Стивен Хопкинс: Американың іргесін қалаушысы және мемлекет қайраткері

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы және судья (1707–1785)

Стивен Хопкинс (7 наурыз 1707 – 13 шілде 1785) – Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы, Род-Айленд және Провиденс плантациялары колониясының губернаторы, Род-Айленд Жоғарғы сотының бас судьясы, Континенттік қауымдастық пен Тәуелсіздік декларациясына қол қойған. Ол Род-Айлендтегі танымал отбасынан шыққан, белгілі колониялық саясаткер Уильям Хопкинстің немересі. Оның арғы атасы Томас Хопкинс 1635 жылы Англиядан, өзінің туысы Бенедикт Арнольдпен бірге кемемен шығып, Провиденс плантацияларының алғашқы қоныстанушысы болды, ал 1663 жылғы Корольдік жарғы бойынша Род-Айленд колониясының бірінші губернаторы – осы Бенедикт Арнольд болды. Бала кезінде Хопкинс көп оқитын, ғылым, математика және әдебиетті терең зерттеген жас адам болды. Ол геодезияшы және астроном болып жұмыс істеді, 1769 жылы Күннің алдынан Венераның өтуі кезінде өлшеулерге қатысты. Ол 23 жасында Род-Айленд штатының Сцитуэйт қалашығында бейбіт судья болып мемлекеттік қызметін бастады. Көп ұзамай ол жалпы соттың төменгі сотының судьясы болды, сонымен қатар кейде Депутаттар палатасының спикері және Сцитуэйт қалалық кеңесінің президенті қызметін атқарды. Азаматтық істерге белсенді қатысқан кезінде ол темір қорыту зауытының бір бөлігіне ие болды және Джон Гринвудтың 1750-ші жылдардағы сатирикалық суретінде бейнеленген табысты саудагер болды. 1747 жылдың мамыр айында Хопкинс Род-Айленд Жоғарғы сотының судьясы болып тағайындалды және 1749 жылдың мамырына дейін қызмет етті. 1751 жылдың мамырында ол осы органның үшінші бас судьясы болды және 1755 жылдың мамырына дейін қызмет етті.

Ата-бабалары мен ерте өмір

Хопкинс Род-Айленд колониясында және Провиденс плантациясында Уильям мен Рут (Уилкинсон) Хопкинстің тоғыз баласының екіншісі болып дүниеге келді. Оның атасы Уильям Хопкинс колониялық істерде өте беделді болды, 40 жылдан астам уақыт Провиденстен депутат, Депутаттар палатасының спикері және майор болып қызмет етті. Оның әжесі Әбигейл Уиппл Хопкинс – Провиденс қонысының тұрғыны Джон Уипплдің қызы, бай Провиденс саудагері Джозеф Уипплдің қарындасы және вице-губернатор Джозеф Уипплдің әпкесі. Оның арғы атасы Томас Хопкинс – Провиденс плантацияларының ең алғашқы қоныстарының бірі. Томас Хопкинс жетім қалғандықтан, оны ағасы Уильям Арнольд тәрбиеледі және ол 1635 жылы Арнольд туыстарымен бірге Жаңа Англияға сапар шекті, соның ішінде оның ағасы Бенедикт Арнольд 1663 жылғы Корольдік жарғы бойынша колонияның бірінші губернаторы болды. Хопкинстің өмірінің алғашқы жылдары Провиденстің орманды солтүстік бөлігінде, Шопмист төбесі деп аталатын, кейін Род-Айленд штатының Сцитуат ауданына айналған аймақта өтті. Сол кезде бұл жерде мектеп болмаған, бірақ отбасылық кітаптарға қосымша кішкентай айналымды кітапхана да болды, ол оған оқу материалымен қамтамасыз етті, оны ол қызығушылықпен оқыды. Тарихшы Ирвинг Ричман Хопкинсті "жақсы оқыған, тыңғырымды студент, өмірінің барлық бос уақытын оқуға арнаған" деп сипаттайды. Джон Сандерсон: "Ол ерте жасында кітаптар мен адамдарды зерттеуге бейімділік танытты", - деп жазады. Хопкинс геодезия шеберлігін атасы Сэмюэл Уилкинсоннан алды. Ол геодезиялық дағдыларын Сцитуаттың көшелерін қайта жоспарлау және картасын жасау үшін пайдаланды, кейін Провиденс үшін де солай істеді. Әкесі оған 19 жасында жауапкершілігі үшін жер берді, ал атасы Хопкинс оған қосымша Хопкинс астрономия және басқа да ғылыми ізденістерге қызығушылық танытты және 1769 жылдың 3 маусымында Күн дискісі арқылы Венераның өтуін бақылауға қатысты. Джозеф Браун қажетті құралдардың толық жиынтығын, соның ішінде рефлекторлық телескопты, микрометрді және секстантты алды, ал Провиденстің бір төбесінде обсерватория салынды (кейін осы оқиғаның құрметіне "Транзит көшесі" деп аталды). Браунға Хопкинс, Бенджамин Вест және басқа да ғылымға қызығушылық танытқан адамдар көмектесті. Бұл бақылау оларға Провиденстің енін доғалық секундтың ең жақын бөлігіне дейін өте дәл анықтауға мүмкіндік берді, содан кейін бойламасы Юпитердің серіктерінің бақылауларын Англияның Кембридж қаласында жасалған ұқсас бақылаулармен салыстыру арқылы анықталды. Ол 1768 жылы қайта жандандырылған Америка философиялық қоғамына сайланды.

Hopkins was born in Providence in the Colony of Rhode Island and Providence Plantations, the second of nine children of William and Ruth (Wilkinson) Hopkins. His grandfather William Hopkins was very prominent in colonial affairs, having served for more than 40 years as a deputy from Providence, speaker of the House of Deputies, and major. His grandmother Abigail Whipple Hopkins was a daughter of Providence settler John Whipple, sister of wealthy Providence merchant Joseph Whipple, and aunt to Deputy Governor Joseph Whipple Jr. His great grandfather was Thomas Hopkins, one of the earliest settlers of Providence Plantations. Thomas Hopkins was orphaned and raised by his uncle William Arnold, and he sailed to New England in 1635 with his Arnold relatives, including his cousin Benedict Arnold, who became the first governor of the colony under the Royal Charter of 1663. The early part of Hopkins's life was spent in the wooded northern part of Providence known as Chopmist Hill, an area that became Scituate, Rhode Island. There were no schools in this area at the time, but the books belonging to the family were supplemented by a small circulating collection and provided him with reading material, which he consumed voraciously. Historian Irving Richman refers to Hopkins as "a close and severe student, filling up all the spare hours of his life with reading." John Sanderson writes, "He attached himself in early youth to the study of books and men." Hopkins gained skills in surveying from his grandfather Samuel Wilkinson. He used his surveying skills to revise the streets and create a map of Scituate, and later he did the same for Providence. His father gave him of land when he was 19 because of his responsibility as a youth, and his grandfather Hopkins gave him an additional
Hopkins was interested in astronomy and other scientific endeavors, and he was involved in the observation of the transit of Venus across the face of the Sun on June 3, 1769. Joseph Brown had obtained a complete set of the necessary instruments, including a reflecting telescope, a micrometer, and a sextant, and an observatory was erected on a hill in Providence (later named "Transit Street" in honor of the event). Brown was assisted by a group that included Hopkins, Benjamin West, and others who were also interested in science. The observation enabled them to very accurately determine the latitude of Providence to the nearest second of arc, after which the longitude was determined by comparing observations of the Moons of Jupiter with similar observations made in Cambridge, England. He was elected to the revived American Philosophical Society in 1768.

Саяси және коммерциялық мақсаттар

Хопкинс 1730 жылы 23 жасында жаңа құрылған Сцитуат қалашығында бейбіт сот судьясы болып, 1735 жылға дейін қызмет етті. Ол сондай-ақ 1731 жылы Сцитуаттың хатшысы болды, ол 1742 жылы Провиденске көшкенге дейін 11 жыл бойы болды. Бейбіт сот судьясы қызметінен кейін ол 1736 жылдан 1746 жылға дейін жалпы сот істері және жалпы мәжілістердің төменгі сотының судьясы болды, соңғы бес жыл бойы соттың хатшысы болып жұмыс істеді. Осы кезеңде ол қалалық кеңестің төрағасы, депутат және депутаттар палатасының спикері лауазымдарын да атқарды. 1744 жылы ол Провиденстен депутат болып сайланды, ол жеті жыл бойы болды, және сол екі жылдың ішінде Депутаттар палатасының спикері болды. 1742 жылы Хопкинс Сцитуаттағы шаруашылығын сатып, Провиденстің қоныстанған бөлігіне көшіп келді. Мұнда ол көп күшін коммерциялық мүдделерге арнады, бұл Провиденстің өсуіне көмектесті. Ол кемелерді салған, иеленген және жабдықтаған саудагер болды, ал 1745 жылы Провиденстің шерифі және полковник Питер Маунидің ұлы Джон Маунимен серіктесіп, "Репрессал" жеке қарақшылық кемесіне иелік етті. 1750-ші жылдардың ортасында Бостондық суретші Джон Гринвудқа Хопкинс сияқты теңіз капитандығы мен саудагерлер тобы сатирикалық картина жасауды тапсырды. Олар Оңтүстік Американың солтүстік жағалауындағы Суринамдағы маңызды сауда портында тоқтатылды, сол кезде Гринвуд сол жерде тұрып жатқан еді. Гринвуд 22 тұлғадан тұратын таверна көрінісін жасады, онда өзін бай саудагерлердің арасында көрсетті, олардың көптегені мас күйде бейнеленген. Хопкинстің өмірінің кейінгі кезеңіндегі кәсіптерінің бірі – өндіріс болды, ол ағалары Мұса, Николас, Джозеф және Джон Браунмен бірге "Үміт пеші" құруға серіктес болды. Бұл кәсіпорын темір өндірісімен айналысты, ол революциялық соғыс кезінде қолданылатын шойын мен зеңбіректер жасады. Хопкинстің ұлы Руфус бұл бизнесті 40 жыл бойы басқарды.

Басқарушылықтар

1755 жылы Хопкинс өзінің алдыңғы губернаторы Уильям Гриннен шамалы айырмашылықпен жеңіп, губернаторлыққа алғаш рет сайланды. Жылдың көп бөлігі Франциямен болатын соғысқа байланысты заңнамалық жұмыстармен және дайындықтармен өтті. Брэддоктың жеңілісі және Крон-Пойнттың басылып алынуы колонияны Албаниге күш жіберуге мәжбүр етті. Алдыңғы жылдың соңында Хопкинс және оның бас прокуроры Дэниел Апдайк Род-Айлендтен Албани конгресіне делегаттар ретінде қатысты, онда олар ортақ колониялардың қорғанысы және француз басқыншылығына қарсы тұру үшін бес үнді тайпасымен келіссөздер жүргізу мәселелерін талқылады. Ол және басқалар Бенджамин Франклиннің колонияларды біріктіру жоспарын қарастырды, бірақ жоспардың қағидалары колонияларда да, Ұлыбританияда да қабылданбады. 1756 жылдың ақпанында Франциямен соғыс күшейген кезде, Бас Ассамблея Нью-Йорктегі Джордж көліне экспедиция үшін 500 Род-Айленд тұрғынын жинауға бұйрық берді. Екі жыл қызмет еткеннен кейін Хопкинс губернаторлыққа Уильям Гринге жеңілді, бірақ Грин 1758 жылдың ақпанында қайтыс болды, және Хопкинс тағы да губернатор болды. Күннің ең даулы саяси мәселесі – қолма-қол ақшаның немесе ақшаның пайдаланылуы, қағаз ақшаға қарсы болды, және Хопкинс қағаз ақшаны қолдады. Тағы бір мәселе – Ньюпорттың мүдделері Провиденстің мүдделеріне қарсы еді. Бірнеше жыл бойы Хопкинс қатты валютаның жақтаушысы және Ньюпорттың қолдаушысы Сэмюэл Уордпен (Вестерли) ащы бәсекелестікке түсті. Хопкинс Уордты жала жабу үшін сотқа берді, залалдың мөлшерін 40 000 фунт стерлинг деп бағалады. Іс әділ сот отырысы үшін Массачусетс штатына көшірілді; 1759 жылы сот Хопкинске қарсы шешім шығарды, және ол сот шығындарын төледі. Он жыл бойы екі адам колонияның губернаторы болып алмасты, әрқайсысы күшті партияның басында тұрды. Уорд Ньюпорт, Наррагансетт және Кент округтерінің байлығы мен консерватизмін басқарды, ал Хопкинс Провиденс және Бристоль округтерінің өсіп келе жатқан күшін білдірді. Екі адам аренадағы гладиаторларға теңестірілді, бір-бірінің өміріне шөлдеп. Хопкинс ақырында 1762 жылы губернатор болып сайланған Уордқа жеңілді. 1763 жылы Хопкинс губернаторлық лауазымына қайта оралды, ал келесі жылы екі адам арасындағы ақыл-ойының белгілері пайда болды, Уорд Хопкинске екеуі де "үкіметтің бас орынға деген үміттерін" тастауды ұсынды. Сол күні Хопкинс Уордқа хат жазып, Джон Гарднердің қайтысынан бос қалған губернатордың орынбасары лауазымын қабылдауға шақырды. Екеуі де бір-бірінің ұсынысын қабылдамады, бірақ болашақтағы ынтымақтастыққа жағдай жасалған еді. 1765 жылдың басында Англия парламенті екі палатада мөртаңба туралы заңды қабылдады. Бұл заң колонияларды салық салу схемасы болды, барлық коммерциялық және заңды құжаттар мемлекеттік қызметкерлердің белгіленген бағамен сататын мөрленген қағазға жазылуы керек, сондай-ақ газеттерге салық салынуы керек еді. Парламент колонияларға салық салуға және қант, кофе және басқа да тауарларға қосымша алымдар салуға құқылы болды, сондай-ақ колониялардан ағаш пен темірді тек Англияға экспорттауды талап етті. Бұл туралы хабар американдықтарды ашуландырып, Массачусетс штатының Самуэль Адамсы барлық колонияларды Нью-Йоркке жиналып, әділетсіз салықтан босату туралы талқылауға шақырды. Род-Айленд штатының Бас Ассамблеясы 1765 жылдың тамызында Вирджинияның Патрик Генридің басшылығымен қарар қабылдады. Род-Айленд штатының мөртаңба таратушысы болып тағайындалған бас прокурор Огастус Джонсон "Біздің егеменді халық Иесінің еркіне қарсы" өз қызметін атқарудан бас тартты. 1765 жылдың қыркүйегінде Род-Айленд штатының Бас Ассамблеясы тағы да Шығыс Гринвич қаласында жиналып, Нью-Йорк конгресінің делегаттарын таңдады және мөртаңба туралы заңды қарастыру үшін комитет тағайындады. Комитет британдық таққа деген адалдықты жоюға бағытталған алты шешімді ұсынды, егер наразылықтар жойылмаса. 1766 жылы мөртаңбалық заң күшін жойды, ал бұл туралы хабар Америкаға мамыр айында жетті, бұл халықты қуантты. 1764 жылы Род-Айленд штатында колледж құру туралы акт қабылданды. Уорд пен Хопкинс колониядағы жоғары білім беру институтын қатты қолдады және екеуі де Род-Айленд колледжінің қамқоршылары болды. Хопкинс сонымен қатар мектептің ең жомарт демеушілерінің бірі және мектептің алғашқы канцлері болды, ол 1785 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды. 1767 жылғы Род-Айленд сайлауы бұрынғыдан да қызу болды, бірақ Хопкинс Уордты бұрынғы сайлаулардың ішінде ең үлкен айырмашылықпен жеңді. 1768 жылы Хопкинс Уордқа екі адамның да сайлауға деген талаптарын бас тартуды және келісімді кандидатқа келісуді ұсынды. Уорд ұсынысты қабылдады, Жосиас Линдон губернатор болып сайланды, және Уорд пен Хопкинс кездесіп, өмір бойы достық қарым-қатынаста болды.

In 1755, Hopkins was elected to his first term as governor, defeating his predecessor William Greene by a small margin. The year was mostly occupied with legislation and work related to the pending war with France. Braddock's defeat and the occupation of Crown Point led the colony to send forces to Albany. Late in the previous year, Hopkins and his Attorney General Daniel Updike were delegates from Rhode Island to the Albany Congress, which convened to discuss the common defense of the collective colonies and to hold a conference with the five Indian tribes to secure their assistance in thwarting French encroachment. He and others considered Benjamin Franklin's early plan for uniting the colonies, but the principles of the plan were rejected in both the colonies and Great Britain. As the war with France developed in February 1756, the General Assembly ordered the raising of 500 Rhode Island men for the expedition to Lake George in New York. After two years in office, Hopkins was defeated by William Greene for the governorship, but Greene died in office in February 1758, and Hopkins once again became governor. The most divisive political issue of the day was the use of hard money, or specie, versus the use of paper money, and Hopkins sided with paper. Another issue was Newport interests versus Providence interests. For several years, Hopkins was locked in a bitter rivalry with Samuel Ward of Westerly, a strong supporter of hard currency and also a champion of Newport, and Hopkins sued Ward for slander, putting damages at £40,000. The case was moved to Massachusetts for a fair trial; the judgment went against Hopkins by default in 1759, and he paid the costs. For ten years, the two men went back and forth as Governor of the colony, each at the head of a powerful party. Ward led the wealth and conservatism of Newport, Narragansett, and Kent County, while Hopkins represented the growing strength of Providence and Bristol Counties. The two men had been likened to gladiators in an arena, thirsting for each other's life. Hopkins eventually lost to Ward, who was finally elected Governor in 1762. In 1763, Hopkins won back the governorship, and signs of reason between the two men appeared the following year when Ward wrote to Hopkins proposing that both resign their "pretensions to the chief seat of government." On the same day, without the knowledge of this letter, Hopkins wrote to Ward inviting him to accept the position of deputy governor, which had just been vacated by the death of John Gardner. Neither man accepted the proposal of the other, but the stage had been set for future cooperation. In early 1765, the Stamp Act was passed by both houses of Parliament in England. This act was a scheme for taxing the colonies, directing that all commercial and legal documents must be written on stamped paper sold at fixed prices by governmental officers, and also directing that a duty be applied to newspapers. Parliament assumed the right to tax the colonies and put additional duties on sugar, coffee, and other articles, and required that lumber and iron from the colonies only be exported to England. The news of the act infuriated Americans, and Samuel Adams of Massachusetts invited all the colonies to a congress of delegates to meet in New York to discuss relief from the unjust taxes. The Rhode Island General Assembly passed resolutions in August 1765 following the lead of Patrick Henry of Virginia. Rhode Island's appointed stamp distributor was Attorney General Augustus Johnson, who refused to execute his office "against the will of our Sovereign Lord the People." The Rhode Island General Assembly met again at East Greenwich in September 1765, choosing delegates to the New York congress and appointing a committee to consider the Stamp Act. The committee reported six resolutions that pointed to absolving all allegiance to the British Crown unless the grievances were removed. The Stamp Act was repealed in 1766, with news reaching America in May to public rejoicing. In 1764, an act was passed incorporating the college in Rhode Island. Ward and Hopkins both strongly supported an institution of higher learning within the colony, and both became trustees of Rhode Island College. Hopkins also became one of the school's most generous supporters and the school's first chancellor, which position he held until his death in 1785. Rhode Island's election of 1767 was as hotly contested as ever, but Hopkins beat Ward by the widest margin of any of their previous elections. In 1768, Hopkins proposed to Ward that the two men should relinquish their claims on the elections and agree to a compromise candidate. Ward accepted the proposal, Josias Lyndon was elected as governor, and Ward and Hopkins met and united in a cordial friendship for the remainder of their lives.

Колониялардың құқықтары қаралды

1764 жылдың қараша айында Род-Айленд штатының Бас ассамблеясы Хопкинстің «Колониялардың құқықтары тексерілді» атты памфлетін жариялады. Бұл памфлет негізінен мөр бажы салығы заңына қарсы бағытталған және Хопкинстің революциялық көшбасшы ретінде беделін қалыптастыруға көмектесті, кеңінен таралуымен және салық салу мен Парламентті сынауымен көзге түсті. Мәтін «Еркіндік – адамдардың ең үлкен нығметі, ал құлдық – адам табиғаты көтере алатын ең ауыр азап» деген сөздермен басталады. Онда Америка колонияларының Англиямен қарым-қатынасы туралы нақты және логикалық талдау жасалған. Бұл еңбек кеңінен таралып, колониялардың барлық жерінде мақұлдауға ие болды. Тарихшы Томас Бикнелл оны «Революциялық соғысқа дейінгі кезеңде жарық көрген ең көрнекті құжат» деп атады. Массачусетс губернаторы Томас Хатчинсон бұл еңбек туралы «басқа колониялар тарапынан таратылғандарға қарағанда жоғары деңгейде жазылған» деп жазды. Ол көптеп басылып, Хопкинс колониялардағы қоғамдық пікірдің жетекшісі ретінде танылды.

Бас судья

1747 жылдың мамыр айында Хопкинс алғаш рет Род-Айленд жоғары сотының судьясы болып тағайындалды, оның толық атауы «Суд органдарының жоғары соты, Ассайд соты және жалпы қамауға алу» еді. 1751 жылы ол осы соттың үшінші бас судьясы болды және 1755 жылға дейін губернатор болғанға дейін осы лауазымда қалды. Хопкинс 1770 жылы губернатор болып тоғыз жыл қызмет еткеннен кейін тағы да соттың бас судьясы болып тағайындалды; ол 1775 жылдың қазанына дейін қызмет етті, сонымен бірге Континенттік Конгресске делегат ретінде де жұмыс істеді. Хопкинстің бас судья ретіндегі соңғы қызметіндегі ең маңызды оқиғалардың бірі Гаспи ісі болды. 1772 жылдың наурыз айында Провиденс губернаторының орынбасары Дариус Сешнс, бас судья Хопкинспен кеңескеннен кейін, Ньюпорттағы губернатор Джозеф Вонтонға алаңдаушылық хат жіберді. Сешнс британдық «Гаспи» шхунасының Наррагансетт шығанағында сауда кемелерін тоқтатып, тексеру арқылы қозғалысты бұзатынын айтып, алаңдауын білдірді. Сешнс губернатордан кеме командиріне жауап беру үшін шаралар қабылдауын сұрады. Губернатор мен Гаспидің командирі лейтенант Уильям Дудингстон және Дудингстонның жоғары жағындағы адмирал Джон Монтегю арасында қаулыға толы хат алмасу тізбегі пайда болды. 9-10 маусым күні түнінде ашулы отаршылар кемеге шабуыл жасап, оны су сызығына дейін өртеп жіберді. Ресми түрде Сешнс оқиғаға ашуланып, қылмыскерлерді сотқа тартуға колонияның көмегін ұсынды. Британдықтардың кек алуын азайту үшін Род-Айленд билігі кемеге от қойғандарды табу үшін көзге көрінетін қадамдар жасады. Алайда, Сешнс пен Хопкинс шабуылдаушыларды анықтауға барлық күшін салып, жасырын түрде бәрін жасады. Британдықтар оқиғаны тергеу үшін патшалық комиссия тағайындады және айыптама қойылған адамды Англияға сотқа жіберуді талап етті. Жергілікті бостандыққа төнген бұл қауіпті талап отаршыларды хат алмасу комитеттерін құруға итермеледі. Лоялист Массачусетс губернаторы Хатчинсон Род-Айлендтің патшалық жарғысын күштен жоюға шақырып, отаршылардың сезімталдығын одан әрі күшейте түсті. Сешнс бас судья Хопкинс, заңгер Джон Коул және Мозес Браунмен кеңесті, ал төрт адам Массачусетстің мемлекет қайраткері Сэмюэл Адамсқа хат жазды. Адамс Род-Айлендке қарсылық көрсетуді немесе кем дегенде патшалық комиссия құруға шағымдану арқылы мәселені тоқтатуды ұсынды. Губернатор Вонтон осы комиссияның төрағасы болып тағайындалды, бірақ Сешнс пен Хопкинстің комиссияның мақсаттарына кедергі келтіру әрекеттеріне келісім білдірді. Сешнс, Хопкинс және басқалар куәліктерді жоғалту, куәгерлерді қорқыту және куәгерлердің беделін түсіру үшін күш-жігерлерін үйлестірді. Род-Айленд азаматтарының басым көпшілігі шабуылдаушыларды қолдады және олардың кім екенін жасырды. Оқиғадан бір жыл өткен соң патшалық комиссия бірде-бір айыптамасыз тоқтатылды.

In May 1747, Hopkins was first appointed as a justice of the Rhode Island Superior Court, whose long title was the "Superior Court of Judicature, Court Of Assize, and General Gaol Delivery." In 1751, he became the third Chief Justice of this court, which he held until 1755 when he became governor. Hopkins was once again appointed as Chief Justice of the court in 1770 after a total of nine years as governor; he served until October 1775 while simultaneously serving as a delegate to the Continental Congress. One of the most important events with which Hopkins dealt during his final tenure as Chief Justice was the Gaspee Affair. In March 1772, Deputy Governor Darius Sessions in Providence sent a letter of concern to Governor Joseph Wanton in Newport, having consulted with Chief Justice Hopkins. Sessions expressed alarm that the British schooner Gaspee had been cruising the Narragansett Bay, disrupting the traffic by stopping and searching commercial ships. Sessions wrote:

Sessions went on to request that the governor take measures to bring the ship's commander to account. A chain of threatening correspondence ensued between the governor and Gaspee commander Lieutenant William Dudingston, and Dudingston's superior Admiral John Montagu. On the night of June 9–10, a party of incensed colonists attacked the vessel and burned it to the waterline. Officially, Sessions was outraged at the incident and offered the colony's assistance in bringing the perpetrators to justice. To ameliorate retribution by the British authorities, Rhode Island officials took visible steps to find the culprits who burned the ship. Behind the scenes, however, Sessions and Hopkins did all they could to thwart any attempts to identify the attackers. A royal commission was appointed by the British to investigate the incident, and they demanded that any indicted person be sent to England for trial. This egregious threat to local liberty prompted the colonists to form the Committees of Correspondence. Loyalist Massachusetts Governor Hutchinson further aggravated the colonists' sensitivities by urging Britain to rescind the Rhode Island Royal Charter. Sessions conferred with Chief Justice Hopkins, lawyer John Cole, and Moses Brown, and the four men drafted a letter to Massachusetts' statesman Samuel Adams. Adams replied by urging Rhode Island to remain defiant, or at least to stall matters by appealing the creation of the royal commission. Governor Wanton was put at the head of this commission but was compliant with Sessions' and Hopkins's attempts to frustrate the aims of the commission. Sessions, Hopkins, and others coordinated their efforts to lose evidence, threaten potential witnesses, and discredit those who testified. The vast majority of Rhode Island's citizens were supportive of the attackers and kept quiet about their identities. A year after the incident, the royal commission was terminated without a single indictment.

Өлім және мұра

1776 жылдың қыркүйегінде нашар денсаулығы Хопкинсті Континенттік конгрестен кетуге және Род-Айлендтегі үйіне оралуға мәжбүр етті, алайда ол 1777 жылдан 1779 жылға дейін Род-Айленд штатының жалпы жиналысының белсенді мүшесі болды. Ол 1785 жылдың 13 шілдесінде 78 жасында Провиденстегі үйінде қайтыс болды және сол жердегі Солтүстік зиратқа жерленді. Хопкинс 1753 жылы Провиденс кітапхана қоғамын құруға көмектесті және Ньюпорттың философиялық қоғамының мүшесі болды. Род-Айленд штатындағы Хопкинтон қаласы оның құрметіне аталды. SS Stephen Hopkins – оның есімімен аталған бостандық кемесі, және ол Екінші дүниежүзілік соғыста неміс су үстіндегі соғыс кемесін батырған алғашқы АҚШ кемесі болды. Хопкинс Род-Айленд және Провиденс плантацияларындағы (қазіргі Браун университеті) ағылшын колониясында колледждің құрылуына негізгі үлес қосты, алғашқы сенімділердің бірі болды. Ол 1764 жылдан 1785 жылға дейін Браун университетінің бірінші канцлері болып қызмет етті. Оның үйі бастапқыда Провиденсте Хопкинс және Оңтүстік Мейн көшелерінің бұрышында орналасқан, бірақ оның қайтысынан кейін екі рет көшірілді, екі рет те Хопкинс көшесіндегі басқа жерлерге. Қазір ол 15 Хопкинс көшесінде, Бенефит көшесінің бұрышында, Браун университетінің кампусының шетінде орналасқан және Ұлттық тарихи ескерткіш мәртебесіне ие. Пастор Эзра Стайлз өзінің күнделігінде Хопкинс туралы: "Мен Говернер Хопкинсті жақсы білдім. Ол терең ойлы, өткір, айлакер, епті, кәсіпкерлік қабілеті мол, және керемет жан еді" деп жазды. Стайлз Хопкинстің "үлкен батылдығы мен нық қадамдылығы" бар және ол "нағыз патриот!" екенін қосты. Хопкинс Сандерсон, Арнольд және Бикнелл сияқты көптеген тарихшылардан жоғары баға алды, бірақ Ричман оны "Род-Айлендтің ең ұлы мемлекет қайраткері" деп атады.

Отбасы

Хопкинс 1726 жылы Сильван Скотт пен Джоанна Дженкестің қызы, сондай-ақ Провиденс плантацияларының алғашқы қоныс салушылары Ричард Скотт пен Кэтрин Марберидің ұрпағы Сара Скоттқа үйленді; Марбери Энн Хатчинсонның кіші қарындасы еді. Ричард Скотт Провиденстің алғашқы квакері болды. Хопкинстің жеті баласы болды, олардың бесеуі ересек жасқа жетті. Оның әйелі 1753 жылдың 9 қыркүйегінде 46 жасында қайтыс болды, содан кейін Хопкинс Бенджамин Смиттың қызы Энн Смитқа үйленді. Олардан балалары болған жоқ. Хопкинстің кіші інісі Есек Хопкинс Континенттік флоттың алғашқы бас қолбасшысы болды, ал оның інісі Уильям белгілі саудагер атанды. Хопкинстің туысы квакер уағыздаушысы Джемима Уилкинсон болды, олармен достық қарым-қатынаста болды.