейн мен Генри Райт құрған Қалалық тұрғын үй корпорациясы салдырды. Жоба 1920 жылдардың басында тұрғын үй және жоспарлау туралы талқылаулардан пайда болды; әлеуметтік сыншы Льюис Мамфорд және экономист Ричард Т. Эли жетекші қатысушылар болды. Ұлы депрессияның алғашқы жылдары тұрғындардың 60 пайызына жуығы үйлерін ипотекаға берді. Сол қиын жылдары қала тұрғындары ұйымдасқан қарсылық көрсетті, олар қалалық маршалдардың отбасыларды құлатуына күшпен қарсылық көрсетті. Саннисайд бақтарының сипаты аулалар мен жалпы жаяу жүргіншілер жолдарының тұтастығын қорғаған және әр меншік иесінің сыртқы жағына өзгерістерді бақылаған, тіпті бояу түсіне дейін созылған 40 жылдық қызметпен қорғалды. Бұл келісімдер 1960 жылдардың ортасында күшін жойды, ал кейбір үй иелері өздерінің меншігін талап етуге асықты, кейбір аулалардың ортасына қоршаулар орнатты. 1974 жылы Қалалық жоспарлау департаменті Саннисайд бақтарын Фреш Медоус, Паркчестер және Харлем өзенінің үйлерімен бірге арнайы жоспарланған қоғамдастық сақтау ауданы деп белгіледі. Бұл атаумен бірге ішкі аулаларды және абаттандыруды қорғау, ал кіреберіс жолдарды және жағалауларды, артқы сарайларды және қосымшаларды тыйым салу туралы ережелер келді.
Белгілі белгілер
Саннисайд Гарднс тарихи ауданы - 66 ғимаратты және 12 нысанды қамтитын ұлттық тарихи аудан. Ол 1984 жылы тарихи орындардың ұлттық тізілімінде тіркелген 2003 жылы, жергілікті қозғалыстар көршілес үйлердің тарихи сипатына қорғаныс жетіспеуіне жауап ретінде Нью-Йорк қаласының тарихи ауданы ретінде тағайындалуын сұрай бастады. Бұл науқан даулы болды және WNYC және New York Times сияқты ірі жаңалық құралдарында жарияланды. 2007 жылдың 17 сәуірінде Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау жөніндегі комиссиясы (NYCLPC) бұл маңайда көпшілікпен талқылау өткізді, бұл даулы болды, 60 адам жақтап, 25 қарсы сөйледі. Бұл туралы Нью-Йорк радиосының "Күндізгі бұлт" атты бағдарламасында баяндалды. 2007 жылдың 26 маусымында NYCLPC қауымдастықты белгілеуге дауыс берді. Бұл белгі NYCLPC-мен кеңеспей-ақ, көптеген ірі жұмыстардың жүргізілуіне жол бермейді.
In 2003, a grassroots movement started to request designation as a New York City Historic District, in response to lack of protection for the historic character of the homes in the neighborhood. The campaign was contentious and garnered publicity in major news outlets, including WNYC and the New York Times. On April 17, 2007, the New York City Landmarks Preservation Commission (NYCLPC) held a public hearing on the neighborhood, which was controversial, with 60 people speaking in favor and 25 against the designation. This was documented on New York Public Radio in a segment called "Cloud Over Sunnyside?". On June 26, 2007, the NYCLPC voted to designate the community. The designation prevents most major work from being done without consultation with the NYCLPC.