Кіріспе

Сэмюэл Шут:Сэмюэл Шут (12 қаңтар 1662 - 15 сәуір 1742) - ағылшын әскери офицері және Массачусетс және Нью-Гэмпшир провинцияларының корольдік губернаторы. Тоғыз жылдық соғыста және испандық мұрагерлік соғыста қызмет еткеннен кейін, оны 1716 жылы король Георг I Массачусетс пен Нью-Гэмпширдің губернаторы етіп тағайындады. Оның қызмет етуі Массачусетс ассамблеясымен әртүрлі мәселелер бойынша келіспеушіліктермен және Солтүстік Жаңа Англияның Американың түпкүлкілік Уабанаки конфедерациясына қатысты нашар жүргізілген дипломатиямен белгіленді, бұл Даммер соғысына (1722-1725). Шут Вабанакилермен келіссөздердің бұзылуына ішінара жауапты болғанымен, ол 1723 жылдың басында Англияға оралып, Массачусетс ассамблеясымен жалғасып жатқан келіспеушіліктеріне шешімдер қабылдады, соғыс жүргізуді губернатор-лейтенант Уильям Даммерге қалдырды. Оның наразылығы 1725 жылы түсіндірме жарғыны шығарумен аяқталды, бұл негізінен оның ассамблеямен даудағы ұстанымын растады. Ол Жаңа Англияға қайтып келмеді, оны 1728 жылы губернатор ретінде Уильям Бернет алмастырды және 1729 жылы Бернеттің кенеттен қайтыс болғаннан кейін қайта тағайындалудан бас тартты. Томас Хатчинсон (Массачусетс корольдік губернаторы 1770-ші жылдардың басында) өзінің Массачусетс тарихында Шуттың губернаторлық өкілеттігін 1630-шы жылдардағы Антиномиялық даудан кейінгі ең даулы деп сипаттады.

Ерте өмір

Сэмюэл Шут 1662 жылы 12 қаңтарда Лондонда дүниеге келген. Ол Лондон саудагері Бенджамин Шуттың алты баласының ең үлкені болған. Оның анасы, көздерінде Елизавета, Пейсенс немесе Мэри деп аталады, ол Джозеф Кэрилдің қызы, ол пресвитериан дінбасы еді. Оның ағасы Джон, кейін Лорд Баррингтон, парламенттің ықпалды мүшесі, діни диссиденттердің саяси жетекшісі және король Георг I-нің сенімді адамы болды. Чарльз Мортон, кейін Жаңа Англияға көшіп келді. Содан кейін Шут Голландиядағы Лейден университетінде оқыды, кейіннен Вильгельм III-нің қол астында қызмет етіп, ағылшын армиясына кірді. Ол 1704 жылы Бленхайм шайқасында жараланған кезде сол ат әскері полкінің капитаны болды; соғыс соңында ол полковникке толық көтерілді және полковникке көтерілді. Массачусетс агенттері Джеремая Даммер мен Джонатан Белчер, Бургес қолдау уәде еткен жер банкі ұсынысына қарсылық білдіргендерге, оған Англиядан кетпес бұрын отставкаға кету үшін 1000 фунт стерлинг пара берді. Дэммер мен Белчер Шутты Бурджеске балама ретінде ілгерілетуде маңызды рөл атқарды, басқа нәрселермен қатар, ол Жаңа Англияда жақсы қабылдануы мүмкін деп сенді, өйткені ол көрнекті Диссинтингтік отбасынан шыққан.

Массачусетс пен Нью-Гэмпширдің губернаторы

Шут 1716 жылы 4 қазанда Бостонға келді, онда ол қиын және даулы қызметтен бастады. Ол өзінің партизандықты алғаш рет соңғы тағайындалған губернатор Джозеф Дадлидің ұлы Пол Дадлимен және жер банкі қарсыласымен, губернатор Уильям Тейлердің орнына тұрып көрсетті.

Нью-Гэмпшир

Шуттың Нью-Гэмпширді басқаруы Массачусетс штаты сияқты қиындық тудырмады, бірақ мәселелер ерте басталды. Губернатордың орынбасары Джордж Воган, Шут келгенге дейін бір жыл бойы губернатор қызметін атқарған, Шут сол провинцияда болмаған кезде әрекет етуге толық билікті талап етуде. Шуттың тікелей бұйрығына қарсы, Воган Шуттың жоқтығында жиналысты таратып, кеңесші Сэмюэл Пенхолоуды жұмыстан босатты. 1717 жылдың қыркүйегінде Шут өзінің кеңесінің келісімімен Воганы жұмыстан босатып, жиналысты шақырып алды және Пенхолоуды қайтадан қызметке алды. Кейін Вонның орнын ресми түрде губернатордың орынбасары Джон Вентворт басқарды. Губернатор Шуттың әкімшілігімен байланысты бір оң оқиға - Солтүстік Ирландиядан көптеген шотланд эмигранттарының қоныс аударуы болды. 1718 жылдың басында преподобный Уильям Бойд Ольстерден көшіп кетуге ұмтылған пресвитериандық отбасылардың атынан жер сұрауға келді. Шут елшіні жақсы қабылдады, ал 1718 жылдың тамызында бірнеше кеме көшіп келгендерді алып келді. Олар Нью-Гэмпшир штатына қоныстанған соң, Лондондерри қаласын құрды. Бұл шотландтық-ирландтықтардың Нью-Гэмпшир мен Массачусетске көшіп келуінің басталуы болды. Шут сонымен қатар қазіргі Нью-Гэмпшир штатының бөлігі болып табылатын жерлерге басқа да қалаларды берді. Алайда, сол кезде Нью-Гэмпширдің оңтүстік-батысының көп бөлігі Шут басқаратын екі провинция арасында дау-дамайға ұшырады, ал ол сол аймақта жасаған гранттар Массачусетс мүдделеріне кетті. Бұл Нью-Гэмпширдің бірқатар саясаткерлерін, әсіресе вице-губернатор Вентвортты ренжітті. Уентворт бұл гранттарға деген ризасыздықты, Нью-Гэмпшир билігімен өзі берген бәсекелестік гранттармен біріктіріп, ақыр соңында (оның өлімінен кейін) губернаторлықтарды бөлу үшін сәтті лоббилік жүргізетін билік базасын құру үшін қолданды.

Массачусетс ассамблеясымен даулар

Шут Массачусетс Бас сотымен (облыстық жиналыс) патшалық артықшылықтар мен басқа да мәселелер бойынша көптеген дауларға қатысты. Оның басқаруы кезінде ассамблея өз өкілеттігін губернатордың есебінен сәтті кеңейтті, бұл тәуелсіздікке дейін кейінгі губернаторлар мен ассамблея арасындағы қарым-қатынастарға тұрақты әсер етті. Валюта провинцияны саяси жағынан бөліп тұрған негізгі мәселе болды: үлкен популистік фракция қағаз ақшаның инфляциялық шығарылымын қолдады, ал екі экономикалық жағынан күшті топ валюта мәселесін шешу үшін бәсекелесетін ұсыныстарды қолдады. Бурджестің тағайындалуын қамтамасыз еткен фракция жеке меншік меншігімен қамтамасыз етілген вексельдер шығаратын жеке жер банкі ұсынысын қолдады, ал Шутті қолдаған Дадлилер мен олардың жақтастары алтынмен қамтамасыз етілген қағаз идеясын жақтады. Провинцияның халықтық фракцияларын білдіретін басты қарсыласы - Мэйн штатының саяси қайраткері және ірі жер иесі Элиша Кук-младший болды, ол кезде Массачусетс штатының бөлігі болды. Куктің қарсылығы валюта туралы келіспеушіліктер мен Мэн аймағындағы ағаш кесу мәселесіне негізделген. 1718 жылы Кук губернатордың кеңесінде қызмет етуге ұсынылды, бірақ Шут бұл таңдауға вето салды. Содан кейін 1720 жылы Кук спикер болып тағайындалды. Бұл губернатордың өкілеттігі туралы конституциялық пікірталасты бастады, өйткені Шут Куктың тағайындалуын қабылдамастан, оған вето қоюға құқылы екенін мәлімдеді. Ассамблея өз кезегінде басқа ешкімді тағайындауға қарсы болды, ал келесі жылы Шутке оның сайланғаны туралы хабарлама бергенге дейін басқа спикерді отырғызды. Шуттың жиналысқа қарсылығы оның қысқа уақытқа тоқтатылуына да қатысты. Ассамблеяны губернатор ресми түрде шақырып, сессиясын тоқтата алады және губернатор жиналысты басқаратын бір құралмен қамтамасыз етеді; Шуте алты күндік уақытша тоқтатуды қабылдамады. Бұл дау Куктың тағайындалуын мақұлдаудан бас тартуымен біріктіріліп, жиналысты барлық іс-әрекеттерде Шутке қатты қарсы болуға итермеледі. Бұл қасарысқандық губернатордың провинцияның солтүстік және шығыс шекараларында қорғанысты жақсартуды қаржыландыруға тырысуын жоққа шығарды, онда Вабанаки конфедерациясымен қиындықтар болды. Шуттың ең көп айтылған дауларының бірі оған тұрақты жалақы беруден бас тартуға қатысты. Бұл жиі дау-дамайға себеп болды және басқа да мәселелерге түсіп кетті: 1719 жылы Шуттың Кукқа вето қоюы оның жалақысын азайтуға әкелді. 1730-шы жылдардағы Белчер әкімшілігіне дейін жалақы мәселесі провинциялық жиналыс пен губернатор арасындағы келіспеушіліктердің тұрақты көзі болып қала берді. Шут Кук партизандары оның саясатын қатаң сынға алған памфлеттер жариялағаннан кейін баспасөз цензурасын қолдануға тырысты, бірақ ассамблея ұсынылған заңнаманы қабылдамауға қарсылық білдірді, бұл провинцияда баспасөз еркіндігін заңды етті.

Үндістан саясаты

1713 жылы Испанияның мұрагерлік соғысы аяқталғанда, оның Солтүстік Америка театры (ол жерде ол Анн патшайымның соғысы деп аталды) қиын аяқталды. Соғысты аяқтаған Утрехт келісімінде америкалықтар туралы ешқандай талап танылмаған және Акадияның француздарға берілуіне қатысты екіжақты тіл болған. Жаңа Англияның солтүстігіндегі даулы аймақтар қазіргі Нова-Скотия, Нью-Брансуик және Майн штатының шығысын қамтиды. Джозеф Дадли 1713 жылы Массачусетс пен Нью-Гэмпширдегі тайпалармен жауыздықты тоқтату туралы келіссөздер жүргізді, бірақ Портсмут келісімінің жазбаша нысаны ауызша келісілген келісімдерден мазмұны жағынан ерекшеленді, ал оның шарттары Мэннің жағалаулары мен өзендеріндегі Абенаки жерлеріне қол сұққан британдық қоныстармен бұзылып жатты. Сондай-ақ, көршілес Новая Шотландиядағы микмактар ешқандай келісімге қол қойған жоқ. Франция да, Ұлыбритания да даулы аймақта тұратын тайпаларға билік етуді талап етті. Уабанаки конфедерациясына еркін ұйымдастырылған тайпалар даулы аймақтың көп бөлігінің өз егемендігі мен меншігін мәлімдеді. 1717 жылы Мэн штатының Ароусик қаласында өткен кездесуде Шут және кейбір вабанаки өкілдерінің өкілдері жергілікті жерлерге отарлау және провинциялық сауда орындарын құру туралы келісімге қол жеткізуге тырысты. Кеннебек сахемі (басшысы) Виуурна олардың жерлерінде елді мекендер құруға ғана емес, сонымен қатар бекіністер салуға да қарсы болды және сол жерлерді егемендікпен басқаруды талап етті. Шут жиі Виурнаның сөзін бүлдіріп, британдықтардың бұл аумаққа деген құқығын қайталап отырды. Уабанакилер егер тиісті шекара белгіленсе, онда қоныстануға рұқсат етілмейтін болса, заңсыз қоныстануға қосылуға дайын болды; Шут: "Біз тек өзіміздің меншігімізді және өзімізге тиесілі нәрсені ғана қалаймыз" деп жауап берді. Бұл екіжақты жауап пен ақыр соңында келісілген келісім Уабанакилерді қанағаттандырған жоқ. Келесі бірнеше жылда қоныстанушылар Кеннебек өзенінің шығысындағы Уабанаки жерлеріне, соның ішінде Кеннебек өзенінің шығыс жағында блок үй бекіністерін салуға кірісті. Уабанакилер малға шабуыл жасап жауап берді. 1720 жылы Микмактар Кансоға шабуыл жасағанда, бұл жердегі шиеленістер одан әрі көтерілді. 1720 жылы өткен конференцияда Уабанакилер Мэнде болған мүліктік залал үшін 400 тері терісін төлеуге келісті, терілер жеткізілгенге дейін кепілдік ретінде төрт адамды қалдырды. Шут сонымен қатар, Мэн штатының орталығында Кеннебектер арасында тұратын француз иезуит діни қызметкері Себастьян Ральдің болуына наразылық білдіріп, оны алып тастауды талап етті. 1721 жылдың шілдесінде вабанакилер терілердің жартысын жеткізіп, барымтадағыларды қайтаруды талап етті және Раледі (оларды кездесу орнына ертіп келген) беруден бас тартты. Массачусетс ресми түрде жауап бермеді, және рейдтер көп ұзамай қайта басталды. Содан кейін вабанакилер даулы аймақтарға егемендік құқығын қайталап, олар талап еткен аумақтарды белгілеп, олардың аумағы бұзылса, зорлық-зомбылықпен қорқытатын жазбаша құжат шығару үшін ерекше күш салды. Шут хатты "қатаң және қорқынышты" деп қабылдамады және Арроусикке отаршылдарды жіберді. Ол сондай-ақ, Ральдің ықпалына сүйене отырып, Вабанаки талаптары даулы аймақтардағы француз талаптарын одан әрі көтеруге арналған француз интригасының бөлігі екенін мәлімдеді. Осы идеяны іске асыра отырып, ол 1722 жылдың қаңтарында Ральді басып алуға әскери экспедиция жіберді. Күштер Норриджвоктегі Кеннебек ауылына жетті, онда Рэйл орналасқан, бірақ діни қызметкер қашып кетті. Милиция оның құжаттарын (француз билігімен қарым-қатынасты қоса алғанда) қамтитын сейфті тауып алды, оны Шут француздардың араласуы туралы мәлімдемелерді нығайту үшін қолданды. Норриджвокқа шабуыл және Мэн жағалауын нығайту болжамды жауап әкелді: Вабанакилер соғысқа шықты, 1722 жылы Мэн жағалауындағы британдық елді мекендерді шабуылдап, Новая Шотландиядан кемелерді басып алды. Бұл соғыстың ресми басталуы болып табылады, ол көбінесе Даммер соғысы деп аталады, өйткені губернатор-лейтенант Уильям Даммер Массачусетс штатының соғысқа қатысуын жүргізді.

Кету туралы шешім

Кук пен "елдік партияның" басқа мүшелерінің басшылығымен жиналыс провинцияның шығыстарын зерттеді. Кейбір төлемақылар алаяқтықпен жасалғанын анықтаған жиналыс мемлекеттік қаражатты қалай жұмсау керектігін нақты белгілейтін шығындар туралы заң жобаларын енгізе алды; бұл губернатордың есебінен жиналыстың өкілеттігін арттырды. 1722 жылы желтоқсанда құрама милицияның іс-әрекетіне бақылау жасау үшін комитет құрды. Үндістан соғысы қарсаңында Шут бұл жағдайды өз билігіне төнген қауіп деп көріп, Лондонға оралу арқылы ғана жағдайды түзетуге болатынын ұйғарды. 1722 жылы Рождестводан кейін көп ұзамай Шут Англияға аттанды.

Кейінгі жылдары және мұрасы

Лондонға келгеннен кейін Шут өзінің көптеген мәселелерін Тайлық кеңесіне ұсынды. Оның қарсыластарын Джеремая Даммер мен Элиша Кук білдірді, біріншісі Лондонда ұзақ уақыт колониалды агент ретінде қызмет етті, ал екіншісін жиналыс өз жағдайын алға жылжыту үшін таңдады. Шуттың дәлелдері кеңеспен келісілді, ал Дэммердің дипломатиясы кеңесті отаршылдық жарғыны қайтарып алмауға көндірді. 1727 жылы король Георг I қайтыс болғанда, Шут Массачусетске оралуға дайындалып жатқан еді. Бұл Лондондағы әкімшілік алмасуды және отаршылдық губернаторлардың қайта құрылуын әкелді. Массачусетс пен Нью-Гэмпшир губернаторлары Уильям Бернетке, содан кейін Нью-Йорк пен Нью-Джерси губернаторына берілді, ал Шутке зейнетақы берілді. Бернеттің қысқа мерзімдік әкімшілігі губернатордың жыл сайынғы жалақысын алу үшін ұзақ уақыт бойы күш салған. 1729 жылы Бернеттің кенеттен қайтыс болуы Массачусетс пен Нью-Гэмпширдің орындықтарын қайтадан ашты. Шут бұл лауазымға тағы да қаралды, бірақ қарсылық білдірді, оның орнына белсенді түрде бұл лауазымға ұмтылған Джонатан Белчерге қолдау білдірді. Шут ешқашан үйленбеген, ол сәуір айында Англияда қайтыс болды. 10 жыл, 1743 жыл. Шутсбери, Массачусетс оның құрметіне аталған.