Кіріспе
Американдық ландшафт сәулетшісі Марджори Сьюэлл Котли (1891-1954) - американдық ландшафт сәулетшісі, XX ғасырдың алғашқы, көреген американдық қауымдастықтарының тұжырымдамасы мен дамуында ықпалды, бірақ жиі назардан тыс қалған рөл атқарды.
Marjorie Sewell Cautley (1891–1954) was an American landscape architect who played an influential yet often overlooked part in the conception and development of some early, visionary twentieth century American communities.
Ерте өмір
Котлидің әкесі Уильям Элбридж Сеуэлл болды, ол кейін Гуамның губернаторы болды. Ол Нью-Йорк пен Нью-Джерсиде шығыс жағалауындағы аймақта тұрғын үй мәселесін шешу қажеттілігі туындаған кезде өсті. Көліктің пайда болуы және күрделі инфрақұрылымның пайда болуы көптеген орта таптық американдықтардың көпшілік қалалардан тыс бөлмелі үйлерге көшіп кетуіне себеп болды, көптеген дизайнерлер мен зиялылар өзін бақыланбайтын, нашар жобаланған өсімнің арбауына тап болды. Бақ қалаларының мүмкіндіктеріне үлкен қызығушылық пайда болды, өйткені олар қала көрінісін коммуналдық пейзаждармен ажыратып біріктіреді. Кейті өзінің жасын Азия мен Тынық мұхит аймағында өткізді, онда оның әкесі Әскери-теңіз флотында қызмет етті, бірақ он екі жасында жетім қалды, сол кезде ол Бруклиндегі туыстарымен бірге тұруға жіберілді. Ол жерде ол Пакер колледждік зерттеулер институтында оқыды. Ол 1917 жылы Корнелл университетінен ландшафт архитектурасы бойынша бакалавр дәрежесін және 1943 жылы Пенсильвания университетінен қала құрылысы магистрі дәрежесін алды.
Мансап
Ол Корнелл университеті бітіргеннен кейін көп ұзамай Иллинойс штатының Алтон қаласында архитектор Джулия Морганмен жұмысқа орналасты, ол Хёрст замогында жасаған жобаларымен танымал болды. Морганмен жұмыс істеген кезінде және 1921 жылы Нью-Джерсиде өз практикасын құрған кезде Котли қоғамдық кеңістіктерді жобалауға қызығушылық танытты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Морганмен бірге жұмыс істеген негізгі жоба соғыс қызметкерлері үшін қонақ үй болды. Оның тәуелсіз маман ретінде жасаған алғашқы жобасы - отыз жасында ғана - Нью-Джерси штатының Тенфли қаласында орналасқан Рузвельт Коммон деп аталатын қоғамдық саябақ болды. Бұл жобаның қызықты аспектілерінің бірі, ол оның кейінгі жұмысында кеңінен қолданылды, бұл жердің ерекшелігін сезіну үшін жергілікті өсімдіктерді пайдалану болды. Мүмкін, бұл Котлидің осы көршілес кеңістікке деген қызығушылығы, жергілікті түрлерге деген зор қызығушылығымен бірігіп, сәулетшілер / жоспаршылар Кларенс Стейн мен Генри Райт оған қызығушылық танытты. Штайн мен Райт инновациялық тұрғын үй дизайнын тәжірибеден өткізді, ал Котли 1924 жылы олардың кеңсесіне қосылғанда, олар Нью-Йорк қаласындағы Куинстің Саннисайд маңындағы, Котли балалық шағының көп бөлігін өткізген Бруклин маңындағы үй жобасында жұмыс істей бастады. Саннисайд Гарднс Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі тұрғын үй тапшылығына жауап ретінде салынған және кішігірім табысы бар отбасыларға арналған. Саннисайдтың ең үлкен жетістігі - 200 фут 900 фут "супер блоктар", барлық үйлер артқы алаңдарға бағдарланған. Әр блоктың тек 28 пайызы ғана дамыған, бұл ортаңғы кеңістікті қоғамдық бақтарға және қоғамдық көгалдарға арнауға мүмкіндік берді. Кейбіреулер Котлидің бұл тұрғын үй конфигурациясын ойлап тапқаны үшін көбінесе алғысын алу керек деп санайды, бірақ ол көбінесе Стейн мен Райттың жұмысы туралы мақалаларда ғана айтылады. Котлидің егіс жоспарлары әр үйдің артқы ауласын сикоморлар мен гүлдеген бұталармен толтырды, оларды әр учаскеді белгілейтін төменгі тік қоршаулармен қоршап, көршілердің арасында қоғамдық сезімділікті дамытады. Саннисайд бақшасынан кейін Котли Саннисайдтағы Фиппс Бақшасы пәтерлерінде (1930) және Хиллсайд үйлерінде (1935) жұмыс істеді, бірақ оның Стайн мен Райтпен ең танымал комиссиясы Нью-Джерсидегі Фэр-Лаундағы Радбернде болды, онда ол Саннисайдта алған сабақтарымен тәжірибе жүргізуді жалғастырды. Котли 1930 жылы "Ландшафт архитектурасы" журналында Радберннің егіс жоспары туралы егжей-тегжейлі жазды. Ол арткы ауласы жоқ, тек шағын көгалдар немесе әр үйдің верандасынан үлкен орталық саябаққа дейінгі кең көріністі бұзбайтын жерлерді елестетті, оған тек көршілес тұрғындар ғана қол жеткізе алады. "Парк" - деп жазды Котли, - бұл шөптен аулақ болу үшін гүл төсегі мен ескерту белгілері бар төртбұрышты шөп пен ағаштар емес. Оның орнына ол оны "кең, бұрылысты жер жолағы" ретінде қарастырды, екі жағында кең аспан жолдары бар, сыртқы белсенділікті арттыратын көлеңкелі ағаштармен қоршалған. Парк кезең-кезеңмен отырғызылатын болды, бұл Котлидің бастапқыда толық жүзеге асырылған емес, уақыт өте келе дамып, өзгеретін қоғамдастық туралы көзқарасын көрсетеді. Бұл, ең соңында, тұрақтылықты арттыруға мүмкіндік береді. Өсімдік материалдары ең аз күтіп-ұстау үшін және барлық маусымдарға таңдалды, олар алдағы жылдары қалай көрінуі мүмкін екенін ескеріп, әр тұрғындардың өз бағын әртүрлі ағаштар, қоршаулар мен бұталармен жекелестыру мүмкіндігі болды. Өзінің жобаларында Котли қоғамда меншіктік сезімнің арту қажеттілігіне, сондай-ақ Нью-Джерсидің тез жоғалып бара жатқан табиғи пейзажы ретінде көрген нәрсеге деген ризашылығына сезімтал болды. Стайн және Райтпен жұмыс істегеннен кейін, Котли 1935 жылы Нью-Гэмпшир штатының ландшафт кеңесшісі лауазымын қабылдады және он мемлекеттік парктің, соның ішінде Кингстон және Вентворт парктерінің құрылысын қадағалауға кірісті. Сонымен қатар, ол Колумбия университетінде және Массачусетс технология институтында көп сабақ берді. Котли сонымен қатар пейзаждық сәулет, үй және бақ, американдық қала және Америка жоспарлаушылар институтының журналында жиі жарияланатын пәлсапалы жазушы болды. 1935 жылы ол "Бақша дизайны: пейзаж композициясына қолданылатын абстрактілі дизайн қағидалары" атты еңбегін жариялады, кейіннен Пенсильвания университетінде "Филадельфия мен Бостонның қалай өзгертілуі мүмкін" тақырыбында қала құрылысы бойынша магистрлік диссертация жаз...